So much for style. The fantasy itse

So much for style. The fantasy itself is at once typical and innovative. It is typical in the connections between this world and the other (brick walls not really there, etc.), the interesting and powerful characters introducing the young hero to the world, nobody in the real world believing in the magic (it's either a "load of rubbish" or else "wrong"), the wise old wizard, goblins, dragons, trolls, magic, mirrors, castles, and wands. But just because these are typical does not mean they are humdrum or predictable. Rowling gives them a freshness and a reality that brings us along with very little if any hesitation or suspicion. In fact, this brings us to one of her innovations, which is in what one might call the parallel development of the two worlds. The whole "other", magical, world works in much the same way as ours does. Magic is a technological tool, like electricity in our world. There is a hierarchical socioeconomic system, infrastructure, attitudes, preconceptions, small talk, all of which lend a sort of familiarity, a comfortably disarming aspect to the world. In this sense, then, the fantasy could be labeled "shallow". It is the reader who must bring the mystery, for the world seems like a "normal" world, just as mundane as ours to those who live there. This is good in that it is safe (for the reader), friendly, and aids in our suspension of disbelief. It can also be hilarious or cute at times. In fact, the matter-of-factness of the magic is perhaps the chief draw of the fantasy aspect of Rowling's book. But what you do not get from this book is a sense of higher mystery, what one might call "deep" fantasy. The fantasy world is "same thing only different". The numinous, or the mysterious, is minimized. The three-headed dog is called "Fluffy", for example. You can have comfy or numinous, cute or awesome, shallow or deep fantasy. I intend this entirely as an observation rather than a criticism, however, as we can use both kinds of fantasy. It is probably impossible to achieve both at once. Rowling is in great literary company with her choice, with Lewis Carroll leading the way. And, what is most important, is that we are swept away by her book, however we label it.



A sure sign that a reader is suckered by a plot is that he is willing to pick bones with it. As far as I am concerned, McGonagall's punishment of 150 points to Harry's house was simply unfair. Period. Malfoy should have gotten a greater punishment. And the headmistress was inconsistent—if punishment was so severe for breaking the school rules regardless of the reason, why were they rewarded at the end for breaking the #1 school rule (don't go through the door where Fluffy is)? Granted, in the first case the headmistress didn't know what they were doing, whereas in the second case they saved the world. But, in the first case they failed and were caught and punished, whereas in the second case they succeeded and so were allowed to get away with it, as in ancient Sparta. Is this a wizard’s conception of wisdom? Another curious aspect of the book is the fact that teachers had set up the obstacles of wizardry that must be navigated in order for the ever-powerful and dangerous Philosopher's Stone to be apprehended. Yet children, even first-years, could outwit them relatively easily. Getting to the Stone was like a fun game, with only Dumbledore's protective spell being a sensible one if the object was seriously to ward off intruders. This is perhaps an example of how making everything cute and funny may have injured the plot. But then again, in picking this book apart too much there is a real danger that we are missing the point, which is just to have fun.



Now, is the book immoral? Oscar Wilde would have had a conniption at this question. I’m tempted chuckle a little at it. Nevertheless, the matter has caused controversy, perhaps mostly because the book is so popular with children, and because the influence of witchcraft and the occult are feared by many parents. One must admit that, because of the sheer charisma of the work together with its subject matter, it will probably encourage kids to peek into the section of the bookstore where dust jackets are black and the titles in red or gold mystery-affirming fonts. Witchcraft in this book is portrayed as fun, cool, OK, and harmless unless the user is really a bad seed. In fact, who wants to be an anti-magic "Muggle"?! Also provocative is the fact that the term "witchcraft" is used rather than the more generic "magic". Its portrayal as harmless in itself, and even sometimes absurd (broomsticks, etc.) helps in a way, but also could mislead. The cute and funny nature of the book together with its use of witchcraft could be an unfortunate combination, making the occult look fun and friendly. However, I would hesitate to warn parents off of this book. Literature is by its very nature a dangerous thing, since it causes people to think, regardless of their ages. My sympathy with parents' worries is counterbalanced (if not outweighed) by the multitude of good lessons in the book (take, for instance, the ingenious and philosophically interesting revelation in chapter 17 that love is a talisman against evil), as well as reminiscences of my own childhood library, in which there were not a few books with questionable content for children. Think of Lewis Carroll, with that caterpillar sucking on a hookah. In fact, with respect to the occult and other fantasy, think of Hallowe'en. If Rowling is dangerous, such things must be dangerous as well. I suspect that a young reader will have to be intelligent to appreciate the book in the first place, and such intelligence will go quite far in distinguishing the real world from fantasy. In any case, a child should also have parents who will instill wisdom. And most importantly, no well-balanced kid will become a thoroughgoing Potterhead for long-- other books should be around the house too!



