Many Australian Aboriginal cultures

Many Australian Aboriginal cultures have or traditionally had a manually coded language, a sign-language counterpart of their oral language. This appears to be connected with various speech taboos between certain kin or at particular times, such as during a mourning period for women or during initiation ceremonies for men, as was also the case with Armenian Women's Sign Language, but unlike Plains Indian sign languages, which did not involve speech taboo, or deaf sign languages, which are not encodings of oral language. There is some similarity between neighboring groups, and some contact pidgin similar to Plains Indian Sign Language in the American Great Plains.

Sign languages appear to be most developed in areas with the most extensive speech taboos: the central desert (particularly among the Warlpiri and Warumungu), and western Cape York.[2] Complex gestural systems have also been reported in the southern, central, and western desert regions, the Gulf of Carpentaria (including north-east Arnhem Land and the Tiwi Islands), some Torres Strait Islands, and the southern regions of the Fitzmaurice and Kimberley areas. Evidence for sign languages elsewhere is slim, although they have been noted as far south as the south coast (Jaralde Sign Language) and there are even some accounts from the first few years of the 20th century of the use of sign by people from the south west coast. However, many of these codes are now extinct, and very few accounts have recorded any detail.

Reports on the status of deaf members of such Aboriginal communities differ, with some writers lauding the inclusion of deaf people in mainstream cultural life, while others indicate that deaf people do not learn the sign language and, like other deaf people isolated in hearing cultures, develop a simple system of home sign to communicate with their immediate family. However, an Aboriginal and Torres Strait Islander dialect of Auslan exists in Far North Queensland (extending from Yarrabah to Cape York), which is heavily influenced by the indigenous sign languages and gestural systems of the region.

Sign languages were noted in north Queensland as early as 1908 (Roth). Early research into indigenous sign was done by the American linguist La Mont West, and later, in more depth, by English linguist Adam Kendon.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หลายวัฒนธรรมออสเตรเลียสงวนได้ หรือประเพณีมีภาษารหัสด้วยตนเอง สำเนาภาษาสัญลักษณ์ของภาษาพูด นี้แล้วการเชื่อมต่อกับ taboos เสียงต่าง ๆ ระหว่างกินบาง หรือในเวลาที่ เจาะจง เช่นช่วงไว้ทุกข์สำหรับผู้หญิง หรือใน ระหว่างการเริ่มต้นพิธีสำหรับผู้ชาย เป็นยังกรณีภาษาสัญลักษณ์ผู้หญิงอาร์เมเนีย แต่ต่าง จากอินเดียที่ราบเครื่องภาษา ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับคำต้องห้ามคำพูด หรือหูหนวกเครื่องหมายภาษา ซึ่งไม่ได้เข้ารหัสของภาษาปาก มีบางอย่างคล้ายคลึงระหว่างกลุ่มที่ใกล้เคียง พิดจิ้นติดต่อบางคล้ายจะราบอินเดียภาษาสัญลักษณ์ในแบบอเมริกันมากราบเครื่องหมายภาษาจะพัฒนาขึ้นในพื้นที่กับ taboos พูดมากที่สุดมากที่สุด: กลางทะเลทราย (โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่าง Warlpiri และ Warumungu), และ Cape York ตะวันตก [2] นอกจากนี้ยังมีการรายงานระบบซับซ้อน gestural ในภูมิภาคทะเลทรายใต้ กลาง และตะวันตก อ่าวคาร์เพนแท (รวมดินแดนตะวันออกเฉียงเหนือ Arnhem และหมู่เกาะ Tiwi), บางเกาะช่องแคบทอร์เรส และภาคใต้พื้นที่ Fitzmaurice และคิมเบอร์ลีย์ หลักฐานเครื่องหมายภาษาอื่น ๆ เป็นบาง แม้ว่าพวกเขาได้รับการกล่าวว่า ทางภาคใต้เป็นชายฝั่งด้านใต้ (ภาษาสัญลักษณ์ Jaralde) และมีบางบัญชีจากไม่กี่ปีแรกของศตวรรษ 20 การใช้เครื่องหมายคนจากฝั่งตะวันตกใต้ อย่างไรก็ตาม รหัสเหล่านี้จำนวนมากก็สูญ และบัญชีน้อยมากมีบันทึกรายละเอียดใด ๆรายงานเกี่ยวกับสถานะของสมาชิกชุมชนสงวนเช่นหูหนวกแตกต่าง มีนักเขียนบาง lauding รวมของคนหูหนวกในหลักวัฒนธรรม ในขณะที่คนอื่น ๆ บ่งชี้ว่า คนหูหนวกไม่เรียนภาษาเครื่องหมาย และ เช่นหูหนวกคนอื่นแยกต่างหากในวัฒนธรรมฟัง พัฒนาระบบบ้านหมายเพื่อสื่อสารกับครอบครัวของพวกเขาอย่างนี้ อย่างไรก็ตาม การสงวนและช่องแคบทอร์เรสไอสแลนด์ภาษาของ Auslan อยู่ในไกลเหนือรัฐควีนส์แลนด์ (ขยายจาก Yarrabah ไป Cape York), ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมาก โดยพื้นภาษาเครื่องหมายและระบบ gestural ภาคภาษาเครื่องหมายถูกไว้ในนอร์ทควีนส์แลนด์ก่อนที่ 1908 (รอด) วิจัยต้นเป็นเครื่องหมายที่พื้นถูกทำ โดยนักภาษาศาสตร์อเมริกันตะวันตกลามง และ ในความ ลึกมากขึ้น โดยนักภาษาศาสตร์ภาษาอังกฤษอดัม Kendon

