This study presents the result of a

This study presents the result of a comprehensive comparison of the UN Convention against
Transnational Crime and relevant instruments adopted in the European legal framework, mainly
in the context of EU police and judicial cooperation in criminal matters and the Council of
Europe.
It focuses on the most significant multilateral initiatives, which are the most direct and natural
basis for comparison with the UN Convention. This approach is by no means intended to neglect
the importance of local initiatives, such as bilateral agreements, as the first and often crucial
steps in the fight against organised crime. However, it is increasingly recognised that the
ultimate response to highlymobile criminal groups, fully exploiting the resources of the global
economy and infiltrating legitimate markets, lies in the possibility of as many States as possible
cooperating through the setting of minimum legal standards and common practices.
The participation of over 120 States in the negotiation of the UN Convention reflects a serious
concern that technological advances, combined with the ever-growing inter-dependence of
economies, is offering criminal groups unprecedented lucrative opportunities. This has become
possible through the exploitation of loopholes and divergences in national legal systems which,
in turn, are still predominantly based on the notion of the sovereign territoriality of criminal law.
The analysis tries to highlight the existence of different standards between the UN and the EU
legal framework, with a particularly critical eye on instances in which cooperative arrangements
between European States do not adequately address growing concerns about organised crime.
The comparative method is particularly useful when UN provisions create binding obligations
for State Parties: in this case, the lack of equivalent provisions at the European level will reveal
a strong case for the adoption of new legislation in compliance with UN standards.
However, the benefits of the comparison hopefully emerge also when UN provisions simply
recommend, or encourage States to introduce, changes in their domestic law. Even in the
absence of a legal obligation to act, the UN Convention may well be a useful tool and a fresh
starting point for new EU legislative proposals. In this perspective, the UN Convention will be
scrutinised in its positive role as a source of innovative ideas and legislative frameworks to
guide the EU in its ambitious aim to become an area of ‘freedom, security and justice’.
The study shows how far EU and Council of Europe initiatives in the fight against organised
crime coincide with the provisions of the recent UN Convention, signed in Palermo on 12
December 2000, the first instrument of a universal character to deal comprehensively with this
form of crime.
The comparison was intended to serve various purposes: first of all, to assess the ‘state of
progress’ in the European Union, with particular reference to activities pursued under the justice
and home affairs ‘pillar’: where does EU legislation on police and judicial cooperation stand
vis-à-vis the UN Convention? Do EU Member States have to improve significantly their
cooperative arrangements in order to abide by the high standards agreed upon in the UN legal