This book was renamed Harry Potter and the Sorcerer's Stone for the American market; presumably all of the references to the stone were changed throughout the text as well. It is a strange modification, since the object that was the supreme end of alchemy, and therefore the object in this novel, has always been called the philosopher's stone. My conjecture as to why the powers that be decided to modify the work for our readers is perhaps pessimistic: I think the publishers figured that the word "philosopher" in the title would steer away sensational American readers, whereas "sorcerer" would draw them. The mislabeling of the object wouldn't matter a bit, since most Americans would not have paid attention to their medieval history lessons, if indeed kids here are still taught such antiquated things. Whether all of this is an indictment of America, of publishers, or just myself, I'll leave for someone else to decide.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มากสำหรับลักษณะ จินตนาการตัวเองเป็นกันทั่วไป และนวัตกรรม มีทั่วไปในการเชื่อมต่อระหว่างโลกนี้และอื่น ๆ (ไม่มีจริง ๆ ผนังอิฐ ฯลฯ), ตัวอักษรที่น่าสนใจ และมีประสิทธิภาพที่แนะนำพระเอกหนุ่มไปทั่วโลก ไม่มีใครในโลกจริงเชื่อในมายากล (เป็นทั้ง "การโหลดของขยะ" บ้างหรือ "ผิด"), การช่วยฉลาดเก่า ผีมังกร มังกร trolls มายากล กระจก ปราสาท และไม้เท้า เพียงแต่เนื่องจากเหล่านี้เป็นปกติไม่ได้หมายความ จะ humdrum หรือสามารถทาย Rowling ให้พวกเขามีความสดและความเป็นจริงที่นำเรากับน้อยมากถ้าลังเลหรือความสงสัยใด ๆ ในความเป็นจริง ทำให้เราหนึ่งของนวัตกรรม ซึ่งเป็นสิ่งหนึ่งอาจเรียกการพัฒนาคู่ขนานของสองโลก โลกทั้ง "อื่น" ขลัง ทำงานมากเหมือนทางเราไม่ วิเศษเป็นเครื่องมือเทคโนโลยี เช่นไฟฟ้าในโลกของเรา มีระบบประชากรลำดับชั้น โครงสร้าง ทัศนคติ preconceptions พูด คุยเล็ก ที่ยืมการเรียงลำดับของความคุ้นเคย กว้างสบาย disarming ไปทั่วโลก ในนี้รู้สึก แล้ว แฟนตาซีไม่มีชื่อ "ตื้น" ผู้อ่านที่ต้องนำลึกลับ โลกเหมือนโลก "ปกติ" เพียงเป็นโลกีย์เป็นเราที่มีอยู่ได้ นี่คือดีที่เป็นมิตรปลอดภัย (สำหรับอ่าน), และช่วยในการระงับของเรา disbelief มันยังได้เฮฮา