you enter his apartment with the ke

you enter his apartment with the keys and started looking for him. opening the door, he was surprised to see you.

“Ah! you scared me…eh? did i ask you to pick me up today? i did? i see….eh….did you catch a cold? i’m all right….you know, do you have anything to say? i-i see…if there’s none, it’s okay….the taxi is waiting right? i see…”

he then walks away from you where he left the room without you…

“Eh, it’s already finished?….Eh~ i wanted to talk a bit more…this magazine, when will it be released? Wah~ i need to remember it. i look forward to it. yes, i’ll count on you again…thank you so much for today…”

*walks away and enters the waiting room*

Natsume continues to be in a bad mood when you try to offer him yoghurt and he rejected it.

“it’s not…Strawberry or blueberry…as long as you bought it, i don’t want to eat it.”

you continue to ask him what else he wanted until he flare up.

“You’re stubborn! i already said i don’t want anything! leave me alone! today’s work have finished already right? is that so? see you. it’s okay not to follow. i’m taking the taxi, going home alone. you know, it’s all right for you to be worried but can’t you read the atmosphere? i want to be alone!”

you then ask him if he knows about tomorrow’s work and he ask if you don’t have trust in your own celebrity?

“if it’s not, leave me alone…”

you continue to wonder what made him in such a bad mood and he said you’re annoying. He then continue that there’s nothing making him angry and tells you it’s okay not to get him for tomorrow’s work from his place. you asked him the reason and he got angry saying that a manager moving onto her celebrity is the lowest before he walked out of the waiting room, leaving you alone.

Later at night, you were reading until your phone rang. picking up, you hear Natsume’s voice.

“It’s me…you know, i want to talk a bit (to you). Come over here now. i can’t talk over the phone, i want to say it properly. it’s okay, just come over. Right now quickly…”

you head over to his place and rung the doorbell. Natsume opened the door and welcomed you into his place. following behind him, you enter his room.

“The president had contacted me…you’re really resigning? why? if it’s because i’ve been cold (to you)…or to you, i’ve become a nuisance? huh? failed as a manager? what are you saying? huh? because i said before, are you stupid?….*hugs you* sorry…that’s a lie….you can’t quit…it’s embarrassing, seeing you after that…i was determined to talk about it….my crying face and all….but if at that time you wasn’t with me, i wouldn’t have done that. I, it’s the first time (for me) doing that kind of things…kissing someone is the first time, so it wasn’t a simple thing to think…it’s really embarrassing and how should i behave with you…but you behave like it was nothing with me…such a doki-doki thing is only me, i thought…it got really embarrassing. Being cold to you, was to hide that feeling…”

Natsume hugs you in his arm suddenly and tells you….

“…don’t quit being (my) manager. you’re the only one who can handle such a selfish celebrity like me…i don’t understand it myself but with you i feel calm. if you’re beside me, this work, i thought i could work harder on it…. eh? why, i wonder…why? could it be because i like you? like this, doki-doki thing and treasuring (you) makes me want to hug you again…you, how do you think of me? why did you hug me at that time? could it be that you’re just comforting me? *laugh*…you don’t know? you’re strange….if so, let’s try again to see what the both of us feel for each other…”