framework?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การศึกษานี้แสดงผลลัพธ์ของการเปรียบเทียบครอบคลุมของอนุสัญญาสหประชาชาติกับอาชญากรรมข้ามชาติและเครื่องมือที่เกี่ยวข้องที่นำมาใช้ในกรอบกฎหมายยุโรป ส่วนใหญ่ในบริบทของ EU ตำรวจและยุติธรรมความร่วมมือในเรื่องทางอาญาและสภาของยุโรปเน้นสำคัญที่สุดพหุภาคีโครงการ ที่ตรงมากที่สุดและธรรมชาติข้อมูลพื้นฐานสำหรับการเปรียบเทียบกับอนุสัญญาสหประชาชาติ วิธีการนี้มีวัตถุประสงค์โดยไม่ละเลยความสำคัญของท้องถิ่นริเริ่ม เช่นข้อตกลงทวิภาคี เป็นแรก และที่สำคัญมักจะขั้นตอนในการต่อสู้กับอาชญากรรมที่เกาะพีพี อย่างไรก็ตาม มันจะขึ้นยังที่ตอบ highlymobile กลุ่มอาชญากรรม exploiting ทรัพยากรของโลกอย่างเต็มที่ดีที่สุดเศรษฐกิจและลซึ่งถูกตลาด อยู่ในความเป็นไปได้ของอเมริกามากที่สุดความร่วมมือผ่านการตั้งค่ามาตรฐานขั้นต่ำตามกฎหมายและวิธีปฏิบัติทั่วไปเข้าร่วมกว่า 120 รัฐในการเจรจาต่อรองของอนุสัญญาสหประชาชาติที่สะท้อนให้เห็นถึงความร้ายแรงกังวลว่าความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี รวมกับการเติบโตเคยระหว่างพึ่งพาของเศรษฐกิจ จะเสนอให้กลุ่มอาชญากรโอกาสกำไรเป็นประวัติการณ์ นี้ได้กลายเป็นโดยการแสวงหาประโยชน์จากช่องโหว่และ divergences ระบบกฎหมายแห่งชาติซึ่งจะ ส่วนใหญ่ยังคงยึดแนวคิดของถิ่นอธิปไตยของกฎหมายอาญาThe analysis tries to highlight the existence of different standards between the UN and the EUlegal framework, with a particularly critical eye on instances in which cooperative arrangementsbetween European States do not adequately address growing concerns about organised crime.The comparative method is particularly useful when UN provisions create binding obligationsfor State Parties: in this case, the lack of equivalent provisions at the European level will reveala strong case for the adoption of new legislation in compliance with UN standards.However, the benefits of the comparison hopefully emerge also when UN provisions simplyrecommend, or encourage States to introduce, changes in their domestic law. Even in theabsence of a legal obligation to act, the UN Convention may well be a useful tool and a freshstarting point for new EU legislative proposals. In this perspective, the UN Convention will bescrutinised in its positive role as a source of innovative ideas and legislative frameworks toguide the EU in its ambitious aim to become an area of ‘freedom, security and justice’.The study shows how far EU and Council of Europe initiatives in the fight against organisedcrime coincide with the provisions of the recent UN Convention, signed in Palermo on 12December 2000, the first instrument of a universal character to deal comprehensively with thisform of crime.The comparison was intended to serve various purposes: first of all, to assess the ‘state ofprogress’ in the European Union, with particular reference to activities pursued under the justiceand home affairs ‘pillar’: where does EU legislation on police and judicial cooperation standvis-à-vis the UN Convention? Do EU Member States have to improve significantly theircooperative arrangements in order to abide by the high standards agreed upon in the UN legalframework?

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การศึกษาครั้งนี้นำเสนอผลของการเปรียบเทียบที่ครอบคลุมของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านอาชญากรรมข้ามชาติและเครื่องมือที่เกี่ยวข้องนำมาใช้ในกรอบของกฎหมายในยุโรปส่วนใหญ่ในบริบทของตำรวจสหภาพยุโรปและความร่วมมือการพิจารณาคดีในเรื่องความผิดทางอาญาและสภายุโรป. จะมุ่งเน้นมากที่สุด ความคิดริเริ่มพหุภาคีอย่างมีนัยสำคัญซึ่งเป็นที่ตรงที่สุดและเป็นธรรมชาติพื้นฐานสำหรับการเปรียบเทียบกับอนุสัญญาสหประชาชาติ วิธีการนี้เป็นโดยไม่ตั้งใจที่จะละเลยความสำคัญของการคิดริเริ่มในท้องถิ่นเช่นข้อตกลงทวิภาคีเป็นที่แรกและที่สำคัญมักจะทำตามขั้นตอนในการต่อสู้กับการก่ออาชญากรรม แต่ก็เป็นที่ยอมรับมากขึ้นว่าการตอบสนองที่ดีที่สุดเพื่อ highlymobile กลุ่มอาชญากรอย่างเต็มที่การใช้ประโยชน์จากทรัพยากรของโลกเศรษฐกิจและแทรกซึมเข้าไปในตลาดที่ถูกต้องตามกฎหมายอยู่ในความเป็นไปได้ของสหรัฐอเมริกาให้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ให้ความร่วมมือผ่านการตั้งค่าของมาตรฐานทางกฎหมายขั้นต่ำและการปฏิบัติร่วมกันมีส่วนร่วมของกว่า 120 สหรัฐอเมริกาในการเจรจาต่อรองของอนุสัญญาสหประชาชาติสะท้อนให้เห็นถึงความร้ายแรงกังวลว่าความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีรวมกับการพึ่งพาอาศัยกันระหว่างที่เคยเติบโตของเศรษฐกิจที่จะนำเสนอกลุ่มอาชญากรโอกาสที่ร่ำรวยเป็นประวัติการณ์ นี้ได้กลายเป็นไปได้ผ่านการใช้ประโยชน์ช่องโหว่และความแตกต่างในระบบกฎหมายแห่งชาติซึ่งในที่สุดก็จะยังคงขึ้นอยู่ส่วนใหญ่ในความคิดของถิ่นอธิปไตยของกฎหมายความผิดทางอาญา. วิเคราะห์พยายามที่จะเน้นการดำรงอยู่ของมาตรฐานที่แตกต่างกันระหว่างสหประชาชาติและ สหภาพยุโรปกรอบกฎหมายที่มีตาที่สำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่การเตรียมการความร่วมมือระหว่างยุโรปสหรัฐอเมริกาไม่เพียงพออยู่ที่ความกังวลเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับการก่ออาชญากรรม. วิธีการเปรียบเทียบเป็นประโยชน์อย่างยิ่งเมื่อบทบัญญัติของสหประชาชาติสร้างผลผูกพันภาระหน้าที่ของรัฐภาคีในกรณีนี้การขาดบทบัญญัติเทียบเท่าในระดับยุโรปจะเปิดเผยกรณีที่แข็งแกร่งสำหรับการนำไปใช้ของกฎหมายใหม่ในการปฏิบัติตามมาตรฐานสหประชาชาติ. แต่ประโยชน์ของการเปรียบเทียบหวังว่าจะโผล่ออกมาเมื่อบทบัญญัติของสหประชาชาติก็แนะนำหรือส่งเสริมให้สหรัฐอเมริกาที่จะแนะนำการเปลี่ยนแปลงในประเทศของพวกเขากฎหมาย แม้ในกรณีที่ไม่มีข้อผูกพันทางกฎหมายที่จะทำหน้าที่อนุสัญญาสหประชาชาติดีอาจจะเป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์และสดจุดเริ่มต้นสำหรับข้อเสนอกฎหมายใหม่ของสหภาพยุโรป ในมุมมองนี้อนุสัญญาสหประชาชาติว่าจะได้รับการพิจารณาในบทบาทเชิงบวกในฐานะที่เป็นแหล่งที่มาของความคิดสร้างสรรค์และกรอบกฎหมายที่จะเป็นแนวทางในสหภาพยุโรปในจุดมุ่งหมายที่มีความทะเยอทะยานที่จะกลายเป็นพื้นที่ของเสรีภาพในการรักษาความปลอดภัยและความยุติธรรม. การศึกษาแสดงให้เห็นว่าไกลสหภาพยุโรป และสภาความคิดริเริ่มของยุโรปในการต่อสู้กับการจัดอาชญากรรมตรงกับบทบัญญัติของล่าสุดอนุสัญญาสหประชาชาติได้ลงนามในปาแลร์โมในวันที่12 2000 ธันวาคมเครื่องมือแรกของตัวละครที่เป็นสากลในการจัดการครอบคลุมกับเรื่องนี้ในรูปแบบของอาชญากรรม. การเปรียบเทียบความตั้งใจที่จะ เพื่อให้บริการต่างๆ: แรกของทั้งหมดเพื่อประเมิน 'สถานะของความคืบหน้าในสหภาพยุโรปที่มีการอ้างอิงโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับกิจกรรมดำเนินการภายใต้ความยุติธรรม' เสา 'กิจการและบ้านที่จะออกกฎหมายสหภาพยุโรปเกี่ยวกับตำรวจและความร่วมมือการพิจารณาคดียืนVis-a -vis อนุสัญญาสหประชาชาติ? อย่าประเทศสมาชิกสหภาพยุโรปได้มีการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญของพวกเขาเตรียมการให้ความร่วมมือในการที่จะปฏิบัติตามมาตรฐานที่สูงตามที่ตกลงกันในทางกฎหมายของสหประชาชาติกรอบ?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การศึกษานี้ได้นำเสนอผลของการเปรียบเทียบครอบคลุมของสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านอาชญากรรมข้ามชาติ และอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง
บุญธรรมในกรอบกฎหมายยุโรปส่วนใหญ่
ในบริบทของตำรวจและศาลสหภาพยุโรปความร่วมมือในเรื่องทางอาญาและสภายุโรปเน้น
.
สำคัญพหุภาคี ซึ่งเป็นทางตรงมากที่สุดและ ธรรมชาติ
พื้นฐานในการเปรียบเทียบกับอนุสัญญา . วิธีการนี้เป็นโดยไม่ตั้งใจละเลย
ความสำคัญของโครงการของท้องถิ่น เช่น ข้อตกลงทวิภาคีเป็นครั้งแรกและบ่อยครั้งที่สําคัญ
ขั้นตอนในการต่อสู้กับอาชญากรรม . อย่างไรก็ตาม มันเป็นมากขึ้นได้รับการยอมรับว่า
คำตอบที่ดีที่สุดเพื่อ highlymobile กลุ่มอาชญากรอย่างเต็มที่ใช้ประโยชน์จากทรัพยากรของโลก
เศรษฐกิจและแทรกซึมตลาดถูกต้องตามกฎหมายอยู่ในความเป็นไปได้ของอเมริกามากที่สุด
ร่วมมือผ่านการตั้งค่ามาตรฐานขั้นต่ำตามกฎหมายและการปฏิบัติทั่วไป .