หรือน่ารักตลอดเวลา ในความเป็นจริง matter-of-factness ของมายากลได้อาจออกหัวหน้าของด้านจินตนาการของหนังสือของ Rowling แต่ว่าคุณไม่ได้รับจากหนังสือเล่มนี้เป็นความรู้สึกลึกลับสูง สิ่งหนึ่งอาจเรียก "ลึก" แฟนตาซี โลกแฟนตาซีเป็น "สิ่งเดียวกันแตกต่างกันเท่านั้น" ย่อ numinous หรือลึกลับ สุนัขสามหัวจะเรียก "Fluffy" ตัวอย่าง คุณสามารถมีจินตนาการเล็ก หรือ numinous น่ารัก หรือน่ากลัว ตื้น หรือลึก ฉันต้องการทั้งหมดเป็นการสังเกตแทนที่เป็นการวิจารณ์ อย่างไรก็ตาม เราสามารถใช้จินตนาการทั้งสองชนิด คงไม่สามารถประสบความสำเร็จทั้งสองครั้งได้ Rowling ได้บริษัทดีวรรณกรรมกับเธอ กับเลวิสคาร์ชั้นนำแบบ และ สิ่งสำคัญ ที่เราจะกวาดออกไป โดยหนังสือของเธอ แต่เรากำหนดชื่อ เครื่องแน่ว่า ผู้อ่านเป็น suckered ตามแผนคือ ว่า เขาจะยินดีรับกระดูกด้วย เป็นที่ฉันกลัว โทษของมักกอนนากัล 150 คะแนนบ้านแฮร์รี่เป็นเพียงธรรม รอบระยะเวลา Malfoy ควรได้รับการลงโทษมากขึ้น และ headmistress ไม่สอดคล้องกันซึ่งถ้าการลงโทษรุนแรงดังนั้นการทำลายกฎโรงเรียนว่าเหตุผล ทำไมมีพวกรางวัลที่สิ้นสุดสำหรับการแบ่งกฎโรงเรียน #1 (ไม่ผ่านประตูที่เป็น Fluffy) ให้ ในกรณีแรก headmistress ไม่ทราบว่าพวกเขาได้ทำอะไร ในขณะที่ในกรณีที่สอง พวกเขาบันทึกโลก ได้ ในกรณีแรก พวกเขาล้มเหลว และถูกจับ และลง โทษ ใน ขณะที่ในกรณีที่สอง พวกเขาประสบความสำเร็จจึง ได้รับอนุญาตให้รับไปกับมัน ในโบราณบอกเล่า นี่คือตัวช่วยสร้างความคิดของภูมิปัญญาหรือไม่ ด้านอยากรู้อยากเห็นของหนังสือคือ ความจริงที่ครูได้ตั้งอุปสรรคของ wizardry ที่ต้องนำทางให้กับอันตราย และเคยมีศิลาอาถรรพ์เพื่อจะเข้าใจ ยัง เด็ก คู่แรกปี อาจขัดตาได้ค่อนข้างง่าย การทำหินเป็นเหมือนสนุกเกม มีเพียง Dumbledore ของป้องกัน สะกดเป็นหนึ่งที่เหมาะสมหากวัตถุอย่างจริงจังคือการ ไล่ผู้บุกรุก นี้อาจจะเป็นตัวอย่างของวิธีการทุกอย่างน่ารัก และตลกอาจมีบาดเจ็บพล็อต แต่แล้ว again รับหนังสือเล่มนี้กันไปมากเป็นอันตรายจริงเราจะขาดจุด ซึ่งเป็นเพียงการมีความสนุกสนาน ในขณะนี้ คือหนังสือ immoral ไวลด์ Oscar จะมี conniption การที่คำถามนี้ ผมล่อหัวเล็กน้อยที่ อย่างไรก็ตาม เรื่องเกิดถกเถียง บางทีส่วนใหญ่เนื่อง จากหนังสือเป็นที่นิยมมากกับเด็ก และอิทธิพลของนักวิชาการและ occult จะกลัวจากผู้ปกครองจำนวนมาก หนึ่งต้องยอมรับว่า