*kisses*

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คุณป้อนอพาร์ทเมนท์ของเขา ด้วยปุ่ม และเริ่มมองหาเขา เปิดประตู เขาไม่แปลกใจที่เห็นคุณ"อา คุณกลัว me. ... เอ๊ะ ถามคุณรับฉันวันนี้ได้ ฉัน เห็น...เอ๊ะ...คุณไม่ได้ติดหวัด ฉัน...คุณทราบ คุณไม่มีอะไรจะพูดหรือไม่ ไอไอดู...ถ้าไม่มีไม่มี ก็ไม่เป็นไร...รอรถแท็กซี่อยู่ เห็น..."แล้วเดินออกจากตัวคุณที่เขาซ้ายห้องที่ไม่ มีคุณ..."เอ๊ะ แล้วเสร็จหรือไม่... Eh ~ อยากจะพูดคุยเล็กน้อย...นิตยสารนี้ เมื่อจะจะออกหรือไม่ วา ~ ต้องจำ ฉันหวังว่าจะ ใช่ ฉันจะถือคุณอีก...ขอบคุณมากสำหรับวันนี้..."* เดินไป และเข้าสู่ห้องพัก *นัตยังคงเป็นอารมณ์เสียเมื่อคุณพยายามที่จะให้เขาโยเกิร์ต และเขาปฏิเสธ"ไม่...สตรอเบอร์รี่หรือบลูเบอร์รี่...ตราบเท่าที่คุณซื้อมัน ฉันไม่ต้องการกิน"คุณยังถามเขาอะไรที่เขาอยากจนเขากริ้ว"คุณปากแข็ง ผมว่า ไม่ต้องการอะไร อย่ามายุ่งกับฉัน! วันนี้งานเสร็จแล้วขวา มีที่อื่น ๆ พบกันใหม่ มันเป็นไรไม่ต้องทำตาม ฉันกำลังทำรถแท็กซี่ ไปบ้านคนเดียว คุณรู้ว่า มันถูกคุณจะกังวล แต่คุณไม่อ่านบรรยากาศ อยากอยู่คนเดียว"คุณแล้ว ถามเขาว่า เขารู้เกี่ยวกับงานของเขาถามถ้า คุณไม่มีความน่าเชื่อถือในชื่อเสียงของคุณเอง"ถ้าไม่ เว้นฉันคนเดียว..."คุณยังสงสัยว่า อะไรทำให้เขาอารมณ์เสีย และเขากล่าวว่า คุณน่ารำคาญ เขาแล้วต่อไปว่า มีอะไรที่ทำให้เขาโกรธ และบอกก็ไม่เป็นไรไม่ให้เขาทำงานในอนาคตจากเขา คุณถามเหตุผลของเขา และเขาได้โกรธบอกว่า ผู้จัดการย้ายไปมีชื่อเสียงของเธอถูกต่ำสุดก่อนเขาเดินออกจากห้อง ออกจากคุณคนเดียวยาม คุณได้อ่านจนกระทั่งรังโทรศัพท์ของคุณ รับ คุณได้ยินเสียงของนัต"มันของ me. .. คุณรู้ว่า ฉันต้องการพูดคุยเล็กน้อย (ให้คุณ) มาที่นี่ตอนนี้ ฉันไม่สามารถพูดคุยผ่านทางโทรศัพท์ ฉันต้องการพูดอย่างถูกต้อง ก็ไม่เป็นไร เพิ่งมา ตอนนี้ได้อย่างรวดเร็ว..."คุณใหญ่กว่าที่และรุ่งกริ่งบ้านของเขา นัตเปิดประตู และต้อนรับคุณเข้าไปในสถานที่ของเขา ต่อไปนี้หลังเขา คุณป้อนห้องของเขา"ประธานมีติดต่อ me. ... คุณกำลังลาจริง ๆ หรือไม่ ทำไม ถ้าเป็น เพราะผมเคยเย็น (สำหรับคุณ)... หรือคุณ ฉันได้กลายเป็นความรำคาญ อะไรนะ ไม่สามารถเป็นผู้จัดการ เธอพูดว่าอะไรนะ อะไรนะ เนื่องจากผมพูดก่อน เป็นคุณโง่?... * hugs คุณ * ขออภัย...นั่นคือการโกหก...ไม่เลิก...มันน่าอาย เห็นคุณหลังจากนั้น...ผมจะพูดคุยเกี่ยวกับการใช้งาน... หน้า crying ของฉันและทั้งหมด...แต่ถ้าขณะนั้นคุณไม่ มีฉัน ฉันจะไม่ได้ทำที่ได้ เป็นครั้งแรก (สำหรับผม) ทำแบบสิ่ง...จูบคนเป็นครั้งแรก ดังนั้นมันไม่ได้เป็นสิ่งที่ง่าย ๆ ไปคิดว่า...มันน่าอายจริง ๆ การได้ควรฉันทำงานกับคุณ... แต่คุณทำเหมือนมันเป็นอะไรกับ me. ... สิ่งใดที่คิโดคิโดคิคิเป็นเพียงฉัน ฉันคิดว่า...มันมีจริง ๆ อาย กำลังเย็นคุณ คือการ ซ่อนความรู้สึกที่..."นัต hugs คุณในแขนของเขาทันที และบอกให้คุณ..."...ไม่เลิกเป็นผู้จัดการ (ของฉัน) คุณเดียวที่สามารถจัดการกับดาราเห็นแก่ตัวเช่น me...i ไม่เข้าใจเรื่องตัวเอง แต่กับคุณ รู้สึกสงบ ถ้าคุณอยู่ข้างฉัน งานนี้ ฉันคิดว่า ฉันสามารถทำงานหนักมัน... เอ๊ะ ทำไม ฉันสงสัยว่า...ทำไม มันอาจเป็น เพราะผมชอบคุณ ดังนี้ สิ่งคิโดคิโดคิคิและ treasuring (คุณ) ทำให้ผมอยากกอดคุณอีก...คุณ วิธีทำคุณคิดว่า ของฉัน ทำไมไม่ได้คุณกอดฉันในขณะนั้นหรือไม่ มันอาจเป็นว่า คุณกำลังเพียงเก่าฉัน * หัวเราะ *...คุณไม่รู้ คุณแปลก...ถ้าเป็นเช่นนั้น ลองอีกครั้งเพื่อดูสิ่งเราทั้งสองรู้สึกกัน..."* จูบ *

