The next day, a Friday, everyone bu

The next day, a Friday, everyone burst out of school at the end of the day, even the teachers. Someone actually peeled out.
It seemed that I was alone on the street. Then suddenly, I was not.
The way home included a stretch with a warehouse on one side and railroad cars on the other. Often a man could be seen working among the railroad cars but this day no one was there. Ricky was waiting for me behind one of the cars. After I passed, walking as fast as my skinny legs would carry me, he snuck up behind and gave me a strangle hold. He gripped me so tightly I started to lose consciousness. I believed that he was seriously trying to kill me. My terror helped me do what I had been wanting and trying to do for five long years.
Ricky never knew what happened. One second he was strangling a geeky boy and the next his arms surrounded a monster. Having read many comic books, horror and sci-fi stories, my imagination cooked up the scariest creature it could invent, a combination alligator, gargoyle and slime dripping alien with pointy tipped batwings! One second Ricky was enjoying cutting off my air and the next he was having his arm bitten by fangs from the depths of hell.
“Ahhhhhhhhhhhhhh!” he screamed when I finally let him go. He ran so fast he stumbled and fell flat on his face. The back of his pants were soiled and one of his shoes came off but he kept on going, slap- slapping along the rough concrete and I hoped he got a nail or piece of glass right through his foot.
He avoided looking at me after that. Whenever I walked by, I smiled right at him, but he turned away. I felt my power; it rushed through me, electrifying my being. I strutted through the school halls as if I were a creature from another world who could, any time he chose, eat the little earthlings for a snack.
This lasted only a short while. I craved companionship, needed a friend so badly that I cried myself to sleep. It had been a long time since Sean had written. The years crawled by, I joined the science club but they were all deeply involved in various projects and didn’t seem to have room for me. None of the other after school clubs interested me. The teachers did not seem to notice my despair. I considered running away, but was smart enough to know what happened to kids like that.
In spite of my misery, my grades remained decent and I did nothing self damaging other than sneak the occasional cigarette. I read science fiction, designed computer games in my head, and studied college brochures to see where I could escape after one more year of high school.
“What are you, from outer space?” whispered this druggy looking girl in my junior year Lit class. We were reading The Metamorphosis with which I could obviously identify on a personal level, but naturally kept my comments to myself.
“Why do you say that?” I shot back. It hurt because I often wondered if indeed somehow I was.
