My name is Elza Snova, a senior in

My name is Elza Snova, a senior in Brooklyn High School, whose boy friend is serving in the Vietnam War. I was born in 1930, in Philadelphia, Pennsylvania. My family moved to New York 5 years ago. When I was a freshman in high school I met Daniel Maynard, a junior guy who helped me find my classes at the first day. We were talking for a few months, and then we decided dating together.

Three years later, Daniel was drafted to serve in the war, at the same time he was planning to go to a law school. But he cancelled his plan and went to the war instead, when I asked for the reason he just said “well, just help the nation”. Although everyone confirmed the result that the United State would be the winner, I still worried anyway.

We wrote lots of letters to each other, all of our stories had been told by time to time. They were the things in general and the things we both were concerned. He told me that he got paid a hundred per month, sometime he wrote me a joke “Can we buy our little house by serving the war?’. I knew lots of new things from him, for example to communicating during the war they had used PRC-25, the new radio equipment in the Vietnam War at the first time in war histories. He seemed really excited about the radio he said “it is the only thing you can ask for help if you need to”. Everything was going pretty well, though we didn’t see each other for a long time. We still kept in touch and shared our love across the ocean.

In a cloudy morning, I got the worst news in my entire life. Daniel’s mom came to my house, said with her most clearly sound, though she was crying so hard. He was death… I knew by a second my heart was gone forever. It was hard to believe, there was no more his sonorous sound which made me happy whenever I heard it, there was no letter I could read and answer, there was no my guy I had waited anymore. I cried and cried till his soul-less body was arrived and buried in the oldest Jewish tomb in New York City.