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คุณป้อนพาร์ทเมนท์ของเขากับคีย์และเริ่มมองหาเขา เปิดประตูเขารู้สึกประหลาดใจที่จะเห็นคุณ. "อา! คุณกลัวฉัน ... ใช่มั้ย? ฉันไม่ขอให้คุณรับฉันขึ้นในวันนี้ ฉันไม่? ฉันเห็น ... .eh ... .did คุณจับเย็น? ฉันทั้งหมดขวา ... ที่สามารถใช้รู้ว่าคุณมีอะไรที่จะพูด? ii เห็น ... ถ้ามีใครก็ไม่เป็นไร ... รถแท็กซี่ได้โดยเริ่มต้นที่กำลังรอใช่มั้ย? ฉันเห็น ... " จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากคุณที่เขาออกจากห้องโดยที่คุณ ... "เอ๊ะมันเสร็จแล้ว ... .eh ~ ฉันต้องการที่จะพูดคุยอีกเล็กน้อย ... นิตยสารฉบับนี้เมื่อมันจะถูกปล่อยออกมา? วา ~ ฉันต้องจำได้ ฉันมองไปข้างหน้ามัน ใช่ฉันจะนับกับคุณอีกครั้ง ... ขอบคุณมากสำหรับวันนี้ ... " * เดินออกไปและเข้าสู่ห้องรอ * นัตสึเมะยังคงอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีเมื่อคุณพยายามที่จะให้เขาโยเกิร์ตและเขาปฏิเสธมัน. "ก็ไม่ได้ ... สตรอเบอร์รี่บลูเบอร์รี่หรือ ... ตราบใดที่คุณซื้อมันฉันไม่ต้องการที่จะกินมัน. " คุณยังคงขอให้เขาอะไรที่เขาต้องการจนกว่าเขาจะลุกเป็นไฟขึ้น. "คุณปากแข็ง! i แล้วกล่าวว่าฉันไม่ต้องการอะไร! ปล่อยให้ฉันคนเดียว! การทำงานในวันนี้ได้เสร็จสิ้นขวาแล้ว? เป็นเช่นนั้น? เห็นคุณ มันโอเคที่จะไม่ปฏิบัติตาม ฉันการรถแท็กซี่จะอยู่บ้านคนเดียว คุณรู้ว่ามันเป็นสิทธิที่ทุกท่านต้องเป็นกังวล แต่ไม่สามารถคุณอ่านบรรยากาศ? ฉันต้องการที่จะเป็นคนเดียว! " แล้วคุณถามเขาว่าถ้าเขารู้เกี่ยวกับการทำงานในวันพรุ่งนี้และเขาถามว่าคุณไม่ได้มีความเชื่อมั่นในชื่อเสียงของคุณเอง? "ถ้ามันไม่ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว ... " คุณยังคงสงสัยว่าสิ่งที่ทำให้เขาใน เช่นอารมณ์ที่ไม่ดีและเขาบอกว่าคุณน่ารำคาญ จากนั้นเขาก็ยังคงที่ไม่มีอะไรทำให้เขาโกรธและบอกคุณก็โอเคไม่ได้ที่จะรับเขาสำหรับการทำงานในวันพรุ่งนี้จากสถานที่ของเขา ที่คุณถามเขามีเหตุผลและเขาโกรธบอกว่าผู้จัดการการย้ายเข้าสู่ชื่อเสียงของเธอเป็นที่ต่ำที่สุดก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องรอปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว. ต่อมาในเวลากลางคืนที่คุณกำลังอ่านจนโทรศัพท์ของคุณดัง