She shrugged. “I don’t know, you’re just different.” She didn’t say that in a mean way, just matter-of-factly.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วัน วันศุกร์ ทุกคนที่ออกมาจากโรงเรียนในตอนท้ายของวัน แม้แต่ครู จริงคนปอกเปลือกออกดูเหมือนว่า ผมคนเดียวบนถนน แล้ว ทันใดนั้น ฉันไม่ทางบ้านรวมยืดกับคลังสินค้าในหนึ่งข้างและรถไฟรถอื่น ๆ มักเป็นคนสามารถเห็นได้ทำงานในตู้รถไฟแต่วันนี้ไม่มีการ ริกรอฉันอยู่หลังหนึ่งของรถยนต์ เดินเร็วที่สุดเท่าที่ขาของฉันผอมจะมีฉัน snuck เขาหลังจากที่ผมผ่าน ขึ้นอยู่เบื้องหลัง และให้ผมค้าง strangle เขา gripped ผมไว้แน่นผมเริ่มเสียสติ เชื่อว่า เขาจริงจังพยายามจะฆ่าฉัน ความหวาดกลัวของฉันช่วยให้ฉันทำอะไรฉันได้ถูกต้อง และพยายามทำใน 5 ปีริกไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น วินาทีหนึ่งเขาถูก strangling เด็ก geeky และถัดไปแขนของเขาโอบล้อมมอนสเตอร์ จินตนาการมีอ่านในหนังสือการ์ตูน เรื่องสยองขวัญและ sci-fi สุกจึงสามารถสร้างสิ่งมีชีวิต scariest ชุดจระเข้ ปนาลี และน้ำเมือกแฉะต่างด้าวกับ batwings ก้นชี้ หนึ่งวินาทีริกถูกเพลิดเพลินตัดอากาศของฉันและถัดไปที่เขามีแขนเขากัดเขี้ยวจากความลึกของนรก"Ahhhhhhhhhhhhhh " เขากรีดร้องเมื่อฉันก็ปล่อยเขาไป เขาวิ่งอย่างรวดเร็วเขา stumbled และตกแบนบนใบหน้าของเขา ด้านหลังของเขาถูก soiled และหนึ่งในรองเท้าของเขาออกมา แต่เขายังคงอยู่ต่อ ไป เปอร์ส-slapping ตามคอนกรีตหยาบ และฉันหวังว่า เขามีเล็บหรือกระจกขวาผ่านเท้าของเขาเขาหลีกเลี่ยงมองฉันหลังจากนั้น เมื่อฉันเดินตาม ฉันยิ้มที่เขาขวา แต่เขาหัน ผมรู้สึกกำลัง มันวิ่งผ่านฉัน electrifying ของฉันถูก ฉัน strutted ผ่านห้องโถงของโรงเรียนเช่นถ้าฉันได้เป็นสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่นที่สามารถ ตลอดเวลาที่เขาเลือก กิน earthlings น้อยสำหรับขนมขบเคี้ยวนี้กินเวลาเพียงครู่ ฉัน craved เพื่อน ต้องการเพื่อนไม่ดีว่า ข้าเองนอน จะได้รับเป็นเวลานานตั้งแต่ฌอนได้เขียน ปีตระเวนโดย ฉันเข้าร่วมคลับวิทยาศาสตร์ แต่พวกเขาอย่างลึกซึ้งทั้งหมดที่เกี่ยวข้องในโครงการต่าง ๆ และไม่ได้ดูเหมือนจะ มีห้องสำหรับฉัน ไม่มีของอีกหลังจากที่สโมสรโรงเรียนสนใจ ครูไม่ได้ดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นความสิ้นหวังของฉัน ผมถือว่าวิ่งออกไป แต่ก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเด็กเช่นนั้นแม้ความทุกข์ยากของฉัน เกรดของฉันยังคงดี และไม่ได้อะไรเป็นการทำลายตนเองแอบบุหรี่เป็นครั้งคราว ฉันอ่านนิยายวิทยาศาสตร์ ออกแบบเกมคอมพิวเตอร์ในหัวของฉัน และโบรชัวร์วิทยาลัยให้ดูที่ฉันสามารถหลบหนีหลังจากหนึ่งปีเพิ่มเติมของโรงเรียนมัธยมศึกษา"บ้างคุณ จากอวกาศ" เกมส์สาวนี้มอง druggy ในของฉันปีคลา Lit เราได้อ่านเปลี่ยนแปลงซึ่งผมไม่สามารถระบุอย่างชัดเจนในระดับส่วนบุคคล แต่เก็บข้อคิดเห็นของฉันไปเองตามธรรมชาติ"ทำไมคุณพูดที่" ผมยิงกลับ มันเจ็บ เพราะฉันมักจะสงสัยว่า ถ้า แน่นอนอย่างใดได้เธอยักไหล่ "ฉันไม่รู้ คุณเพียงแค่แตกต่างกัน" เธอไม่ได้บอกว่า ในวิธีการหมายถึง เพียงธรรมดา ๆ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วันถัดไปวันศุกร์ที่ทุกคนระเบิดออกมาจากโรงเรียนในตอนท้ายของวันแม้ครู ใครบางคนปอกเปลือกจริงออก.
ดูเหมือนว่าผมเป็นคนเดียวบนถนน ทันใดนั้นผมไม่ได้.
ทางกลับบ้านรวมถึงการยืดกับคลังสินค้าในด้านหนึ่งและรถยนต์รถไฟในที่อื่น ๆ บ่อยครั้งที่คนอาจจะเห็นการทำงานในกลุ่มรถยนต์รถไฟ แต่วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่นั่น ริคกี้ที่รอคอยผมหลังหนึ่งของรถยนต์ หลังจากที่ผมผ่านไปเดินเร็วที่สุดเท่าที่ขาผอมฉันจะพาฉันเขาแอบขึ้นหลังและให้ฉันรัดไว้ เขาจับฉันแน่นจนผมเริ่มที่จะหมดสติ ผมเชื่อว่าเขากำลังพยายามอย่างจริงจังที่จะฆ่าฉัน ความหวาดกลัวของฉันช่วยให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันได้รับที่ต้องการและพยายามที่จะทำเวลาห้าปีนาน.