เนื่องจากคาริสม่าที่แท้จริงของการทำงานร่วมกับเรื่องของ มันจะคงส่งเสริมให้เด็กสามารถแทรกลงในส่วนของร้านหนังสือที่ฝุ่นเสื้อมีสีดำและชื่อในสีแดง หรือทองเห็นพ้องปริศนาอักษร นักวิชาการในหนังสือเล่มนี้เป็นเซ็กส์ที่สนุก เย็น ตกลง และไม่เป็นอันตรายยกเว้นผู้เป็นเมล็ดไม่ดี ในความเป็นจริง อยากจะมีเวทมนตร์ต่อต้าน "มักเกิล" นอกจากนี้ยัง กระตุ้นคือความจริงที่ใช้คำว่า "นักวิชาการ" แทน "มหัศจรรย์" ทั่วไป วาดภาพเป็นอันตรายในตัวเอง และแม้กระทั่งบางครั้งไร้สาระ (broomsticks ฯลฯ) ช่วยในทาง แต่ยัง ไม่เข้าใจ ธรรมชาติน่ารัก และตลกของหนังสือกับการนักวิชาการอาจรวมกันโชคร้าย รหัสญาณดูสนุกและเป็นมิตร อย่างไรก็ตาม ฉันจะลังเลที่จะเตือนผู้ปกครองออกจากหนังสือเล่มนี้ วรรณกรรมได้ โดยธรรมชาติของมันมากเป็นสิ่งที่อันตราย เนื่องจากจะทำให้คนคิดว่า ว่าวัยของพวกเขา ฉันเห็นใจกับความกังวลของผู้ปกครองจะถ่วงดุล (ถ้า ไม่ outweighed) โดยความหลากหลายของบทเรียนที่ดีในสมุด (ใช้ เช่น แยบยล น่าสนใจ philosophically เปิดเผยในบทที่ 17 ว่ารักมิ่งกับความชั่วร้าย), และ reminiscences ข้าพเจ้าเด็กไลบรารี ที่มีไม่กี่เล่ม มีเนื้อหาอาจสำหรับเด็ก คิดของเลวิสคาร์ กับหนอนผีเสื้อที่ดูดบนเป็นมอระกู่ ในความเป็นจริง เกี่ยวกับ occult และแฟนตาซีอื่น ๆ คิดของ Hallowe'en ว่า Rowling อันตราย สิ่งดังกล่าวต้องเป็นอันตรายเช่นกัน ฉันสงสัยว่า อ่านหนุ่มจะต้องเป็นอัจฉริยะที่ชื่นชมหนังสือแรก และปัญญาดังกล่าวจะไปค่อนข้างไกลในโลกจริงการแยกความแตกต่างจากจินตนาการ เด็กควรมีผู้ปกครองที่จะปลูกฝังภูมิปัญญา และสำคัญที่สุด ไม่สมดุลเด็กจะกลายเป็น thoroughgoing Potterhead นาน-หนังสืออื่น ๆ ควรจะใกล้บ้านเกินไป หนังสือเล่มนี้ถูกเปลี่ยนชื่อแฮร์รี่พอตเตอร์และหินของตำนานเดชนางพญาสำหรับตลาดอเมริกัน น่าจะอ้างอิงไปยังหินทั้งหมดถูกเปลี่ยนตลอดข้อความเช่น มันเป็นการเปลี่ยนแปลก ตั้งแต่วัตถุ ที่ไม่สิ้นสุดยอดของขลัง และดังนั้น วัตถุในนี้นวนิยาย เสมอแล้วเรียกว่าศิลานักปราชญ์ ข้อความคาดการณ์ของฉันไปทำไมอำนาจที่จะตัดสินใจที่จะปรับเปลี่ยนการทำงานสำหรับผู้อ่านของเราอาจจะเป็นในเชิงลบ: ผมคิดว่า ผู้เผยแพร่ที่คิดว่า คำว่า "นักปราชญ์" ในชื่อจะคัดท้ายอ่านเร้าใจอเมริกันเก็บ ในขณะที่ "ตำนานเดชนางพญา" จะวาด Mislabeling ของวัตถุจะไม่เรื่องมาก เนื่องจากชาวอเมริกันส่วนใหญ่จะไม่มีจ่ายให้ความสนใจกับบทเรียนของพวกเขาประวัติศาสตร์ยุคกลาง