Neuroimaging predictors of treatmen

Neuroimaging predictors of treatment response in anxiety disorders
Abstract
Although several psychological and pharmacological treatment options are available for anxiety disorders, not all patients respond well to each option. Furthermore, given the relatively long duration of adequate treatment trials, finding a good treatment fit can take many months or longer. Thus, both clinicians and patients would benefit from the identification of objective pre-treatment measures that predict which patients will best respond to a given treatment. Recent studies have begun to use biological measures to help predict symptomatic change after treatment in anxiety disorders. In this review, we summarize studies that have used structural and functional neuroimaging measures to predict treatment response in obsessive-compulsive disorder (OCD), posttraumatic stress disorder (PTSD), generalized anxiety disorder (GAD), and social anxiety disorder (SAD). We note the limitations of the current studies and offer suggestions for future research. Although the literature is currently small, we conclude that pre-treatment neuroimaging measures do appear to predict treatment response in anxiety disorders, and future research will be needed to determine the relative predictive power of neuroimaging measures as compared to clinical and demographic measures.

Keywords: Social anxiety disorder; Obsessive-compulsive disorder; Posttraumatic stress disorder; Generalized anxiety disorder; Amygdala; Medial prefrontal cortex; Anterior cingulate cortex; Orbitofrontal cortex; fMRI; PET

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Neuroimaging predictors ของผลตอบรับการรักษาในโรควิตกกังวลบทคัดย่อแม้ว่าตัวเลือกการรักษาทางจิตวิทยา และ pharmacological หลายมีโรควิตกกังวล ผู้ป่วยที่ไม่ตอบสนองแต่ละตัวเลือก นอกจากนี้ กำหนดระยะเวลาค่อนข้างนานทดลองรักษาเพียงพอ หารักษาดีพออาจใช้เวลาหลายเดือน หรือนานกว่า ดังนั้น clinicians และผู้ป่วยจะได้ประโยชน์จากการระบุวัตถุประสงค์รักษาก่อนมาตรการที่ทำนายว่า ผู้ป่วยจะดีที่สุดที่ตอบสนองต่อการรักษาให้ การศึกษาล่าสุดได้เริ่มใช้มาตรการชีวภาพเพื่อช่วยในการทำนายการเปลี่ยนแปลงอาการหลังการรักษาในโรควิตกกังวล ในบทความนี้ เราสรุปการศึกษาที่ใช้มาตรการ neuroimaging โครงสร้าง และการทำงานเพื่อทำนายการตอบสนองต่อการรักษาในโรค obsessive-compulsive (OCD), โรควิตกกังวล posttraumatic ความเครียดโรค (PTSD), ตั้งค่าทั่วไป (กาด), และโรควิตกกังวลทางสังคม (ซาด) เราทราบข้อจำกัดของการศึกษาปัจจุบัน และให้ข้อเสนอแนะสำหรับการวิจัยในอนาคต แม้ว่าวรรณกรรมมีขนาดเล็กอยู่ เราสรุปว่า มาตรการรักษาก่อน neuroimaging จะ ทายผลตอบรับการรักษาในโรควิตกกังวล และงานวิจัยในอนาคตจะต้องกำหนดอำนาจงานสัมพันธ์วัด neuroimaging เมื่อเทียบกับมาตรการที่ทางคลินิก และประชากรคำสำคัญ: โรควิตกกังวลทางสังคม โรค obsessive-compulsive โรค posttraumatic เครียด โรควิตกกังวลเมจแบบทั่วไป Amygdala ด้านใกล้กลางคอร์เทกซ์ prefrontal แอนทีเรียร์คอร์เทกซ์ cingulate คอร์เทกซ์ Orbitofrontal fMRI สัตว์เลี้ยง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พยากรณ์ Neuroimaging ของการตอบสนองในการรักษาความผิดปกติของความวิตกกังวลบทคัดย่อแม้ว่าตัวเลือกการรักษาทางด้านจิตใจและทางเภสัชวิทยาหลายที่มีอยู่สำหรับโรควิตกกังวลไม่ผู้ป่วยทุกรายตอบสนองดีต่อแต่ละตัวเลือก นอกจากที่กำหนดระยะเวลาค่อนข้างยาวของการทดลองการรักษาที่เพียงพอในการหาแบบการรักษาที่ดีสามารถใช้เวลาหลายเดือนหรือนานกว่านั้น ดังนั้นทั้งแพทย์และผู้ป่วยที่จะได้รับประโยชน์จากการระบุวัตถุประสงค์มาตรการรักษาก่อนที่ผู้ป่วยคาดการณ์ที่ดีที่สุดจะตอบสนองต่อการรักษาที่ได้รับ การศึกษาล่าสุดได้เริ่มใช้มาตรการทางชีวภาพที่จะช่วยให้การคาดการณ์การเปลี่ยนแปลงที่มีอาการหลังการรักษาในโรควิตกกังวล ในการทบทวนนี้เราสรุปการศึกษาที่มีการใช้มาตรการ neuroimaging โครงสร้างและการทำงานในการทำนายการตอบสนองต่อการรักษาในครอบงำ (OCD) โรคเครียดหลังถูกทารุณกรรม (PTSD), โรควิตกกังวลทั่วไป (ร่อนเร่) และความผิดปกติของความวิตกกังวลทางสังคม (SAD) เราทราบข้อ จำกัด ของการศึกษาในปัจจุบันและนำเสนอข้อเสนอแนะสำหรับการวิจัยในอนาคต แม้ว่าวรรณกรรมปัจจุบันขนาดเล็กที่เราสรุปได้ว่าการรักษาก่อนมาตรการ neuroimaging ไม่ปรากฏในการทำนายการตอบสนองต่อการรักษาในความผิดปกติของความวิตกกังวลและการวิจัยในอนาคตจะต้องตรวจสอบอำนาจการทำนายญาติของมาตรการ neuroimaging เมื่อเทียบกับมาตรการทางคลินิกและประชากร. คำสำคัญ: โรควิตกกังวลทางสังคม ความผิดปกติ, การครอบงำ, บังคับ; โรคเครียดหลังถูกทารุณกรรม; โรควิตกกังวลทั่วไป; ต่อมทอนซิล; medial prefrontal นอก; เยื่อหุ้มสมองก่อน cingulate; เยื่อหุ้มสมอง Orbitofrontal; fMRI; PET