ริคกี้ไม่เคยรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น หนึ่งวินาทีที่เขาถูกบีบคอเด็ก geeky และถัดไปอ้อมแขนของเขาที่ล้อมรอบมอนสเตอร์ ต้องอ่านหนังสือการ์ตูนหลายสยองขวัญและเรื่องราว Sci-Fi, จินตนาการของฉันปรุงขึ้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุดก็อาจคิดค้นจระเข้รวมกันฝนและน้ำเมือกหยดคนต่างด้าวที่มีปลายแหลม batwings! หนึ่งวินาทีริคกี้ได้รับการเพลิดเพลินกับการตัดออกไปในอากาศของฉันและต่อไปเขามีแขนของเขากัดโดยเขี้ยวจากส่วนลึกของนรก.
"Ahhhhhhhhhhhhhh!" เขากรีดร้องเมื่อในที่สุดผมก็ปล่อยเขาไป เขาวิ่งไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่เขาสะดุดและล้มลงแบนบนใบหน้าของเขา ด้านหลังของกางเกงของเขาถูกเปื้อนและเป็นหนึ่งในรองเท้าของเขาออกมา แต่เขาเก็บไว้ในการไปตบ slap- พร้อมคอนกรีตหยาบและผมหวังว่าเขามีเล็บหรือชิ้นส่วนของกระจกขวาผ่านเท้าของเขา.
เขาหลีกเลี่ยงการมองมาที่ฉันหลังจากนั้น . เมื่อใดก็ตามที่ผมเดินตามฉันยิ้มขวาที่เขา แต่เขาหันไป ผมรู้สึกว่าอำนาจของฉัน; มันวิ่งผ่านฉัน electrifying เป็นของฉัน ฉัน strutted ผ่านห้องโถงโรงเรียนราวกับว่าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่นที่สามารถเวลาเขาเลือกใด ๆ ที่กิน Earthlings เล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับสแน็ค.
นี้กินเวลาเพียงในระยะสั้น ผมโหยหามิตรภาพที่จำเป็นเพื่อนจึงไม่ดีที่ฉันร้องไห้ตัวเองให้นอนหลับ จะได้รับเป็นเวลานานตั้งแต่ฌอนได้เขียน ปีที่รวบรวมข้อมูลโดยผมเข้ามาร่วมสโมสรวิทยาศาสตร์ แต่พวกเขาทั้งหมดหลวมตัวในโครงการต่าง ๆ และไม่ได้ดูเหมือนจะมีห้องพักสำหรับฉัน ไม่มีของอื่น ๆ หลังจากสโมสรโรงเรียนผมสนใจ ครูไม่ได้ดูเหมือนจะสังเกตเห็นความสิ้นหวังของฉัน ผมถือว่าวิ่งหนี แต่ก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กเช่นนั้น.
ทั้งๆที่มีความทุกข์ยากของฉัน, เกรดของฉันยังคงอยู่ที่ดีและผมทำอะไรที่ตัวเองสร้างความเสียหายอื่น ๆ ที่ไม่ใช่แอบบุหรี่เป็นครั้งคราว ผมอ่านนิยายวิทยาศาสตร์, การออกแบบเกมคอมพิวเตอร์ในหัวของฉันและการศึกษาวิทยาลัยโบรชัวร์ที่จะดูว่าฉันสามารถหลบหนีออกมาหลังจากที่อีกหนึ่งปีจากโรงเรียนมัธยม.
"สิ่งที่เป็นคุณจากนอกพื้นที่" กระซิบ druggy มองผู้หญิงคนนี้ในปีที่จูเนียร์ของฉัน Lit ชั้น เราได้รับการอ่านการเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดว่าผมสามารถระบุในระดับส่วนบุคคล แต่ธรรมชาติที่ความคิดเห็นของฉันเก็บไว้กับตัวเอง.
"ทำไมคุณบอกว่า" ผมยิงกลับ มันเจ็บเพราะผมมักจะสงสัยว่าจริงอย่างใดฉันเป็น.
เธอยักไหล่ "ผมไม่ทราบว่าคุณเพียงแค่แตกต่างกัน." เธอไม่ได้บอกว่าในทางที่ค่าเฉลี่ยเพียงเรื่องของ factly

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในวันถัดไป , วันศุกร์ ทุกคนออกมาจากโรงเรียนในตอนท้ายของวัน , ครู บางคนต้องปอกเปลือกออก .
ดูเหมือนฉันเป็นคนเดียวบนถนน แล้วทันใดนั้น ฉันก็ไม่ได้ .