ถ้าแน่นอนเด็ก ๆ จะสอนสิ่งต่าง ๆ ล้ายังคง ไม่ว่าทั้งหมดนี้เป็นทนายความอเมริกา ผู้เผยแพร่ หรือเพียงแค่ตัวเอง ฉันจะปล่อยให้ผู้อื่นตัดสินใจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มากสไตล์ จินตนาการตัวเองเป็นครั้งเดียวทั่วไปและนวัตกรรม มันเป็นปกติในการเชื่อมต่อระหว่างโลกนี้และอื่น ๆ ( แพงอิฐไม่มีอยู่จริง ฯลฯ ) , ที่น่าสนใจและมีประสิทธิภาพอักขระแนะนำพระเอกหนุ่มไปทั่วโลก ไม่มีใครในโลกจริงเชื่อในเวทมนตร์ ( มันเหมือนกัน " โหลดของขยะ " หรืออื่น ๆที่ " ผิด " ) , ปราชญ์เก่า ปีศาจ , มังกร , พ่อมดโทรลล์ , วิเศษ , กระจก , ปราสาท , และไม้กายสิทธิ์ แต่เพียงเพราะเหล่านี้โดยทั่วไปไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะน่าเบื่อ หรือคาดเดาได้ โรว์ลิ่งให้ความสดชื่นและความเป็นจริงที่เรานำ พร้อมกับ น้อยมาก ถ้าลังเลใจหรือสงสัย ในความเป็นจริง นี้ ช่วย ให้ เรา หนึ่งในนวัตกรรมของเธอซึ่งอยู่ในสิ่งหนึ่งอาจเรียกการพัฒนาแบบคู่ขนานสองโลก ทั้ง " อื่น ๆ " , ขลังโลกทำงานในลักษณะเดียวกับเราบ้าง เมจิกเป็นเครื่องมือทางเทคโนโลยี เช่น ไฟฟ้า ในโลกของเรา มี ระบบเศรษฐกิจและสังคม , การวิเคราะห์โครงสร้างพื้นฐาน , ทัศนคติ , อคติ , พูดคุยเล็ก ๆซึ่งทั้งหมดช่วยเรียงของความคุ้นเคย , ความสะดวกสบายด้านเพื่อกู้โลก ในความรู้สึกนี้ , แล้ว , แฟนตาซีอาจจะติดป้ายว่า " ตื้น "เป็นเครื่องอ่านที่ต้องนำปริศนาสำหรับโลกที่ดูเหมือน " ธรรมดาโลก " เพียงแค่โลกเป็นของเราเพื่อผู้ที่อาศัยอยู่ที่นั่น นี้เป็นสิ่งที่ดีในที่ปลอดภัย ( สำหรับผู้อ่าน ) , เป็นกันเอง และเอดส์ในช่วงล่างของการปฏิเสธศรัทธา มันยังสามารถเฮฮา หรือน่ารัก ในความเป็นจริง ในเรื่องของ factness ของมายากล คือบางทีวาดหัวหน้าของจินตนาการด้านหนังสือ Rowling .แต่สิ่งที่คุณได้รับจากหนังสือเล่มนี้คือความรู้สึกของความลึกลับสูง สิ่งหนึ่งอาจเรียก " จินตนาการลึก " โลกแฟนตาซี " สิ่งเดียวที่แตกต่างกัน " เท่านั้น ที่ซึ่งเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติเกี่ยวกับพระเจ้า , หรือลึกลับ , ลด . สามหัวสุนัขเรียกว่า " ปุย " ตัวอย่างเช่น คุณสามารถได้สบาย หรือ ซึ่งเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติเกี่ยวกับพระเจ้า , น่ารักหรือน่ากลัว ตื้น ลึก หรือจินตนาการ ฉันตั้งใจนี้ทั้งหมดเป็นข้อสังเกต