interacting with patients/parents,

interacting with patients/parents, results such as these
may have differed if the sample comprised of parents
from dysfunctional families, who are commonly more
reluctant to disclose personal information.
In a 1998 study from Holland (Van Dulmen,
1998), 21 paediatricians in an outpatients clinic were
video-taped while interviewing children and their
parents. The mean age of the children was 5.3 years,
(SD = 4.6). Verbal communication during the visit
was dominated by the paediatrician, and children's
contribution seemed meagre and limited to social
conversation. Only a small amount of medical
information was directed at the child. Boys were more
likely to interact with the doctor than girls, interaction
by the child increased with age, and episodes of
orientation interactions decreased if the visit was a
follow-up, rather than initial consultation. Closer
examination of the results illustrated that the
paediatricians did not interact with the children as much
as with the parents. In 36% of encounters, the child
did not verbally participate at all, (the ages of the
children in these encounters were not stated). In 8.6%
of encounters, the paediatrician did not engage in any
communication with the child, and only one in every
four statements were directed at the child.
By 2004, little had changed, and despite the
fact that communication is now often a POlt of medical
education, the relationships between parents and
doctors seem to still be fraught with difficulty.
Communication between doctors, parents and

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ป่วย / ผู้ปกครองผลเช่นนี้อาจจะแตกต่างกันถ้าตัวอย่างประกอบด้วยพ่อแม่มาจากครอบครัวที่ผิดปกติที่เป็นปกติมากขึ้นไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคล. ใน 1998 การศึกษาจากฮอลแลนด์ (Van Dulmen, 1998), 21 กุมารแพทย์ใน คลินิกผู้ป่วยนอกได้รับวิดีโอเทปการสัมภาษณ์ในขณะที่เด็กของพวกเขาและพ่อแม่ผู้ปกครอง อายุเฉลี่ยของเด็กที่เป็น 5.3 ปี(SD = 4.6) การสื่อสารทางวาจาระหว่างการเยือนถูกครอบงำโดยกุมารแพทย์และเด็กผลงานดูเหมือนน้อยและจำกัด ให้สังคมสนทนา เพียงเล็กน้อยในทางการแพทย์ข้อมูลได้โดยตรงที่เด็ก เด็กได้มากขึ้นมีแนวโน้มที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับแพทย์กว่าสาวปฏิสัมพันธ์โดยเด็กที่เพิ่มขึ้นกับอายุและตอนของการโต้ตอบการวางแนวทางลดลงหากเข้าชมเป็นติดตามมากกว่าคำปรึกษาเบื้องต้น ใกล้ชิดตรวจสอบผลที่ได้แสดงให้เห็นว่ากุมารแพทย์ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับเด็กเป็นอย่างมากเช่นเดียวกับพ่อแม่ ใน 36% ของการเผชิญหน้าเด็กที่ไม่ได้มีส่วนร่วมด้วยวาจาที่ทุกคน(อายุของเด็กในการเผชิญหน้าเหล่านี้ไม่ได้ระบุ) ใน 8.6% ของการเผชิญหน้ากุมารแพทย์ไม่ได้มีส่วนร่วมในการสื่อสารกับเด็กและมีเพียงหนึ่งในทุกสี่งบถูกผู้กำกับที่เด็ก. 2004 โดยเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มีการเปลี่ยนแปลงและแม้จะมีความจริงที่ว่าการสื่อสารเป็นขณะนี้มักจะPOlt ของ ทางการแพทย์การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างผู้ปกครองและแพทย์ดูเหมือนจะยังคงเต็มไปด้วยความยากลำบาก. การสื่อสารระหว่างแพทย์และผู้ปกครอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีปฏิสัมพันธ์กับพ่อแม่ของผู้ป่วย ผลลัพธ์เหล่านี้อาจแตกต่างกัน เช่น
ถ้าจำนวนของผู้ปกครอง
จากครอบครัวแตกแยก ซึ่งมักจะลังเลที่จะเปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลมากขึ้น
.
ใน 1998 การศึกษาจากฮอลแลนด์ ( รถตู้ Dulmen
, 1998 ) , 21 กุมารแพทย์ในคลินิกผู้ป่วยนอกมีวีดีโอบันทึกเทปขณะสัมภาษณ์
เด็กและผู้ปกครอง

อายุเฉลี่ยของเด็กอายุ 5 ขวบ3 ปี ,
( SD = 4.6 ) การสื่อสารด้วยวาจาในระหว่างการเยือน
ถูกครอบงำโดยกุมารแพทย์ และเด็ก
บริจาคดูขาดแคลนและจำกัดการสนทนาทางสังคม

เพียงเล็กน้อยของข้อมูลทางการแพทย์
ทางเด็ก เด็กชายที่ถูกเพิ่มเติม
มีแนวโน้มที่จะโต้ตอบกับหมอมากกว่าหญิง ปฏิสัมพันธ์
โดยเด็กที่เพิ่มขึ้นกับอายุและตอน
การปฏิสัมพันธ์ลดลงถ้าเข้าชมเป็น
ติดตามมากกว่าการให้คำปรึกษาเบื้องต้น ใกล้สอบของผลลัพธ์ที่แสดงให้เห็นว่า

กุมารแพทย์ไม่โต้ตอบกับเด็กมาก
กับพ่อแม่ ใน 36 % ของการเผชิญหน้า เด็ก
ไม่ verbally เข้าร่วมทั้งหมด ( ยุคของ
เด็กในการเผชิญหน้าเหล่านี้ไม่ได้ระบุไว้ ) ใน 8.6 %
ของเผชิญกุมารแพทย์ที่ไม่ได้มีส่วนร่วมใน
การสื่อสารกับเด็ก และเพียงหนึ่งในทุกสี่งบถูกกำกับที่

เด็ก โดยปี 2004 มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย และแม้จะมีข้อเท็จจริงที่ว่าการสื่อสาร
ตอนนี้มักจะ polt การศึกษาทางการแพทย์
, ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่และแพทย์ก็ยังคงเปี่ยม
กับความยากลําบาก .
การสื่อสารระหว่างแพทย์ พ่อแม่ และ