การมีส่วนร่วมในกว่า 120 ประเทศ ในการเจรจาอนุสัญญาที่สะท้อนให้เห็นถึงปัญหาร้ายแรง
ที่ก้าวหน้าเทคโนโลยี ร่วมกับบริษัท อินเตอร์ การพึ่งพาอาศัยกันของ
เศรษฐกิจเสนอกลุ่มอาชญากร lucrative มากเป็นประวัติการณ์ นี้ได้กลายเป็น
เป็นไปได้ผ่านหาประโยชน์จากช่องโหว่ในระบบ และ divergences กฎหมายแห่งชาติซึ่ง
จะยังเด่น ตามความคิดของดินแดนอธิปไตยของกฎหมายอาญา .
การวิเคราะห์พยายามเน้นการดำรงอยู่ของมาตรฐานที่แตกต่างกันระหว่างสหประชาชาติและสหภาพยุโรป
กรอบทางกฎหมาย ,กับตา โดยเฉพาะวิกฤตบนอินสแตนซ์ในการร่วมมือระหว่างรัฐซึ่ง
ยุโรปไม่เพียงพอที่อยู่ความกังวลเพิ่มขึ้นเกี่ยวกับอาชญากรรม .
วิธีเปรียบเทียบเป็นประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อยกเลิกบทบัญญัติสร้างพันธกรณีผูกพันให้รัฐภาคี
: ในกรณีนี้ การขาดบทบัญญัติเทียบเท่าในระดับยุโรปจะเปิดเผย
แข็งแรงกรณีสำหรับการยอมรับของกฎหมายใหม่ตามมาตรฐาน UN .
อย่างไรก็ตาม ประโยชน์ของการเปรียบเทียบ หวังว่าออกมาเมื่ออุนบทบัญญัติเพียง
แนะนำหรือส่งเสริมให้รัฐเพื่อแนะนำการเปลี่ยนแปลงในกฎหมายภายในประเทศของตน แม้ใน
ไม่มีภาระผูกพันตามกฎหมายที่จะกระทำอนุสัญญาอาจเป็นเครื่องมือที่มีประโยชน์และสด
จุดเริ่มต้นสำหรับข้อเสนอกฎหมายสหภาพยุโรปใหม่ ในมุมมองนี้ อนุสัญญาจะ
เขม้นมองในบทบาทในเชิงบวกของมันเป็นแหล่งที่มาของนวัตกรรมความคิดและกรอบนิติบัญญัติ

แนะนำสหภาพยุโรปในเป้าหมายทะเยอทะยานของมันกลายเป็นพื้นที่ของเสรีภาพ ความปลอดภัย และความยุติธรรม ' .
พบว่าสภายุโรปสหภาพยุโรปและความคิดริเริ่มในการต่อสู้กับจัด
อาชญากรรมที่สอดคล้องกับบทบัญญัติของอนุสัญญานี้ ลงนามในปาแลร์โมบน 12
ธันวาคม 2000 ฉบับแรกของตัวละครที่เป็นสากลเพื่อจัดการปัญหากับรูปแบบของอาชญากรรมนี้
.
เปรียบเทียบวัตถุประสงค์เพื่อตอบสนองวัตถุประสงค์ต่างๆ : ครั้งแรกของทั้งหมด เพื่อประเมินความคืบหน้าของ
' รัฐ ' ในสหภาพยุโรป โดยอ้างอิงกับกิจกรรมภายใต้ความยุติธรรม
ติดตามและกิจการที่บ้านเสาที่ไหน ' : EU กฎหมายตำรวจและกฎหมายความร่วมมือยืน
3 ต้นทุนซึ่งอนุสัญญา ? ทำให้ประเทศสมาชิกอียูต้องปรับปรุงอย่างมากของพวกเขา
สหกรณ์จัดเพื่อปฏิบัติตามมาตรฐานที่ตกลงกันในสหประชาชาติกฎหมาย
กรอบ ?