Dr Lewis Halsey and his colleagues

Dr Lewis Halsey and his colleagues conducted the study on trained athletes, capable of undertaking jumps repeatedly. The participants jumped a set distance (1.2 or 1.8 m), taking off from a range of different surfaces. Each wore a portable gas analyser to measure oxygen consumption, a good indication of energy expenditure. As predicted, the highest energy costs were caused by taking off from soft surfaces, such as thick crash mats. For the longer distance, however, jumping from a springboard was less energetically expensive than using a firm surface.
There are two possible explanations for this. Firstly, a compliant surface allows the angle of take-off to be closer to the optimum of 45 degrees, which gives maximum energy efficiency. Alternatively, firm surfaces cause the calf muscle to be used more, which produces energy less efficiently than the thigh muscle because it has to contract more quickly. Surprisingly, for the shorter distance, no difference was observed in the energy expenditure for firm and springy surfaces. Dr Halsey believes this may be due to the jumps being "too easy" for the athletes such that the take-off angle or muscle group used had little effect

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Dr Lewis Halsey และเพื่อนร่วมงานของเขาดำเนินการศึกษานักกีฬาฝึกอบรม ความสามารถในการข้ามกิจการหลายครั้ง ผู้เข้าร่วมไปเป็นระยะทางตั้ง (1.8 หรือ 1.2 เมตร), ขึ้นจากพื้นผิวที่แตกต่างกัน แต่ละสวม analyser แก๊สแบบพกพาเพื่อวัดปริมาณการใช้ออกซิเจน การบ่งชี้ที่ดีของรายจ่ายพลังงาน เป็นคาดการณ์ ต้นทุนพลังงานสูงขึ้นเกิดจากขึ้นจากพื้นผิวนุ่มนวล เช่นเสื่อล้มหนา เป็นระยะยาว อย่างไรก็ตาม จากกระดานกระโดดน้ำกระโดดได้น้อยหรบ ๆ แพงมากกว่าการใช้พื้นที่ของบริษัทมีคำอธิบายได้ที่สองนี้ ประการแรก พื้นผิวตามมาตรฐานช่วยให้มุมของการใช้ออกไปอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด 45 องศา ซึ่งให้พลังงานสูงสุด หรือ พื้นผิวของบริษัททำให้กล้ามเนื้อลูกวัวจะใช้มากขึ้น ซึ่งสร้างพลังงานอย่างมีประสิทธิภาพน้อยกว่ากล้ามเนื้อสะโพก เพราะมีสัญญาได้รวดเร็วขึ้น จู่ ๆ เป็นระยะสั้น ไม่แตกต่างที่สังเกตในรายจ่ายพลังงานสำหรับบริษัท และ springy พื้นผิว ดร. Halsey เชื่อนี้อาจเป็น เพราะกระโดดได้ "ง่ายเกินไป" สำหรับนักกีฬาที่ใช้ตัดมุมหรือกล้ามเนื้อกลุ่มที่มีผลน้อย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ดรลูอิส Halsey และเพื่อนร่วมงานของเขาดำเนินการศึกษาเกี่ยวกับการฝึกอบรมนักกีฬากระโดดความสามารถในการดำเนินการซ้ำแล้วซ้ำอีก ผู้เข้าร่วมเพิ่มขึ้นเป็นระยะทางชุด (1.2 หรือ 1.8 เมตร) การออกจากช่วงของพื้นผิวที่แตกต่างกัน แต่ละคนสวมเครื่องวิเคราะห์ก๊าซแบบพกพาในการวัดปริมาณการใช้ออกซิเจนเป็นตัวบ่งชี้ที่ดีของการใช้พลังงาน เป็นที่คาดการณ์สูงสุดต้นทุนด้านพลังงานที่เกิดจากการออกจากพื้นผิวที่อ่อนนุ่มเช่นเสื่อผิดพลาดหนา สำหรับระยะทางอีกต่อไป แต่การกระโดดจากกระโดดไม่แพงอย่างกระฉับกระเฉงกว่าการใช้พื้นผิวเต่งตึง.
มีสองคำอธิบายที่เป็นไปได้สำหรับนี้ ประการแรกช่วยให้พื้นผิวที่สอดคล้องกับมุมของการเอาออกได้ใกล้ชิดกับที่เหมาะสมของ 45 องศาซึ่งจะช่วยให้ประสิทธิภาพการใช้พลังงานสูงสุด อีกวิธีหนึ่งคือพื้นผิวเต่งตึงทำให้เกิดกล้ามเนื้อน่องที่จะถูกนำมาใช้มากขึ้นซึ่งผลิตพลังงานอย่างมีประสิทธิภาพน้อยกว่ากล้ามเนื้อต้นขาเพราะมีการทำสัญญาได้รวดเร็วยิ่งขึ้น ที่น่าแปลกใจสำหรับระยะทางที่สั้นลงไม่แตกต่างกันพบว่าในการใช้พลังงานให้กับ บริษัท และพื้นผิวสปริง ดร Halsey เชื่อว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นเพราะกระโดดเป็น "ง่ายเกินไป" สำหรับนักกีฬาเช่นที่มุมเอาออกหรือกล้ามเนื้อกลุ่มที่ใช้มีผลเพียงเล็กน้อย