กลับบ้านรวมยืดกับคลังสินค้าในด้านหนึ่งและทางรถไฟรถยนต์ในอื่น ๆ บ่อยครั้งที่ผู้ชายอาจจะเห็นการทำงานของทางรถไฟรถ แต่วันนี้ไม่มีใครมีริกกี้กำลังรอฉันอยู่ในรถ หลังจากที่ฉันผ่านเดินเร็วขาผอมก็อุ้มฉัน เขาแอบมายืนข้างหลัง และให้ฉันบีบคอไว้ เขากระชับผมแน่นมาก ผมเริ่มจะหมดสติ ผมเชื่อว่าเขาเลยพยายามจะฆ่าฉัน ความหวาดกลัวของฉันช่วยให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันต้องการ และพยายามที่จะทำสำหรับห้าปี .
ริคกี้ไม่เคยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหนึ่งวินาทีที่เขาบีบคอผู้ชาย geeky และหน้าแขนล้อมรอบ สัตว์ประหลาด มีอ่านการ์ตูนมากมาย เรื่องราวสยองขวัญ และไซไฟ จินตนาการผมต้มที่สิ่งมีชีวิตสามารถประดิษฐ์คิดค้น ผสมผสานระหว่างหยดเมือกจระเข้ และคนต่างด้าวที่มีแหลมปลาย batwings !หนึ่งวินาที ริคกี้ กับการตัดผม อากาศ และต่อไปเขามีแขนกัดด้วยเขี้ยวจากความลึกของนรก .
" ahhhhhhhhhhhhhh ! " เขาร้องออกมาเมื่อในที่สุดผมก็ปล่อยเค้าไป เขาวิ่งเร็วมาก เขาได้สะดุดและตกแบนบนใบหน้าของเขา ด้านหลังของกางเกงของเขาเลอะ และหนึ่งในรองเท้าของเขามาปิด แต่เขาก็ยังไปตบ - ตบไปหยาบคอนกรีต และผมหวังว่าเขาจะเป็นตะปูหรือเศษแก้วผ่านเท้าของเขา
เขาเลี่ยงมองฉันหลังจากนั้น เมื่อใดก็ตามที่ฉันเดินผ่าน ฉันยิ้มแล้วตรงมาที่เขา แต่เขาเปลี่ยนไป ผมรู้สึกว่าพลังของฉัน มันวิ่งผ่านฉัน electrifying ของฉันถูก ฉัน strutted ผ่านหอพักของโรงเรียน ถ้าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่นที่เวลาใดที่เขาเลือกกินมนุษย์โลกเล็ก ๆน้อย ๆสำหรับขนม .
นี้กินเวลาเพียงสั้น ๆในขณะที่ ฉันต้องการมิตรภาพ , ต้องการเพื่อนมาก ผมร้องไห้จนหลับไป มันได้รับเป็นเวลานานตั้งแต่ ฌอน ได้เขียน ได้ ปี คลาน โดยผมได้เข้าร่วมชมรม แต่พวกเขาทั้งหมดมีความเกี่ยวข้องอย่างมากกับโครงการต่าง ๆ และดูเหมือนจะไม่ได้มีห้องพักสำหรับฉัน ไม่มีของอื่น ๆ หลังจากสโมสรโรงเรียนที่สนใจฉันครูไม่ได้สังเกตเห็นความสิ้นหวังของฉัน ฉันคิดจะวิ่งหนี แต่ก็ฉลาดพอที่จะรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับเด็กแบบนั้น
ทั้งๆที่มีความทุกข์ยากของฉัน เกรดของฉันยังคงดี และผมก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย ตนเองนอกจากแอบสูบเป็นครั้งคราว ผมอ่านนิยายวิทยาศาสตร์ออกแบบเกมคอมพิวเตอร์ในหัวของฉันแผ่นพับวิทยาลัยและศึกษาเพื่อดูว่าฉันสามารถหลบหนีหลังจากหนึ่งปีของโรงเรียนสูง .
" นายจากนอกพื้นที่ ? " กระซิบ ผู้หญิงคนนี้มองคนติดยาเสพย์ติดปีจูเนียร์ของฉันสว่างเรียน เราอ่านการเปลี่ยนแปลงซึ่งจะเห็นได้ชัดว่าในระดับส่วนบุคคล แต่ธรรมชาติเก็บข้อคิดเห็นของฉันเอง .
" ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น ? " ผมยิงกลับมันเจ็บเพราะผมมักจะสงสัยว่าจริงๆผม .
เธอยักไหล่ . " ไม่รู้สิ ก็แค่ต่างกัน . . . " เธอไม่พูด ในหมายถึงวิธี แค่เรื่องของ factly .