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หลายวัฒนธรรมพื้นเมืองออสเตรเลียได้หรือประเพณีที่มีภาษาเขียนด้วยตนเองคู่เข้าสู่ระบบภาษาของภาษาปากของพวกเขา เรื่องนี้ดูเหมือนจะได้รับการเชื่อมต่อกับข้อห้ามคำพูดต่างๆระหว่างญาติหรือในบางช่วงเวลาเช่นในช่วงเวลาไว้ทุกข์สำหรับผู้หญิงหรือในระหว่างพิธีเริ่มต้นสำหรับผู้ชายเป็นยังเป็นกรณีที่มีอาร์เมเนียภาษามือของผู้หญิง แต่แตกต่างจากที่ราบป้ายภาษาอินเดีย ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับข้อห้ามพูดหรือภาษาสัญญาณหูหนวกที่ไม่ได้เข้ารหัสของภาษาในช่องปาก . มีความคล้ายคลึงกันระหว่างกลุ่มเพื่อนบ้านบางส่วนและการติดต่อบาง Pidgin คล้ายกับ Plains ภาษามือในอินเดียอเมริกัน Great Plains คือเข้าสู่ระบบภาษาปรากฏได้รับการพัฒนามากที่สุดในพื้นที่ที่มีข้อห้ามการพูดที่ครอบคลุมมากที่สุด: ทะเลทรายกลาง (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ Warlpiri และ Warumungu ) และภาคตะวันตกของเคปยอ. [2] ที่ซับซ้อนระบบ gestural ยังได้รับการรายงานในภาคใต้ภาคกลางและภาคตะวันตกของพื้นที่ทะเลทราย, อ่าวเพนทาเรี (รวมถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือ Arnhem Land และ Tiwi เกาะ) บางตอร์เรเกาะช่องแคบ และภาคใต้ของ Fitzmaurice และพื้นที่คิมเบอร์ลี หลักฐานสำหรับป้ายภาษาอื่น ๆ เป็นบางแม้ว่าพวกเขาจะได้รับการตั้งข้อสังเกตใต้เท่าที่ชายฝั่งทางตอนใต้ (Jaralde ภาษามือ) และมีแม้กระทั่งบางบัญชีจากไม่กี่ปีแรกของศตวรรษที่ 20 ของการใช้สัญญาณจากคนที่มาจากภาคใต้ ฝั่งตะวันตก แต่หลายรหัสเหล่านี้กำลังจะสูญพันธุ์ในขณะนี้และบัญชีน้อยมากที่ได้รับการบันทึกรายละเอียดใด ๆ . รายงานเกี่ยวกับสถานะของสมาชิกคนหูหนวกของชุมชนดั้งเดิมดังกล่าวแตกต่างกันโดยมีนักเขียนบางคน lauding รวมของคนหูหนวกในชีวิตทางวัฒนธรรมกระแสหลักในขณะที่คนอื่น ๆ แสดงให้เห็นว่า คนหูหนวกไม่ได้เรียนรู้ภาษามือและเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่แยกคนหูหนวกในวัฒนธรรมได้ยินพัฒนาระบบที่เรียบง่ายของการเข้าสู่ระบบที่บ้านเพื่อสื่อสารกับครอบครัวของพวกเขาทันที อย่างไรก็ตามภาษาดั้งเดิมและตอร์เรเกาะช่องแคบของ Auslan อยู่ในฟาร์นอร์ทควีนส์แลนด์ (ขยายจาก Yarrabah เคปยอร์) ซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากป้ายภาษาพื้นเมืองและระบบ gestural ของภูมิภาค. เข้าสู่ระบบภาษาถูกตั้งข้อสังเกตในภาคเหนือรัฐควีนส์แลนด์เป็นช่วงต้น เป็น 1908 (Roth) การวิจัยก่อนเข้าสู่การเข้าสู่ระบบของชนพื้นเมืองทำโดยนักภาษาศาสตร์ชาวอเมริกันเวสต์ลามองต์และต่อมาในเชิงลึกมากขึ้นโดยนักภาษาศาสตร์ภาษาอังกฤษอดัม Kendon