มากกว่าการวิจารณ์อย่างไรก็ตาม เราสามารถใช้ทั้งสองชนิดของแฟนตาซี มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุทั้ง 2 ครั้ง โรว์ลิ่งเป็นบริษัทที่ดีในวรรณกรรมกับทางเลือกของเธอกับ Lewis Carroll เป็นผู้นำทาง และสิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือ เรากวาดไปโดยหนังสือของเธอ แต่เรากำหนดมัน



ว่าเครื่องหมายที่อ่านเป็น suckered โดยแปลงเป็นว่าเขายินดีที่จะรับกระดูกด้วย เท่าที่ผมกังวลมักกอนนากัลลงโทษ 150 จุดที่บ้านของแฮร์รี่ก็ไม่ยุติธรรม ระยะเวลา มัลฟอยควรได้รับการลงโทษมากกว่า และอาจารย์ใหญ่ก็ไม่สอดคล้องกัน ถ้าถูกลงโทษอย่างรุนแรงสำหรับการทำลายกฎของโรงเรียนไม่ว่าเหตุผล ทำไมพวกเขาได้รับรางวัลในตอนท้ายเรื่อง# 1 โรงเรียนกฎ ( ไม่ต้องไปผ่านประตูที่ฟลัฟฟี่ ) มอบให้ในกรณีแรกครูใหญ่ไม่ได้รู้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำ แต่ในคดีที่สองที่พวกเขาปกป้องโลก แต่ในกรณีแรกพวกเขาล้มเหลวและถูกจับได้ และถูกลงโทษ แต่ในคดีที่สองที่พวกเขาประสบความสำเร็จและได้รับอนุญาตให้หนีไปได้ ในสปาร์ตาโบราณ นี่คือความคิดของพ่อมดแห่งปัญญาอีกมุมที่แปลกของหนังสือ คือ การที่ครูมีการตั้งค่าอุปสรรคของการฝึกฝนที่ต้องสำรวจเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพและอันตรายของปราชญ์หินจะถูกจับได้แล้ว ยังเด็ก แม้ปีแรก สามารถชิงไหวชิงพริบพวกเขาค่อนข้างง่าย รับหินเป็นเกมที่สนุกแต่ดัมเบิลดอร์ป้องกันคาถาเป็นสติสัมปชัญญะ ถ้าวัตถุเป็นอย่างจริงจังเพื่อขับไล่ผู้บุกรุก นี่อาจจะเป็นตัวอย่างของวิธีการทำทุกสิ่งที่น่ารักและตลก อาจจะบาดเจ็บพล็อต แต่ก็นะ เลือกหนังสือเล่มนี้กันมากเกินไปมีอันตรายที่แท้จริงที่เรากำลังหลงประเด็น ซึ่งมันก็สนุก



ตอนนี้เป็นหนังสือที่ไร้ศีลธรรม ?ออสการ์ ไวลด์ คงได้อาละวาดในคำถามนี้ ฉันอยากหัวเราะเล็ก ๆน้อย ๆที่ อย่างไรก็ตาม เรื่องได้เกิดข้อพิพาท บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าหนังสือจึงเป็นที่นิยมกับเด็กและเนื่องจากอิทธิพลของเวทมนตร์และลึกลับจะกลัวพ่อแม่มาก หนึ่งต้องยอมรับว่า เป็นเพราะอิด เสน่ห์ของงานพร้อมกับเรื่องมันอาจจะกระตุ้นให้เด็กที่จะแอบมองเข้าไปในส่วนของร้านหนังสือที่แจ็คเก็ตฝุ่นสีดำและสีแดง หรือ สีทอง ผู้ลึกลับในชื่อแบบอักษร คาถาในหนังสือเล่มนี้ว่า เป็น สนุก ดี โอเค และไม่เป็นอันตราย เว้นแต่ผู้ใช้เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ดี ในความเป็นจริง ที่อยากจะมีแอนตี้เมจิค " มักเกิ้ล " !