Despite all the available research

Despite all the available research on the effects of physical attractiveness, the concept itself is far from clear. Ohanian (1990) explains that many definitions and operationalizations are available for the concept. A common critique is that many researchers tend to restrict their definitions of attractiveness to the facial area (Abrantes et al., 2007, Chiu and Babcock, 2002 and Ohanian, 1990). To present a more comprehensive definition of the concept, Chiu and Babcock (2002) define attractiveness to include more than merely facial features; this study adopts this definition: “The degree to which one's physical and facial image elicits favorable reactions from others” .
concludes that, although physical attractiveness is an abstract concept, and no absolute measures exist, individuals tend to agree in specific judgements of who is – and who is not – attractive.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม้จะมีการวิจัยที่มีอยู่ในผลกระทบของความน่าดึงดูดใจทางกายภาพแนวคิดของตัวเองอยู่ไกลจากที่ชัดเจน Ohanian (1990) อธิบายว่าหมายมากและ operationalizations ที่ใช้ได้สำหรับแนวคิด วิจารณ์กันคือว่านักวิจัยหลายคนมีแนวโน้มที่จะ จำกัด การนิยามความหมายของพวกเขาน่าดึงดูดใจให้กับบริเวณใบหน้า (Abrantes et al., 2007 และชิวแบ็บ 2002 และ Ohanian, 1990) ที่จะนำเสนอความหมายที่ครอบคลุมมากขึ้นของแนวคิดชิวและแบ็บ (2002) กำหนดที่จะรวมความน่าดึงดูดใจมากกว่าใบหน้าเพียง; การศึกษาครั้งนี้ adopts คำนิยามนี้:. "ระดับที่ภาพทางร่างกายและใบหน้าของคน ๆ หนึ่งองค์ปฏิกิริยาอย่างดีจากคนอื่น ๆ "
สรุปว่าแม้จะมีความน่าดึงดูดใจทางกายภาพเป็นแนวคิดที่เป็นนามธรรมและไม่มีมาตรการที่แน่นอนอยู่บุคคลที่มีแนวโน้มที่จะยอมรับในคำตัดสินที่เฉพาะเจาะจงของผู้ที่เป็น - และผู้ที่ไม่ได้เป็น - ที่น่าสนใจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้จะมีทั้งหมดของการวิจัยเกี่ยวกับอิทธิพลของความดึงดูดใจทางกายภาพความคิดตัวเองอยู่ไกลจากที่ชัดเจน ohanian ( 1990 ) อธิบายว่า ความหมายมากมาย และ operationalizations มีแนวความคิด ผู้วิจารณ์ทั่วไปที่นักวิจัยหลายคนมีแนวโน้มที่จะ จำกัด ของพวกเขา ความน่าดึงดูดใจให้พื้นที่หน้า ( บรันเตส et al . , 2007 , และ 2002 และ ohanian แบบชิว , 1990 )เสนอคำนิยามที่ครอบคลุมมากขึ้นของแนวคิดแบบ ชิว และ ( 2545 ) กำหนดความน่าสนใจรวมมากกว่ามีเพียงหน้า การศึกษานี้ใช้คำนิยามนี้ " ระดับที่หนึ่งของภาพทางกายภาพและใบหน้าให้ปฏิกิริยาที่ดีจากผู้อื่น " .
สรุปว่า แม้ว่าความดึงดูดใจทางกายภาพเป็นแนวคิดนามธรรม และ ไม่มี มาตรการที่แน่นอนอยู่บุคคลที่มีแนวโน้มที่จะเห็นด้วยในการตัดสินใจของผู้ที่เฉพาะเจาะจง ) และที่ไม่น่าสนใจ– .