Crustaceans are forced to fast duri

Crustaceans are forced to fast during molting. Several physiological, metabolic and behavioral changes have been associated with starvation. Although some of these changes have been well studied, knowledge of the dynamics of fuel reserves during the molting process is limited. To understand the effects of short-term hunger stress on energy reserves, intermolt shrimp Litopenaeus vannamei were starved up to five days. This period corresponds to the normal time that juvenile shrimp starve during molting, since they can not eat. Glucose, glycogen, total soluble protein, total lipids, sterols, and acylglycerides were measured in plasma and hepatopancreas. The same metabolic substrates were measured in organisms that were fed after 96 h of starvation. It is widely accepted that protein is the main energy reserve used by shrimp to deal with starvation. However, under short-term starvation a rapid decrease of plasma and hepatopancreas glucose and an important decrease in hepatopancreatic glycogen were detected. Additionally, acylglycerides content in hepatopancreas decreased significantly at later times, while protein in plasma and hepatopancreas remained fairly constant during the experiment. This study may help understand some aspects of the nutrition physiology of the Pacific white shrimp related to its biology.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พบถูกบังคับให้อย่างรวดเร็วระหว่าง molting การเปลี่ยนแปลงสรีรวิทยา เผาผลาญ และพฤติกรรมต่าง ๆ ได้เชื่อมโยงกับความอดอยาก แม้ว่าบางส่วนของการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้มีการดีศึกษา ความรู้ของน้ำมันเชื้อเพลิงสำรองระหว่าง molting ถูกจำกัด เข้าใจผลกระทบของความเครียดระยะสั้นหิวพลังงานสำรอง intermolt กุ้ง Litopenaeus vannamei ที่ starved ค่าจะ รอบระยะเวลานี้ตรงกับเวลาปกติที่กุ้งสลบอดระหว่าง molting เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถกิน กลูโคส ไกลโคเจน โปรตีนละลายน้ำรวม โครงการรวม สเตอรอลส์ และ acylglycerides ถูกวัดในพลาสม่าและ hepatopancreas พื้นผิวเผาผลาญที่เดียวกันที่วัดในสิ่งมีชีวิตที่ได้รับหลังจาก h 96 ของความอดอยาก อย่างกว้างขวางยอมรับว่าโปรตีนสำรองพลังงานหลักที่ใช้ในการจัดการกับความอดอยาก โดยกุ้ง อย่างไรก็ตาม ภายใต้ความอดอยากระยะสั้นลดลงอย่างรวดเร็วของ hepatopancreas และพลาสมา กลูโคสและลดลงสำคัญใน hepatopancreatic ยังพบการ นอกจากนี้ acylglycerides เนื้อหาใน hepatopancreas ลดลงอย่างมีนัยสำคัญที่ครั้งต่อไป ในขณะที่โปรตีนในพลาสม่าและ hepatopancreas ยังคงค่อนข้างคงในระหว่างการทดลอง การศึกษานี้อาจช่วยให้เข้าใจบางส่วนของสรีรวิทยาโภชนาการของกุ้งขาวแปซิฟิกที่เกี่ยวข้องกับชีววิทยาของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กุ้งถูกบังคับให้อย่างรวดเร็วในช่วงลอกคราบ หลายสรีรวิทยาการเผาผลาญอาหารและการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับความอดอยาก แม้ว่าบางส่วนของการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้รับการศึกษาที่ดีความรู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของการสำรองน้ำมันเชื้อเพลิงในระหว่างกระบวนการลอกคราบจะถูก จำกัด เพื่อให้เข้าใจถึงผลกระทบของความเครียดความหิวในระยะสั้นสำรองพลังงานลอกคราบกุ้งแวนนาไมถูกหิวโหยถึงห้าวัน ช่วงนี้ตรงกับเวลาปกติท​​ี่เด็กและเยาวชนกุ้งอดอาหารในช่วงลอกคราบเนื่องจากพวกเขาไม่สามารถที่จะกิน กลูโคสไกลโคเจนโปรตีนที่ละลายได้ทั้งหมดไขมันทั้งหมด sterols และ acylglycerides อยู่ในวัดพลาสม่าและตับ พื้นผิวการเผาผลาญเดียวกันถูกวัดในสิ่งมีชีวิตที่ได้รับการเลี้ยงดูหลังจาก 96 ชั่วโมงจากความอดอยาก เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่าเป็นโปรตีนสำรองพลังงานหลักที่ใช้โดยกุ้งที่จะจัดการกับความอดอยาก อย่างไรก็ตามภายใต้ความอดอยากในระยะสั้นลดลงอย่างรวดเร็วของพลาสม่าและระดับน้ำตาลในตับและลดลงที่สำคัญในการไกลโคเจน Hepatopancreatic ตรวจพบ นอกจากนี้เนื้อหา acylglycerides ในตับลดลงอย่างมีนัยสำคัญในช่วงเวลาต่อมาขณะที่โปรตีนในพลาสมาและตับยังคงค่อนข้างคงที่ในระหว่างการทดลอง การศึกษาครั้งนี้อาจช่วยให้เข้าใจบางแง่มุมของสรีรวิทยาโภชนาการของกุ้งขาวแปซิฟิกที่เกี่ยวข้องกับชีววิทยา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พวกที่ถูกบังคับให้อย่างรวดเร็วในช่วงลอกคราบ . หลายทางสรีรวิทยา , การเปลี่ยนแปลงการเผาผลาญและพฤติกรรมมีความสัมพันธ์กับความอดอยาก แม้ว่าบางส่วนของการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้ศึกษาความรู้เกี่ยวกับพลวัตของสำรองเชื้อเพลิงในระหว่างกระบวนการลอกคราบ จำกัด เพื่อให้เข้าใจผลกระทบของความเครียดความหิวระยะสั้นสำรองพลังงานintermolt กุ้ง vannamei งหิวซะอีก ถึง 5 วัน ช่วงเวลานี้สอดคล้องกับเวลาปกติที่อดอาหารในระหว่างการลอกคราบของกุ้งกุลาดำ เนื่องจากพวกเขาจะไม่ได้กิน กลูโคส , ไกลโคเจน ( glycogen ) , ปริมาณโปรตีนรวมไขมัน สเตอรอล และ acylglycerides ที่วัดในพลาสมา และตับเดียวกันการเผาผลาญพื้นผิวที่วัดในสิ่งมีชีวิตที่ได้รับหลังจาก 96 H จากความอดอยาก เป็นที่ยอมรับกันอย่างกว้างขวางว่า โปรตีนเป็นพลังงานหลักที่ใช้ในกุ้ง เพื่อจัดการกับความอดอยาก อย่างไรก็ตาม ภายใต้การอดระยะสั้นลดลงอย่างรวดเร็วของพลาสมา และตับกลูโคสและลดลงที่สำคัญใน hepatopancreatic ไกลโคเจนถูกตรวจพบ นอกจากนี้acylglycerides เนื้อหาในตับลดลงอย่างมีนัยสำคัญในเวลาต่อมา ขณะที่โปรตีนในพลาสมา และตับยังคงค่อนข้างคงที่ตลอดการทดลอง การศึกษานี้อาจช่วยให้เข้าใจลักษณะบางอย่างของทางสรีรวิทยาของกุ้งขาวของที่เกี่ยวข้องกับชีววิทยา