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วัฒนธรรมชาวออสเตรเลียหลายคนหรือผ้ามีตนเองเข้ารหัสภาษาภาษามือคู่ของภาษาในช่องปากของพวกเขา นี้จะปรากฏขึ้นที่จะเชื่อมต่อกับต่าง ๆการพูดข้อห้ามระหว่างญาติ หรือเฉพาะบางครั้ง เช่นในช่วงไว้อาลัยสำหรับผู้หญิงหรือในช่วงเริ่มต้นพิธีสำหรับผู้ชาย เป็นก็กรณีกับอาร์เมเนียสตรีเป็นภาษามือแต่ไม่เหมือนที่ราบอินเดียภาษาสัญลักษณ์ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับคำพูดต้องห้าม หรือหูหนวกภาษาเซ็น ซึ่งไม่ได้มีการเข้ารหัสของการพูดภาษา มีความคล้ายคลึงกันบางอย่างระหว่างเพื่อนบ้านกลุ่มและการติดต่อบาง Pidgin คล้ายคลึงกับที่ราบภาษาสัญลักษณ์อินเดียในสหรัฐอเมริกา Great Plains .

ภาษาเซ็นจะมีการพัฒนามากที่สุดในพื้นที่ที่มีข้อห้ามพูดอย่างละเอียดที่สุดทะเลทรายกลาง ( โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่ Warlpiri และ Warumungu ) , และ Western Cape York [ 2 ] ที่ซับซ้อน gestural ระบบยังได้รับรายงานในภาคใต้ ภาคกลาง และภูมิภาคทะเลทรายตะวันตก อ่าวไทย ( รวมภาคตะวันออกเฉียงเหนือ Arnhem ที่ดินและ Tiwi เกาะ บางเกาะช่องแคบทอร์เรส และตอนใต้ภูมิภาคของ ฟิตส์มอริส Kimberley และพื้นที่หลักฐานภาษาเซ็นที่อื่นบาง ถึงแม้ว่าพวกเขาจะถูกบันทึกลงใต้ไปฝั่งใต้ ( ภาษามือ jaralde ) และมีบางบัญชีจากไม่กี่ปีแรกของศตวรรษที่ 20 ของการใช้สัญลักษณ์ โดยผู้คนจากชายฝั่งตะวันตกเฉียงใต้ อย่างไรก็ตาม มีรหัสเหล่านี้ตอนนี้สูญพันธุ์ และบัญชีน้อยมาก

บันทึกรายละเอียดใด ๆรายงานเกี่ยวกับสถานะของสมาชิกของชุมชนดั้งเดิมเช่นหูหนวกแตกต่างกับนักเขียนบางคน lauding รวมของคนหูหนวกในชีวิตวัฒนธรรมกระแสหลัก ในขณะที่คนอื่น ๆ ระบุว่า คนหูหนวก ไม่ได้เรียนรู้ภาษามือ และเหมือนคนหูหนวกอื่นแยกในเรื่องวัฒนธรรม พัฒนาระบบที่เรียบง่ายของบ้านสัญญาณสื่อสารกับครอบครัวของพวกเขาทันที อย่างไรก็ตามเป็นภาษาท้องถิ่นชาวเกาะช่องแคบทอร์เรสดั้งเดิมและภาษามือออสลานอยู่ไกลไปทางเหนือรัฐควีนส์แลนด์ ( ขยายจาก yarrabah แหลม York ) ซึ่งเป็นอิทธิพลอย่างมากโดยภาษาพื้นบ้านเข้าสู่ระบบและ gestural ระบบภูมิภาค .

ภาษาเซ็นมีบันทึกไว้ในรัฐควีนส์แลนด์เหนือช่วงต้น 1900 ( โรท ) ก่อนการวิจัยในประเทศเครื่องหมายทำได้โดยชาวอเมริกันนักภาษาศาสตร์ la Mont ตะวันตก และต่อมาลึกมากขึ้นโดยนักภาษาศาสตร์ชาวอังกฤษ Adam ดาวน์โหลด .