Contemporary Indonesian art is usua

Contemporary Indonesian art is usually seen as beginning in 1975 with the Indonesian New Art Movement, which again brought social concerns to the forefront of art. These artists used installation, in particular, as well as performance, to make specific political comments on contemporary events, which challenged official orthodoxies, particularly concerning exploitative economic development and the destruction of traditional farming and ways
of life. Japanese academic Akira Tatehata, writing in the catalogue of the exhibition Asian Modernism: diverse developments in Indonesia, the Philippines and Thailand, describes the emergence in the 1970s of a new direction in Indonesian art as ‘a movement of young artists from Yogyakarta and Bandung organised in protest against the judging of the Second Jakarta Painting Biennal of 1974 which awarded prizes to the decorative style of painting. The protesters published the ‘Black December Statement’ fiercely
criticising the lack of social and political consciousness indecorative art and declaring that it was symptomatic of the lack of creativity in Indonesian art’.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศิลปะอินโดนีเซียมักจะเห็นเป็นจุดเริ่มต้นใน 1975 อินโดนีเซียใหม่ศิลปะเกี่ยวกับขบวนการ ซึ่งอีกครั้ง นำข้อสงสัยสังคมส่วนสำคัญของศิลปะ ศิลปินเหล่านี้ใช้ติดตั้ง โดยเฉพาะ และประสิทธิภาพ ให้ความเห็นทางการเมืองเฉพาะเหตุการณ์ร่วมสมัย การท้าทายทาง orthodoxies โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจเผชิญและทำลายของการทำฟาร์มแบบดั้งเดิมและวิธีการของชีวิต ญี่ปุ่นศึกษาอากิระ Tatehata เขียนในแคตตาล็อกของนิทรรศการนี่เอเชีย: พัฒนาหลากหลายในอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และประเทศ ไทย อธิบายการเกิดขึ้นในทศวรรษ 1970 ของทิศทางใหม่ในอินโดนีเซียเป็น ' การเคลื่อนไหวของศิลปินหนุ่มยอร์กยาการ์ตาและบันดุงแหล่งในการประท้วงต่อต้านการตัดสินของสองจาการ์ตาภาพวาด Biennal ของ 1974 ที่มอบรางวัลกับสไตล์การตกแต่งของจิตรกรรม ชุมนุมประกาศ 'ดำธันวาคมยอด' ถึงพริกถึงขิงcriticising ขาดจิตสำนึกทางสังคม และการเมืองศิลปะ indecorative และประกาศว่า มันเป็นอาการของการขาดความคิดสร้างสรรค์ในศิลปะอินโดนีเซีย '

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ศิลปะร่วมสมัยอินโดนีเซียมักจะเห็นเป็นจุดเริ่มต้นในปี 1975 ที่มีการเคลื่อนไหวของอินโดนีเซียศิลปะใหม่ซึ่งนำอีกครั้งความกังวลทางสังคมเพื่อแถวหน้าของศิลปะ ศิลปินเหล่านี้ใช้ในการติดตั้งโดยเฉพาะอย่างยิ่งเช่นเดียวกับผลการดำเนินงานเพื่อให้การแสดงความคิดเห็นทางการเมืองที่เฉพาะเจาะจงในเหตุการณ์ร่วมสมัยซึ่งท้าทาย orthodoxies อย่างเป็นทางการโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาทางเศรษฐกิจที่ถูกเอารัดเอาเปรียบและการทำลายล้างของการทำการเกษตรแบบดั้งเดิมและรูปแบบ
ของชีวิต ญี่ปุ่นอากิระวิชาการ Tatehata เขียนในแคตตาล็อกของนิทรรศการเอเชียสมัยใหม่: การพัฒนาความหลากหลายในอินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์และไทยอธิบายถึงการเกิดขึ้นในปี 1970 ของทิศทางใหม่ในศิลปะอินโดนีเซียเป็น 'การเคลื่อนไหวของศิลปินหนุ่มจาก Yogyakarta บันดุงและการจัดระเบียบ ในการประท้วงต่อต้านการตัดสินของจิตรกรรมสองจาการ์ตา Biennal ปี 1974 ซึ่งได้รับรางวัลกับสไตล์การตกแต่งของภาพวาด ประท้วงการตีพิมพ์สีดำธันวาคมงบ 'อย่างรุนแรง
วิพากษ์วิจารณ์ขาดจิตสำนึกต่อสังคมและการเมืองศิลปะ indecorative และประกาศว่ามันเป็นอาการของการขาดของความคิดสร้างสรรค์ในงานศิลปะอินโดนีเซีย '

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ศิลปะอินโดนีเซียร่วมสมัยมักจะเห็นเป็นจุดเริ่มต้นในปี 1975 กับอินโดนีเซียศิลปะการเคลื่อนไหวใหม่อีกครั้งซึ่งทำให้ความกังวลทางสังคมระดับแนวหน้าของศิลปะ ศิลปินเหล่านี้ใช้ในการติดตั้ง โดยเฉพาะ รวมทั้งการแสดง เพื่อให้ข้อคิดเห็นทางการเมือง โดยเฉพาะเหตุการณ์ร่วมสมัย ซึ่งท้าทาย orthodoxies อย่างเป็นทางการโดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านการพัฒนาทางเศรษฐกิจและการทำลายของการเกษตรแบบดั้งเดิมและวิธี
ของชีวิต ญี่ปุ่นวิชาการอากิระ tatehata การเขียนในแคตตาล็อกนิทรรศการเอเชียสมัยใหม่ : การพัฒนาความหลากหลายในอินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และไทยอธิบายถึงการเกิดขึ้นในทศวรรษของทิศทางใหม่ในอินโดนีเซียศิลปะเป็น ' การเคลื่อนไหวของศิลปินหนุ่มจากจาการ์ตาบันดุงจัดและต่อต้านการตัดสินของที่สองจาการ์ตาภาพวาด biennal 1974 ซึ่งได้รับรางวัลรางวัลเพื่อสไตล์การตกแต่งภาพวาด ผู้ประท้วงได้ตีพิมพ์ ' ' ถึงพริกถึงขิง
งบดำธันวาคมตำหนิขาดสำนึกทางสังคม indecorative ศิลปะและประกาศว่ามันคืออาการของการขาดความคิดสร้างสรรค์ในภาษาอินโดนีเซียศิลปะและการเมือง