First, we need to consider what med

First, we need to consider what media the target audience utilises and, more importantly, trusts as a
source of information about breast cancer risk. We know from the 1996 Breast Health Survey that for
Australian women “the media” is their most common source of information and advice about breast
cancer, and that the proportion of women reporting using different forms of media ranges from 18%
for radio to 67% for television, with women’s magazines at 49% (Barratt et al., 1997). Interestingly,
there is almost no difference across media in terms of women’s perceptions of the information that is
judged as being useful

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ครั้งแรก เราจำเป็นต้องพิจารณาสื่อกลุ่มเป้าหมาย utilises และ ที่สำคัญ บรรดาของฝากเป็นแหล่งที่มาของข้อมูลเกี่ยวกับความเสี่ยงของมะเร็งเต้านม เราทราบจากการสำรวจสุขภาพของเต้านมปี 1996 ที่สำหรับสตรีออสเตรเลีย "สื่อ" เป็นแหล่งที่มาของข้อมูลและคำแนะนำเกี่ยวกับเต้านมมากที่สุดมะเร็ง และว่า สัดส่วนของผู้หญิงที่รายงานการใช้สื่อในรูปแบบต่าง ๆ ตั้งแต่ 18%สำหรับวิทยุ 67% สำหรับโทรทัศน์ นิตยสารสตรีที่ 49% (Barratt et al., 1997) เป็นเรื่องน่าสนใจมีความแตกต่างเกือบไม่ผ่านสื่อในแง่ของภาพลักษณ์ผู้หญิงของข้อมูลที่ตัดสินเป็นประโยชน์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อันดับแรกเราต้องพิจารณาสิ่งที่สื่อกลุ่มเป้าหมายที่ใช้และที่สำคัญกว่าการลงทุนในฐานะที่เป็น
แหล่งที่มาของข้อมูลเกี่ยวกับความเสี่ยงมะเร็งเต้านม เรารู้จากปี 1996 การสำรวจสุขภาพเต้านมที่
ผู้หญิงออสเตรเลีย "สื่อ" เป็นแหล่งที่พบมากที่สุดของข้อมูลและคำแนะนำเกี่ยวกับเต้านม
มะเร็งและที่สัดส่วนของผู้หญิงรายงานโดยใช้รูปแบบที่แตกต่างกันของช่วงสื่อจาก 18%
วิทยุ 67% สำหรับโทรทัศน์กับนิตยสารผู้หญิงที่ 49% (รัต et al., 1997) ที่น่าสนใจ
มีเกือบจะแตกต่างกันผ่านสื่อไม่มีแง่ของการรับรู้ของผู้หญิงของข้อมูลที่ถูก
ตัดสินว่าเป็นประโยชน์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อย่างแรก เราต้องพิจารณาว่าสื่อที่กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ และที่สำคัญเชื่อใจเป็น
แหล่งข้อมูลเกี่ยวกับความเสี่ยงมะเร็งเต้านม . เรารู้จาก 1996 การสำรวจสุขภาพเต้านมสำหรับผู้หญิง "
ออสเตรเลียสื่อ " เป็นแหล่งที่มาของข้อมูลและคำแนะนำเกี่ยวกับโรคมะเร็งเต้านม
พวกเขาพบมากที่สุด และสัดส่วนของผู้หญิงรายงานโดยใช้แบบฟอร์มที่แตกต่างกันของสื่อในช่วง 18 %
วิทยุถึง 67% สำหรับโทรทัศน์ นิตยสารผู้หญิงที่ 49% ( รัต et al . , 1997 ) ที่น่าสนใจ ,
แทบไม่มีความแตกต่างระหว่างสื่อในแง่ของการรับรู้ของผู้หญิง ของข้อมูลที่เป็นประโยชน์
ตัดสิน