หยิบขึ้นมาคุณได้ยินเสียงของนัตสึเมะ. "มันเป็นฉัน ... คุณรู้ว่าฉันต้องการที่จะพูดคุยบิต (กับคุณ) มาที่นี่ตอนนี้ ฉันไม่สามารถพูดคุยผ่านทางโทรศัพท์ที่ฉันต้องการจะบอกว่ามันถูกต้อง ก็โอเคเพียงมามากกว่า ตอนนี้ได้อย่างรวดเร็ว ... " คุณจะมุ่งหน้าไปยังสถานที่ของเขาและรุ่งออด นัตสึเมะเปิดประตูและแสดงความยินดีที่คุณเข้ามาในสถานที่ของเขา ต่อไปนี้ที่อยู่เบื้องหลังเขาคุณเข้ามาในห้องของเขา. "ประธานได้รับการติดต่อฉัน ... คุณจริงๆที่ลาออก? ทำไม? ถ้ามันเป็นเพราะฉันได้รับความเย็น (เพื่อคุณ) ... หรือคุณฉันได้กลายเป็นความรำคาญหรือไม่? ฮะ? ล้มเหลวในฐานะผู้จัดการ? สิ่งที่คุณพูด? ฮะ? เพราะฉันกล่าวก่อนที่คุณโง่? ... . * * * * * * * * กอดคุณขอโทษ ... ที่โกหก ... ที่สามารถใช้ไม่สามารถเลิก ... มันน่าอายเห็นคุณหลังจากนั้น ... ฉันก็ตัดสินใจที่จะพูดคุยเกี่ยวกับมัน ... .my ร้องไห้ใบหน้าและทั้งหมด ... แต่ที่ถ้าในเวลาที่คุณไม่ได้อยู่กับฉันฉันจะไม่ได้ทำอย่างนั้น ฉันก็เป็นครั้งแรก (สำหรับฉัน) ทำชนิดของสิ่งที่ ... จูบใครบางคนเป็นครั้งแรกดังนั้นมันก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ง่ายที่จะคิดว่า ... มันน่าอายจริงๆและฉันควรประพฤติกับคุณ ... แต่คุณทำตัวเหมือนมัน ไม่ได้เป็นอะไรกับฉัน ... นั้นเป็นสิ่งที่ Doki Doki-เป็นเพียงฉันฉันคิดว่า ... มันก็น่าอายจริงๆ เป็นเย็นกับคุณก็จะซ่อนความรู้สึกว่า ... " นัตสึเมะกอดคุณในแขนของเขาทันทีและบอกคุณ ... . "... ไม่ได้ลาออกจากการเป็น (ของฉัน) ผู้จัดการ คุณเป็นคนเดียวที่สามารถจัดการกับความเห็นแก่ตัวของคนดังเช่นฉัน ... ฉันไม่เข้าใจมันเอง แต่กับคุณผมรู้สึกสงบ ถ้าคุณอยู่เคียงข้างฉันงานนี้ฉันคิดว่าฉันสามารถทำงานหนักกับมัน ... ใช่มั้ย? ทำไมฉันสงสัย ... ทำไม? มันอาจจะเป็นเพราะผมชอบคุณ? เช่นนี้สิ่งที่ Doki Doki-และ treasuring (คุณ) ทำให้ฉันอยากจะกอดคุณอีกครั้ง ... คุณวิธีที่คุณคิดว่าฉัน? ทำไมคุณกอดฉันในเวลานั้น? มันอาจเป็นไปได้ว่าคุณเพียงแค่ปลอบโยนฉัน? * * * * * * * * หัวเราะ ... คุณไม่ทราบ? คุณกำลังแปลก ... ถ้าอย่างนั้นเรามาลองอีกครั้งเพื่อดูว่าเราทั้งคู่รู้สึกกันและกัน ... " จูบ * * * * * * * *

