The most important changes in the p

The most important changes in the political economy of Vietnam began with the Doi Moi (Renovation) reforms of 1986. The changes in the national economic system have been reflected almost immediately in urban development patterns, where the diversification of capital investment (especially the influx of foreign direct investment), the creation of a property market (dealing with land use rights), and the commercialization of the housing sector have created significant changes, while the planning system has not been sufficiently adapted to the new political reality. This article shows how the changes in the national policy framework have transformed the urban development patterns of Hanoi. Industrial development in the rural fringe areas, the new dynamics of the private housing sector, and the commercial redevelopment of the inner city are described and quantified. While the formerly rigid command-and-control system of urban management has already been simplified to some extent, inappropriate bureaucratic attitudes persist. This has resulted in a lack of authority, communication, and competency, while a thriving informal sector of urban development has emerged. In conclusion, there is an urgent need for building new forms of public involvement to ensure social equity goals and to avoid market distortions. The policy reforms at the national level need to be mirrored by a more capable urban management system

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดในเศรษฐกิจการเมืองของเวียดนามเริ่ม มีการปฏิรูปดอยอย (ปรับปรุง) ของ 1986 การเปลี่ยนแปลงในระบบเศรษฐกิจแห่งชาติได้รับผลเกือบทันทีในรูปแบบการพัฒนา การที่วิสาหกิจของทุน (โดยเฉพาะการหลั่งไหลของต่างประเทศ) การสร้างตลาดอสังหาริมทรัพย์ (จัดการกับสิทธิ์การใช้ที่ดิน), และ commercialization ของภาคที่อยู่อาศัยได้เปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ ในขณะที่ระบบการวางแผนยังไม่เพียงพอมาดัดแปลงเพื่อความเป็นจริงทางการเมืองใหม่ บทความนี้แสดงวิธีการเปลี่ยนแปลงในโครงสร้างนโยบายแห่งชาติได้เปลี่ยนรูปแบบการพัฒนาของฮานอย การพัฒนาอุตสาหกรรมในชนบทเพิ่มเติม เปลี่ยนแปลงใหม่ของภาคอยู่อาศัยส่วนตัว และพัฒนาขื้นใหม่ทางการค้าของเมืองภายในจะอธิบาย และ quantified ในขณะที่มีประยุกต์ระบบคำสั่ง และควบคุมเข้มงวดเดิมจัดการเมืองบ้าง ทัศนคติที่ราชการไม่เหมาะสมคงอยู่ นี้มีผลในการขาด ของหน่วยงาน สื่อสาร ความ สามารถ ในขณะเจริญรุ่งเรืองที่มีชุมนุมภาคไม่เป็นทางการของการพัฒนา เบียดเบียน มีความจำเป็นเร่งด่วนสำหรับอาคารสาธารณะมีส่วนร่วมในรูปแบบใหม่ให้เป้าหมายหุ้นสังคม และหลีกเลี่ยงการบิดเบือนตลาด การปฏิรูปนโยบายระดับชาติต้องใช้มิเรอร์ โดยระบบบริหารเมืองมากขึ้นสามารถ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดในระบบเศรษฐกิจการเมืองของเวียดนามเริ่มต้นด้วยดอยม่อย (Renovation) การปฏิรูปของปี 1986 การเปลี่ยนแปลงในระบบเศรษฐกิจของประเทศที่ได้รับการสะท้อนให้เห็นเกือบจะในทันทีในรูปแบบการพัฒนาเมืองที่กระจายความเสี่ยงของการลงทุน (โดยเฉพาะการไหลเข้าของ การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ), การสร้างตลาดทรัพย์สิน (การจัดการกับสิทธิการใช้ที่ดิน) และการค้าของภาคที่อยู่อาศัยได้สร้างการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในขณะที่ระบบการวางแผนยังไม่ได้รับการปรับให้เพียงพอกับความเป็นจริงทางการเมืองใหม่ บทความนี้แสดงให้เห็นว่าการเปลี่ยนแปลงในกรอบนโยบายแห่งชาติได้เปลี่ยนรูปแบบการพัฒนาเมืองของกรุงฮานอย การพัฒนาอุตสาหกรรมในพื้นที่ชายขอบชนบทการเปลี่ยนแปลงใหม่ของภาคที่อยู่อาศัยส่วนตัวและป็นการค้าของเมืองชั้นในจะมีคำอธิบายและการวัด ในขณะที่ระบบที่เข้มงวดก่อนคำสั่งและการควบคุมของการจัดการเมืองได้รับการง่ายบางส่วนทัศนคติของข้าราชการที่ไม่เหมาะสมยังคงมีอยู่ นี้มีผลในการขาดอำนาจการสื่อสารและความสามารถในขณะที่ภาคเศรษฐกิจนอกระบบที่เจริญรุ่งเรืองของการพัฒนาเมืองได้เกิด สรุปได้ว่ามีความจำเป็นเร่งด่วนในการสร้างรูปแบบใหม่ของการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อให้แน่ใจว่าเป้าหมายของความเท่าเทียมทางสังคมและเพื่อหลีกเลี่ยงการบิดเบือนตลาด การปฏิรูปนโยบายในระดับชาติจะต้องมีการสะท้อนโดยระบบการจัดการเมืองที่มีความสามารถมากขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดในเมืองเศรษฐกิจของเวียดนามเริ่มกับโด๋ยเม้ย ( ต่อเติม ) การปฏิรูปของ 1986 การเปลี่ยนแปลงในระบบเศรษฐกิจแห่งชาติ ได้สะท้อนให้เห็นเกือบจะทันทีในรูปแบบการพัฒนาเมืองที่กระจายความเสี่ยงของการลงทุน ( โดยเฉพาะอย่างยิ่งการหลั่งไหลของการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ ) , การสร้างตลาดทรัพย์สิน ( สิทธิที่เกี่ยวข้องกับการใช้ประโยชน์ที่ดิน )และการค้าของภาคที่อยู่อาศัยได้สร้างการเปลี่ยนแปลงที่มีนัยสำคัญ ในขณะที่ระบบการวางแผนไม่ได้ถูกดัดแปลงเพียงพอกับความเป็นจริงทางการเมืองใหม่ บทความนี้แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงในกรอบนโยบายแห่งชาติได้เปลี่ยนรูปแบบการพัฒนาเมืองของฮานอย การพัฒนาอุตสาหกรรมในพื้นที่ชายขอบชนบท , พลวัตใหม่ของภาคที่อยู่อาศัยส่วนตัวและการพัฒนาเชิงพาณิชย์ของเมืองภายในที่ถูกระบุไว้ และวัดได้ ในขณะที่เมื่อก่อน เอาจริงเอาจัง สั่งการและควบคุมระบบการจัดการเมืองได้ถูกประยุกต์บ้าง ไม่เหมาะสมกับทัศนคติ คงอยู่ นี้มีผลในการขาดอำนาจ การสื่อสาร และความสามารถ ในขณะที่ภาคเฟื่องฟูอย่างไม่เป็นทางการของการพัฒนาเมืองก็โผล่แล้ว สรุปมีความต้องการเร่งด่วนสำหรับการสร้างรูปแบบใหม่ของประชาชนมีส่วนร่วมเพื่อให้แน่ใจว่าเป้าหมายของสังคม และเพื่อหลีกเลี่ยงการบิดเบือนตลาด นโยบายการปฏิรูประดับประเทศต้องเป็นมิเรอร์โดยระบบการจัดการความสามารถมากกว่าเมือง