farming (Galvin et al. 2008; Wester

farming (Galvin et al. 2008; Western
et al. 2009), any loss may impose substantial costs. Those
dependent on a single livelihood strategy may be less
resilient and hence less tolerant of stock and crop losses
(Shackleton & Shackleton 2004; Dickman 2010). Rural
communities are also more exposed to carnivores during
their daily activities because they depend primarily on
locally available resources for their well-being (Koziell
& Saunders 2001; Maikhuri et al. 2001; Clarke 2012).
Carnivore species, such as lions and tigers, can be dangerous,
meaning people may suffer disproportionately
from fear, injuries, and mortality (Kaltenborn et al. 2006
Clarke 2012). In contrast, commercial farmers tend to be
wealthier and so less dependent on livestock losses. They
may also have greater resources for protecting livestock,
such as proactive culling of carnivores, and thereby reducing
the magnitude of damage (Saberwal et al. 1994).
They may also benefit more from tourism opportunities
on their land as well as from trophy hunting. This interpretation
supports the finding that the probability of
damage did not affect attitudes of commercial farmers
toward carnivores.
Many populations of threatened mammals occur outside
formally protected areas, and their survival depends
on the willingness of communities to tolerate them. As
the term suggests, HWC involves 2 parties—people and
wildlife. It is therefore essential that research into the human
psychological dimension of HWC increase in quantity
and scope and be designed to complement the technical
interventions, such as chili fences (i.e., chili crops
planted around food crops) or guard dogs, that separate
wildlife from the resources people value. Given the uncertainty
surrounding the degree to which damage determines
attitudes and the inconsistency with which damage
is quantified among studies (Naughton & Treves 1999;
Schwerdtner & Gruber 2007; Inskip & Zimmermann
2009), widely agreed upon standardizedmethods tomeasure
the type and extent of damage incurred to different
stakeholders by different species are urgently required. In
addition, determining and quantifying the relative importance
of factors other than damage that define a person’s
attitudes will be important for prioritizing conservation
actions and developing effective policies that can be applied
at a scale broader than the site and species-specific
strategies currently employed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เกษตร (Galvin et al. 2008 ตะวันตกร้อยเอ็ด al. 2009), ขาดทุนใด ๆ อาจกำหนดค่าใช้จ่ายที่พบได้ ผู้ขึ้นอยู่กับกลยุทธ์การดำรงชีวิตเดียวอาจน้อยยืดหยุ่น และจึงน้อยทนขาดทุนสต็อกและพืช(Shackleton และ Shackleton 2004 Dickman 2010) ชนบทชุมชนมียังมีสัมผัสกับ carnivores ระหว่างกิจกรรมประจำวันของพวกเขาเนื่องจากพวกเขาขึ้นอยู่กับหลักในทรัพยากรในท้องถิ่นมีความเป็นอยู่ที่ดี (Koziellและซอนเดอร์ส 2001 Maikhuri et al. 2001 คลาร์ก 2012)มังสวิรัติชอบดื่มแอลกอฮอล์พันธุ์ สิงโตและเสือ สามารถ อันตรายความหมายคนอาจสถานภาพจากความกลัว บาดเจ็บ และตาย (Kaltenborn et al. 2006คลาร์ก 2012) ในทางตรงกันข้าม เกษตรกรเชิงพาณิชย์มักจะwealthier และมากน้อยขึ้นอยู่กับการสูญเสียปศุสัตว์ พวกเขามีทรัพยากรมากขึ้นป้องกันปศุสัตว์culling carnivores เชิงรุก และจึงช่วยลดขนาดของความเสียหาย (Saberwal et al. ปี 1994)พวกเขาอาจยังได้รับประโยชน์มากขึ้นจากโอกาสท่องเที่ยวบนแผ่นดินของเขาเช่นกันเนื่องจากล่าถ้วยรางวัล การตีความนี้สนับสนุนการค้นหาที่ความเป็นไปได้ความเสียหายไม่มีผลต่อทัศนคติของเกษตรกรเชิงพาณิชย์ไปทาง carnivores การประชากรจำนวนมากของคามเลี้ยงลูกด้วยนมเกิดขึ้นภายนอกอย่างเป็นทางการขึ้นอยู่ของพื้นที่ป้องกัน และการอยู่รอดของพวกเขาในความตั้งใจของชุมชนทนได้ เป็นคำแนะนำ HWC 2 ฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับตัวบุคคล และสัตว์ป่า จึงจำเป็นที่วิจัยในมนุษย์psychological dimension of HWC increase in quantityand scope and be designed to complement the technicalinterventions, such as chili fences (i.e., chili cropsplanted around food crops) or guard dogs, that separatewildlife from the resources people value. Given the uncertaintysurrounding the degree to which damage determinesattitudes and the inconsistency with which damageis quantified among studies (Naughton & Treves 1999;Schwerdtner & Gruber 2007; Inskip & Zimmermann2009), widely agreed upon standardizedmethods tomeasurethe type and extent of damage incurred to differentstakeholders by different species are urgently required. Inaddition, determining and quantifying the relative importanceof factors other than damage that define a person’sattitudes will be important for prioritizing conservationactions and developing effective policies that can be appliedat a scale broader than the site and species-specificstrategies currently employed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การเกษตร (กัลวิน et al, 2008;. เวสเทิร์
. et al, 2009), การสูญเสียใด ๆ ที่อาจจะกำหนดค่าใช้จ่ายมาก ผู้ที่
ขึ้นอยู่กับกลยุทธ์การทำมาหากินเดียวอาจจะน้อยกว่า
ความยืดหยุ่นและด้วยเหตุนี้ใจกว้างน้อยกว่าของสต็อกและการสูญเสียพืช
(Shackleton และ Shackleton 2004; Dickman 2010) ชนบท
ชุมชนนอกจากนี้ยังมีการเปิดรับมากขึ้นในสัตว์กินเนื้อในระหว่าง
กิจกรรมประจำวันของพวกเขาเพราะพวกเขาขึ้นอยู่กับหลักเกี่ยวกับ
ทรัพยากรที่มีอยู่ในประเทศสำหรับความเป็นอยู่ของพวกเขา (Koziell
และแซนเดอ 2001; Maikhuri et al, 2001;. คล๊าร์ค 2012).
สายพันธุ์สัตว์กินเนื้อเช่นเสือและสิงโต อาจเป็นอันตรายได้
หมายถึงคนอาจต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไม่เป็นสัดส่วน
จากความกลัวการบาดเจ็บและการตาย (Kaltenborn et al. 2006
คล๊าร์ค 2012) ในทางตรงกันข้ามเกษตรกรในเชิงพาณิชย์มีแนวโน้มที่จะ
ร่ำรวยและอื่น ๆ น้อยขึ้นอยู่กับความสูญเสียปศุสัตว์ พวกเขา
อาจจะมีทรัพยากรมากขึ้นสำหรับการปกป้องสัตว์
เช่นเลือกสรรเชิงรุกของสัตว์กินเนื้อและช่วยลด
ขนาดของความเสียหาย (Saberwal et al. 1994).
พวกเขายังอาจได้รับประโยชน์มากขึ้นจากโอกาสการท่องเที่ยว
บนที่ดินของพวกเขารวมทั้งจากการล่าสัตว์ถ้วยรางวัล การตีความนี้
สนับสนุนพบว่าน่าจะเป็นของ
ความเสียหายที่ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อทัศนคติของเกษตรกรในเชิงพาณิชย์
ที่มีต่อสัตว์กินเนื้อ.
ประชากรจำนวนมากของสัตว์ที่ถูกคุกคามเกิดขึ้นนอก
พื้นที่คุ้มครองอย่างเป็นทางการและความอยู่รอดของพวกเขาขึ้นอยู่
กับความตั้งใจของชุมชนที่จะทนต่อพวกเขา ในฐานะที่เป็น
คำแนะนำเกี่ยวกับการ HWC 2 บุคคลที่ผู้คนและ
สัตว์ป่า ดังนั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญที่การวิจัยในมนุษย์
มิติทางด้านจิตใจของการเพิ่มขึ้น HWC ในปริมาณ
และขอบเขตและได้รับการออกแบบมาเพื่อเติมเต็มทางเทคนิค
การแทรกแซงเช่นรั้วพริก (เช่นพืชพริก
ปลูกพืชอาหารรอบ) หรือหมาเฝ้ายามที่แยกต่างหาก
จากสัตว์ป่า ทรัพยากรค่าคน ได้รับความไม่แน่นอน
โดยรอบระดับที่กำหนดความเสียหายที่เกิด
ทัศนคติและไม่สอดคล้องกับความเสียหายซึ่ง
เป็นวัดในหมู่การศึกษา (Naughton ทรีฟส์ & 1999;
Schwerdtner Gruber & 2007; & Inskip Zimmermann
2009) ตกลงกันอย่างแพร่หลายเมื่อ standardizedmethods tomeasure
ประเภทและขอบเขตของความเสียหายที่เกิดขึ้น จะแตกต่างกัน
ผู้มีส่วนได้เสียโดยสายพันธุ์ที่แตกต่างกันจะต้องเร่งด่วน ใน
นอกจากนี้การกำหนดปริมาณและความสำคัญ
ของปัจจัยอื่น ๆ นอกเหนือจากความเสียหายที่กำหนดของคน
ทัศนคติที่จะมีความสำคัญในการจัดลำดับความสำคัญการอนุรักษ์
การกระทำและการพัฒนานโยบายที่มีประสิทธิภาพที่สามารถนำมาใช้
ในระดับที่กว้างขึ้นกว่าสถานที่และชนิดเฉพาะ
กลยุทธ์การจ้างงานในปัจจุบัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เกษตร ( Galvin et al . 2008 ; ตะวันตก
et al . 2009 ) , การสูญเสียใด ๆที่อาจผลักภาระต้นทุนที่สำคัญ นั้นขึ้นอยู่กับกลยุทธ์อาชีพเดียว