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คุณเข้าห้องของเขากับปุ่มและเริ่มมองหาเขา เปิดประตู เขาตกใจมากที่เห็นคุณ

" อ๊ะ ! คุณทำฉันตกใจ . . . เอ๊ะ . . . ฉันบอกให้เธอมารับฉันวันนี้ ฉันทำ ? ผมเห็น . . . . . . . เอ๋ . . . . . . . คุณเป็นหวัดเหรอ ผมไม่เป็นไร . . . . . . . คุณก็รู้ คุณมีอะไรจะพูดไหม ? ผมเห็น . . . . . . . ถ้ามันไม่มี มันก็โอเค . . . รถแท็กซี่กำลังรออยู่ใช่ไหม "

ผมเห็น . . . . . . .จากนั้นเขาก็เดินห่างจากเธอที่เขาออกจากห้องโดยไม่มีคุณ . . . . . . .

" เอ๊ะ มันเสร็จแล้วเหรอครับ . . . . . . . เอ๋ ฉันต้องการที่จะพูดคุยอีกเล็กน้อย . . . . . . . นิตยสารเล่มนี้เมื่อมันถูกปล่อยออกมา ? ว้าว ~ ฉันต้องจำมันได้ ผมจะคอยดู ใช่ , ฉันต้องพึ่งพาเธออีกครั้ง . . . . . . . ขอบคุณมากสำหรับวันนี้ . . . . . . . "

* เดินจากไปและเข้าสู่ห้องรอ

นัตสึเมะยังคงอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ดีเมื่อคุณพยายามที่จะให้เค้า โยเกิร์ต และเขาปฏิเสธมัน

" มันไม่ได้ . . . . . . . สตอเบอร์รี่หรือบลูเบอร์รี่ . . . . . . . ตราบใดที่คุณซื้อมัน ไม่อยากกินแล้ว "

เธอยังคงถามเขา อะไรที่เขาต้องการ จนเขาโมโห

" เธอนี่ดื้อจริงๆ ! ฉันบอกว่าฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ทิ้งฉันไว้คนเดียว งานของวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วใช่มั๊ย ? งั้นเหรอ ? เห็นคุณมันไม่เป็นไรที่จะปฏิบัติตาม ผมใช้แท็กซี่ กลับบ้านคนเดียว คุณรู้มั้ย มันไม่เป็นไรสำหรับคุณเป็นกังวล แต่คุณไม่สามารถอ่านบรรยากาศ ? ฉันอยากอยู่คนเดียว ! "

เธอแล้วถามเขาถ้าเขารู้จักเรื่องงานพรุ่งนี้ และเขาถามว่า คุณไม่ต้องเชื่อในชื่อเสียงของคุณเอง ?