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ระบบประสาทส่งผลต่อการตอบสนองการรักษาความวิตกกังวลผิดปกติ

แม้ว่าหลายด้านนามธรรมและตัวเลือกการรักษาทางเภสัชวิทยาที่ใช้ได้สำหรับความผิดปกติของความวิตกกังวล , ผู้ป่วยไม่ตอบสนองได้ดีกับแต่ละตัวเลือก นอกจากนี้ ระยะเวลาค่อนข้างยาวของการทดลองการรักษาอย่างเพียงพอ ระบุ การหาการรักษาที่ดีเหมาะสมสามารถใช้เวลาหลายเดือนหรือนานกว่านั้น ดังนั้นทั้งแพทย์และผู้ป่วยจะได้รับประโยชน์จากการกำหนดวัตถุประสงค์และมาตรการที่คาดการณ์ ซึ่งผู้ป่วยจะได้รับการรักษาอย่างดีที่สุด เพื่อตอบสนอง . การศึกษาล่าสุดได้เริ่มใช้มาตรการทางชีวภาพจะช่วยทำนายการเปลี่ยนแปลงอาการหลังการรักษาความผิดปกติของความวิตกกังวล ในการตรวจสอบนี้เราสรุปการศึกษาที่ใช้โครงสร้างและหน้าที่ของระบบประสาทมาตรการเพื่อทำนายการตอบสนองการรักษาในโรคจำนวน ( OCD ) , ตลาดหลักทรัพย์โตเกียว ( PTSD ) , ความผิดปกติของความวิตกกังวลทั่วไป ( กาด ) และความผิดปกติของความวิตกกังวลทางสังคม ( เศร้า ) เราทราบข้อจำกัดของการศึกษาในปัจจุบัน และเสนอข้อเสนอแนะสำหรับงานวิจัยในอนาคต แม้ว่าวรรณกรรมมีขนาดเล็กในปัจจุบันเราสรุปได้ว่า ระบบประสาทและมาตรการที่ปรากฏในการทำนายการตอบสนองการรักษาความผิดปกติของความวิตกกังวลและการวิจัยในอนาคตจะต้องศึกษาอำนาจพยากรณ์ญาติของระบบประสาทมาตรการเมื่อเทียบกับทางคลินิกและทางวัด

คำสำคัญ : ความผิดปกติของความวิตกกังวลทางสังคม ; โรคย้ำคิดย้ำทำ ; ตลาดหลักทรัพย์โตเกียว ; ความผิดปกติของความวิตกกังวลทั่วไป ;อะมิกดาลา ; medial พรีฟรอนท คอร์เทกซ์ของซิงกูเลทคอร์เท็กซ์ orbitofrontal ; ; เปลือก ; fMRI สัตว์เลี้ยง
;