ชายตัดไม้คนหนึ่งทำขวานหลุดมือตกลงไป

ชายตัดไม้คนหนึ่งทำขวานหลุดมือตกลงไปในบึง เขานั่งเศร้าโศกด้วยความเสียดาย เทพารักษ์สงสารจึงปรากฏกายขึ้นและช่วยงมขวานคืนให้
ครั้งแรก เทพารักษ์งมเอาขวานทองคำขึ้นมา แต่ชายตัดไม้ปฏิเสธว่า “ขวานเล่มนี้ไม่ใช่ของข้าพเจ้าหรอก”
ครั้งที่สอง เทพารักษ์งมขวานเงินขึ้นมาให้ ชายตัดไม้ก็ปฏิเสธอีก
สุดท้าย เทพารักษ์นำเอาขวานเหล็กเก่าคร่ำคร่ามาให้ ชายตัดไม้ก็ดีใจมากที่ได้ขวานของตนคืน เทพารักษ์ชื่นชมความซื่อสัตย์ของเขา จึงมอบขวานเงินและขวานทองคำให้ด้วย
เพื่อนของชายตัดไม้รู้เรื่องนี้ก็นึกอิจฉาอยากได้บ้างจึงไปยังบึงริมน้ำและแกล้งทำขวานหลุดมือตกน้ำ เมื่อเทพารักษ์ปรากฏกายขึ้นและนำขวานทองคำขึ้นมาให้ ชายผู้นี้ก็รีบตอบว่า เป็นขวานของตน เทพารักษ์เห็นว่าเขาเป็นคนโป้ปดโลภมากจึงหายตัวไปทันที เพื่อนของชายตัดไม้จึงไม่ได้แม้แต่ขวานของตนคืน.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขานั่งเศร้าโศกด้วยความเสียดาย
เทพารักษ์งมเอาขวานทองคำขึ้นมา แต่ชายตัดไม้ปฏิเสธว่า
เทพารักษ์งมขวานเงินขึ้นมาให้ชายตัดไม้ก็ปฏิเสธอีก
สุดท้าย
ชายผู้นี้ก็รีบตอบว่าเป็นขวานของตน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชายตัดไม้คนหนึ่งทำขวานหลุดมือตกลงไปในบึงเขานั่งเศร้าโศกด้วยความเสียดายเทพารักษ์สงสารจึงปรากฏกายขึ้นและช่วยงมขวานคืนให้
ครั้งแรกเทพารักษ์งมเอาขวานทองคำขึ้นมาแต่ชายตัดไม้ปฏิเสธว่า " ขวานเล่มนี้ไม่ใช่ของข้าพเจ้าหรอก "

ครั้งที่สองเทพารักษ์งมขวานเงินขึ้นมาให้ชายตัดไม้ก็ปฏิเสธอีกสุดท้ายเทพารักษ์นำเอาขวานเหล็กเก่าคร่ำคร่ามาให้ชายตัดไม้ก็ดีใจมากที่ได้ขวานของตนคืนเทพารักษ์ชื่นชมความซื่อสัตย์ของเขาจึงมอบขวานเงินและขวานทองคำให้ด้วย
เพื่อนของชายตัดไม้รู้เรื่องนี้ก็นึกอิจฉาอยากได้บ้างจึงไปยังบึงริมน้ำและแกล้งทำขวานหลุดมือตกน้ำเมื่อเทพารักษ์ปรากฏกายขึ้นและนำขวานทองคำขึ้นมาให้ชายผู้นี้ก็รีบตอบว่าเป็นขวานของตนเพื่อนของชายตัดไม้จึงไม่ได้แม้แต่ขวานของตนคืน .