ยังเร้าใจก็คือว่า คำว่า " เวทมนตร์ " ถูกใช้มากกว่าทั่วไปมากขึ้น " มายากล " การวาดภาพที่ไม่เป็นอันตราย ในตัวเอง และแม้บางครั้งไร้สาระ ( broomsticks ฯลฯ ) ช่วยในวิธี แต่ยังอาจทำให้เข้าใจผิด . น่ารักและตลกธรรมชาติของหนังสือกันด้วยการใช้เวทมนตร์อาจเป็นชุดที่ไม่ดี ทำให้สนุก ดูลึกลับ และเป็นกันเอง อย่างไรก็ตามผมจะลังเลที่จะเตือนพ่อแม่จากหนังสือเล่มนี้ วรรณกรรมของธรรมชาติเป็นสิ่งอันตรายมาก เพราะมันทำให้คนคิดว่า ไม่ว่าอายุของพวกเขา ผมเห็นใจกับความกังวลของพ่อแม่เป็น counterbalanced ( ถ้าไม่หนัก ) โดยความหลากหลายของบทเรียนที่ดีในหนังสือ ( ใช้สำหรับอินสแตนซ์ที่แยบยลและนักปราชญ์ที่น่าสนใจเปิดเผยในบทที่ 17 ความรักที่เป็นยันต์กับความชั่วร้าย รวมทั้งความทรงจําของห้องสมุดในวัยเด็กของตัวเอง ซึ่งมีไม่กี่เล่ม มีเนื้อหาที่น่าสงสัยสำหรับเด็ก คิดว่าของ Lewis Carroll กับหนอนผีเสื้อดูดบารากู่ ในความเป็นจริง , เกี่ยวกับเวทมนตร์และจินตนาการ อื่น ๆ , คิด Hallowe ' en .ถ้า โรว์ลิ่ง อันตราย สิ่งเหล่านี้ต้องอันตรายเช่นกัน ผมสงสัยว่าผู้อ่านหนุ่มสาวจะต้องฉลาดที่จะชื่นชมหนังสือในสถานที่แรกและสติปัญญาที่จะไปค่อนข้างไกลในการแยกโลกจริงจากจินตนาการ ในกรณีใด ๆ เด็กควรมีผู้ปกครองที่จะปลูกฝังปัญญา และที่สำคัญที่สุดไม่สมดุล เด็กจะกลายเป็น potterhead เต็มที่นาน -- หนังสือเล่มอื่น ๆควรจะอยู่แถว ๆบ้านด้วย



หนังสือเล่มนี้ถูกเปลี่ยนชื่อและ Harry Potter พ่อมดหินอเมริกันตลาด สันนิษฐานว่าทั้งหมดของการอ้างอิงถึงหินมีการเปลี่ยนแปลงตลอดข้อความอีกด้วย มันคือการแก้ไขที่แปลก เนื่องจากวัตถุที่ปลายสูงสุดของขลัง ,และดังนั้นจึงเป็นวัตถุในนวนิยายเรื่องนี้ได้เสมอ เรียกว่า หินของนักปรัชญา การคาดเดาของผมว่าทำไมคนมีอำนาจตัดสินใจที่จะปรับเปลี่ยนการทำงานสำหรับผู้อ่านของเราอาจจะมองโลกในแง่ร้าย : ฉันคิดว่าสำนักพิมพ์คิดว่าคำว่า " ปราชญ์ " ในชื่อเรื่องจะคัดท้ายไปเร้าใจผู้อ่านชาวอเมริกัน ขณะที่ " พ่อมด " จะวาดมันการ mislabeling ของวัตถุจะไม่ขึ้นนะ เพราะคนอเมริกันส่วนใหญ่จะไม่ได้ให้ความสนใจกับบทเรียนในประวัติศาสตร์ยุคกลางของพวกเขาแน่นอนถ้าเด็กที่นี่ยังสอนเรื่องโบราณๆ ว่าทั้งหมดนี้เป็นข้อกล่าวหาของอเมริกา ของสำนักพิมพ์ หรือ ตัวเอง ผมจะทิ้งให้คนอื่นตัดสินใจ