" ถ้ามันไม่ทิ้งฉันไว้ลำพัง . . . . . . . "

คุณยังคงสงสัยว่าอะไรทำให้เขาอารมณ์ไม่ดี เขาบอกว่าน่ารำคาญ จากนั้นเขาก็ยังคงที่ ไม่มีอะไรที่ทำให้เขาโกรธและบอกไม่เป็นไรไม่รับเขาพรุ่งนี้ทำงานจากสถานที่ของพระองค์ คุณถามเหตุผลจากเขา และเขาก็โมโหบอกว่าผู้จัดการย้ายไปชื่อเสียงของเธอคือต่ำที่สุดก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องรอ ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียว

ในคืนต่อมา เธออ่านจนโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น รับโทรศัพท์ ได้ยินเสียงของนัตสึเมะ

" ผมเอง . . . . . . . คุณก็รู้ ฉันไม่อยากพูด ( กับคุณ ) มาที่นี่เดี๋ยวนี้ ฉันไม่สามารถพูดผ่านโทรศัพท์ ฉันต้องการที่จะพูดอย่างเหมาะสม ไม่เป็นไรครับ แค่เข้ามา ตอนนี้ . . . "

นายหัวของเขาที่ดังขึ้นเสียงออด นัตสึเมะเปิดประตูต้อนรับคุณเข้าสู่สถานที่ของเขาเดินตามเขา เข้าไปในห้องของเขา . . . . . .

" ท่านประธานได้ติดต่อมา . . . . . . . คุณจะลาออกเหรอ ทำไม ? ถ้ามันเป็นเพราะฉันเย็นอยู่ ( กับคุณ ) . . . . . . . หรือคุณ ผมกลายเป็นรำคาญ ? หือ ? ล้มเหลวในการเป็นผู้จัดการ คุณพูดอะไร ? หือ ? เพราะผมได้บอกแล้วว่าคุณโง่ ? . . . . . . . * กอด * คุณขอโทษ . . . . . . . นั่นมัน . . . . . . . โกหกไม่เลิก . . . . . . . มันน่าอายหลังจากนั่น . . . . . . . ฉันตั้งใจที่จะพูดคุยเกี่ยวกับมัน . . . . . ฉันร้องไห้และ . . . . . . . แต่ถ้าตอนนั้นคุณไม่ได้อยู่กับผม ผมคงไม่ต้องทำอย่างนั้น ผม นี่เป็นครั้งแรกเลย ( สำหรับผม ) ทำแบบนั้น . . . . . . . จูบกับใครสักคนเป็นครั้งแรกดังนั้น มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด . . . . . . . มันน่าอายจริงๆ และฉันควรทำตัวดีๆกับเธอ . . . . . . . แต่คุณทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน . . . . . . . เช่น โดกิ โดกิ สิ่งที่ฉันเท่านั้น ฉันคิดว่า . . . . . . . มันน่าอายจริงๆ เย็นชากับเธอ เพื่อปกปิดความรู้สึกนั้น . . . . . . . "

สึเมะกอดคุณในแขนของเขาทันที และบอกคุณ . . . . . . .

" . . . . . . . ไม่เลิก ( ของฉัน ) ผู้จัดการคุณเป็นคนเดียวที่สามารถจัดการเช่นเห็นแก่ตัว ดาราอย่างฉัน . . . ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเอง แต่กับคุณฉันรู้สึกสงบ ถ้าคุณจะอยู่เคียงข้างผม งานนี้ ฉันคิดว่าฉันจะทำงานให้หนักขึ้นนะ . . . . . . . เอ๋ ? ทำไม , ฉันสงสัยว่า . . ทำไม . . . ? มันอาจเป็นเพราะว่า ฉันชอบเธอ โดกิ โดกิ แบบนี้ สิ่งที่ และดูแล ( คุณ ) ทำให้ผมต้องกอดคุณอีกครั้ง . . . . . . . คุณ คุณคิดยังไงกับฉัน ? ทำไมนายกอดฉันตอนนั้น ?คุณจะช่วยฉัน * หัวเราะ * . . . คุณไม่รู้เหรอ ? คุณ . . . . . . . แปลก ถ้าเป็นเช่นนั้น ลองพยายามอีกครั้งเพื่อดูสิ่งที่เราทั้งคู่รู้สึกต่อกัน . . . . . . . "

* *
จูบ