I am 60 years old standing in front of his name carved on the black concrete wall in the Vietnam Veterans Memorial, Washington D.C. Thinking about the time we had together, there were happiness and sadness, but I am thankful for him to teach me how we can love somebody as much as our lives. It was 40 years ago, nevertheless I still remember Daniel and his brave forever. It is sad, the wars never end happily.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชื่อของฉันคือ Elza Snova อาวุโสใน Brooklyn มัธยม เพื่อนผู้ชายเป็นบริการในสงครามเวียดนาม ผมเกิดใน 1930 ในฟิลาเดลเฟีย เพนซิลวาเนีย ครอบครัวย้ายไปนิวยอร์กเมื่อ 5 ปีที่ผ่านมา เมื่อวิชาฯ ในโรงเรียนมัธยม ผมได้พบกับ Daniel เมย์นาร์ด จูเนียร์คนที่ช่วยฉันฉันเรียนวันแรก เราได้พูดกันไม่กี่เดือน และจากนั้น เราตัดสินใจนัดกันสามปีต่อมา Daniel ถูกร่างเพื่อใช้ในสงคราม ขณะเดียวกันเขาได้วางแผนจะไปเรียนกฎหมาย แต่เขายกเลิกแผนการของเขา และไปรบแทน เมื่อถามเหตุผลเขาเพียงกล่าวว่า "ดี ช่วยชาติ" แม้ว่าทุกคนได้รับการยืนยันผลว่า สหรัฐจะเป็นผู้ชนะ ฉันยังคงกังวลต่อไปเราเขียนจดหมายมากมายกัน เรื่องราวของเราทั้งหมดได้รับการบอก โดยเวลาเวลา พวกโดยทั่วไป และสิ่งที่เราทั้งสองมีความเกี่ยวข้อง เขาบอกว่า เขาได้จ่ายร้อยต่อเดือน บางครั้งเขาเขียนฉันเล่น "สามารถเราซื้อบ้านน้อย โดยบริการสงคราม?'. ฉันรู้ว่าสิ่งใหม่ ๆ มากมายจากเขา ตัวอย่างการสื่อสารระหว่างสงครามพวกเขาได้ใช้ PRC-25 อุปกรณ์วิทยุใหม่ในสงครามเวียดนามครั้งแรกในประวัติสงคราม เขาดูตื่นเต้นจริง ๆ เกี่ยวกับวิทยุเขากล่าวว่า "มันเป็นสิ่งเดียวที่คุณสามารถขอความช่วยเหลือถ้า คุณต้องการ" ทุกอย่างเกิดขึ้นสวยดี แม้เราไม่ได้เห็นกันมานาน นอกจากนี้เรายังเก็บไว้ในสัมผัส และร่วมรักของเราข้ามมหาสมุทรเช้ามีเมฆมาก ฉันได้ข่าวเลวร้ายที่สุดในชีวิต แม่ของ Daniel มาบ้านของฉัน กล่าวกับเธอเสียงชัดเจนที่สุด แต่เธอได้ร้องไห้หนักมาก เขาตาย... ผมรู้ โดยที่สองหัวใจหายไปตลอดกาล มันยากที่จะเชื่อว่า มีไม่มีเสียงเขา sonorous ซึ่งทำให้ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้ยินมัน มีหนังสือที่จะอ่านและตอบไม่ มีไม่ผู้ชายของฉันฉันก็รออีกต่อไป ร้อง และร้องจนถึงร่างกายน้อยกว่าจิตใจของเขา และฝังอยู่ในสุสานชาวยิวเก่าแก่ที่สุดในนิวยอร์กฉันยืนเก่าหน้าชื่อของเขาที่แกะสลักบนผนังคอนกรีตสีดำในการศึกเวียดนาม วอชิงตันดีซี.คิดเกี่ยวกับเวลาที่เรามีด้วยกัน 60 ปี มีความสุขและความโศกเศร้า แต่ผมขอบคุณเขาสอนว่าเราสามารถรักใครเท่าชีวิตของเรา ได้ 40 ปีที่ผ่านมา แต่ฉันยังจำได้ Daniel และตลอดเขากล้าหาญ เศร้า สงครามไม่จบอย่างมีความสุขได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ชื่อของฉันคือ Elza Snova อาวุโสใน Brooklyn โรงเรียนมัธยมที่มีเพื่อนชายคือการให้บริการในสงครามเวียดนาม ผมเกิดในปี 1930 ในฟิลาเดลเพนซิล ครอบครัวของฉันย้ายไปอยู่นิวยอร์ก 5 ปีที่ผ่านมา เมื่อฉันเป็นน้องใหม่ในโรงเรียนมัธยมผมได้พบกับแดเนียลเมย์นาร์, จูเนียร์เป็นคนที่ช่วยให้ฉันพบว่าชั้นเรียนของฉันในวันแรก เราได้พูดคุยไม่กี่เดือนและจากนั้นเราจึงตัดสินใจที่เดทด้วยกัน. สามปีต่อมาแดเนียลถูกเกณฑ์ทหารไปทำหน้าที่ในสงครามในเวลาเดียวกันเขากำลังวางแผนที่จะไปโรงเรียนกฎหมาย แต่เขายกเลิกแผนการของเขาและเดินไปที่สงครามแทนเมื่อผมถามเหตุผลเขาก็บอกว่า "ดีเพียงช่วยชาติ" แม้ว่าทุกคนได้รับการยืนยันผลที่ประเทศสหรัฐอเมริกาจะเป็นผู้ชนะที่ฉันยังคงกังวลต่อไป. เราเขียนจำนวนมากของตัวอักษรแต่ละอื่น ๆ ทั้งหมดของเรื่องราวของเราได้รับการบอกเล่าจากเวลา พวกเขาเป็นสิ่งที่อยู่ในทั่วไปและสิ่งที่เราทั้งสองมีความกังวล เขาบอกผมว่าเขาได้จ่ายร้อยต่อเดือนบางครั้งที่เขาเขียนให้ผมเป็นเรื่องตลก "เราจะสามารถซื้อบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเราโดยการให้บริการสงคราม? ' ผมรู้ว่าหลายสิ่งใหม่จากเขาเช่นการสื่อสารในช่วงสงครามที่พวกเขาได้ใช้ PRC-25 อุปกรณ์วิทยุใหม่ในสงครามเวียดนามที่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สงคราม ดูเหมือนว่าเขาตื่นเต้นมากเกี่ยวกับวิทยุเขากล่าวว่า "มันเป็นสิ่งเดียวที่คุณสามารถขอความช่วยเหลือหากคุณต้องการ" ทุกอย่างเป็นไปสวยดี แต่เราไม่ได้เจอกันมาเป็นเวลานาน เรายังคงเก็บไว้ในการติดต่อและแบ่งปันความรักของเราข้ามมหาสมุทร. ในเช้าวันที่มีเมฆมากผมได้ข่าวที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของฉันทั้งหมด แม่ของแดเนียลมาที่บ้านของฉันกล่าวว่าส่วนใหญ่ของเธออย่างชัดเจนเสียง แต่เธอก็ร้องไห้อย่างหนัก เขาคือความตาย ... ฉันรู้ว่าโดยที่สองหัวใจของฉันก็หายไปตลอดกาล มันเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อว่ามีไม่มากเสียงดังสนั่นของเขาที่ทำให้ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ผมได้ยินมันไม่มีตัวอักษร I สามารถอ่านและคำตอบก็ไม่มีคนของฉันฉันจะต้องรออีกต่อไป ฉันร้องไห้และร้องไห้จนร่างกายจิตวิญญาณน้อยของเขาได้มาถึงแล้วและฝังอยู่ในหลุมฝังศพที่เก่าแก่ที่สุดของชาวยิวในนิวยอร์กซิตี้. ผมอายุ 60 ปียืนอยู่หน้าชื่อของเขาสลักอยู่บนผนังคอนกรีตสีดำอนุสาวรีย์ทหารผ่านศึกเวียดนาม, วอชิงตัน ดี.ซี. คิด เกี่ยวกับเวลาที่เรามีร่วมกันมีความสุขและความโศกเศร้า แต่ผมก็ต้องขอบคุณสำหรับเขาที่จะสอนฉันวิธีการที่เรารักใครสักคนสามารถมากที่สุดเท่าที่ชีวิตของเรา มันเป็น 40 ปีที่ผ่านมา แต่ผมยังจำได้แดเนียลและกล้าหาญของเขาไปตลอดกาล มันเป็นเรื่องน่าเศร้าสงครามอย่างมีความสุขไม่สิ้นสุด