( อาจจะน้อยและจึงน้อยกว่าใจกว้างของหุ้น และผลผลิตจาก
( แช็คเคิลตัน&แช็คเคิลตัน 2004 ; Dickman 2010 ) ชุมชนชนบท
ยังพูดถึงสัตว์กินเนื้อระหว่าง
กิจกรรมประจำวันของพวกเขา เพราะพวกเขาขึ้นอยู่กับหลักใน
ทรัพยากรที่หาได้ในท้องถิ่นเพื่อการอยู่ดีกินดีของพวกเขา ( koziell
& Saunders 2001 maikhuri et al . 2001 ; คลาร์ก 2012 ) .
สัตว์กินเนื้อชนิด เช่นสิงโตและเสือสามารถอันตราย

ความหมายคนอาจประสบเกินจากความกลัว การบาดเจ็บ และการตาย ( คัลเทนบอร์น et al . 2006
คลาร์ก 2012 ) ในทางตรงกันข้าม เกษตรกรในเชิงพาณิชย์มักจะถูก
มั่งคั่งและมากน้อยขึ้นอยู่กับการสูญเสียปศุสัตว์ พวกเขา
นอกจากนี้ยังอาจมีทรัพยากรมากขึ้นสำหรับการปกป้องสัตว์
เช่นเชิงรุกคัดของสัตว์กินเนื้อและจึงลด
ขนาดของความเสียหาย ( saberwal et al . 1994 ) .
ยังอาจจะได้ประโยชน์มากขึ้นจาก
โอกาสการท่องเที่ยวในดินแดนของพวกเขา รวมทั้งจากการล่าสัตว์ถ้วยรางวัล นี้สนับสนุนการตีความ

ที่ความน่าจะเป็นของความเสียหายไม่มีผลต่อทัศนคติของเกษตรกรในเชิงพาณิชย์
ต่อประชากรสัตว์กินเนื้อ .

หลายขู่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเกิดขึ้นภายนอกป้องกันพื้นที่อย่างเป็นทางการ และความอยู่รอดของพวกเขาขึ้นอยู่กับ
บนความตั้งใจของชุมชนที่จะทนต่อพวกเขา โดย
คําแนะนํา hwc เกี่ยวข้อง 2 ฝ่ายคน
สัตว์ป่า จึงสรุปว่า การวิจัยในมิติของจิตมนุษย์

hwc เพิ่มปริมาณและขอบเขตและถูกออกแบบมาเพื่อเสริมมาตรการทางเทคนิค
เช่นพริกกรอบ ( เช่น พริก พืช
ปลูกรอบพืชอาหาร ) หรือยามสุนัขที่แยก
สัตว์ป่าจากค่าคน ทรัพยากร ได้รับความไม่แน่นอน
รอบระดับที่กำหนด
ทัศนคติและความเสียหาย ซึ่งความเสียหาย
เป็นวัดที่ตั้งของการศึกษา ( นอเติ้น& 1999 ;
schwerdtner & Gruber 2007 ; อินสคิ๊ป&ซิมเมอร์มันน์
2009 ) กันอย่างแพร่หลาย ตกลง standardizedmethods วัด
ชนิดและขอบเขตของความเสียหายที่เกิดกับผู้มีส่วนได้เสีย โดยสายพันธุ์ที่แตกต่างกันจะแตกต่างกัน
ต้องการด่วน ใน
ส่วนกำหนดค่าสัมพัทธ์ความสำคัญ
ปัจจัยอื่นมากกว่าความเสียหายที่กำหนดทัศนคติของบุคคลจะเป็นสิ่งสําคัญ

การอนุรักษ์การกระทำและพัฒนานโยบายที่มีประสิทธิภาพที่สามารถประยุกต์
ที่ขนาดกว้างกว่าเว็บไซต์และกลยุทธ์เฉพาะ - ขยายพันธุ์
ลูกจ้างในขณะนี้