Chapter Three.The next morning, as

Chapter Three.

The next morning, as soon as Jacob had given the children their breakfast, he set off towards Arnwood. He knew that Benjamin had stated his intention to return with the horse and see what had taken place, and he knew him well enough to feel sure that he would do so. He thought it better to see him, if possible, and ascertain the fate of Miss Judith. Jacob arrived at the still smoking ruins of the mansion, and found several people there, mostly residents within a few miles, some attracted by curiosity, others busy in collecting the heavy masses of lead which had been melted from the roof, and appropriating them to their own benefit; but much of it was still too hot to be touched, and they were throwing snow on it to cool it, for it had snowed during the night. At last Jacob perceived Benjamin on horseback riding leisurely towards him, and immediately went up to him.

“Well, Benjamin, this is a woeful sight. What is the news from Lymington?”

“Lymington is full of troopers, and they are not over civil,” replied Benjamin.

“And the old lady—where is she?”

“Ah, that’s a sad business,” replied Benjamin, “and the poor children, too. Poor Master Edward! He would have made a brave gentleman.”

“But the old lady is safe,” rejoined Jacob. “Did you see her?”

“Yes, I saw her; they thought she was King Charles—poor old soul.”

“But they have found out their mistake by this time?”

“Yes, and James Southwold has found it out too,” replied Benjamin; “to think of the old lady breaking his neck!”

“Breaking his neck? You don’t say so! How was it?”

“Why, it seems that Southwold thought that she was King Charles dressed up as an old woman, so he seized her and strapped her fast behind him, and galloped away with her to Lymington; but she struggled and kicked so manfully, that he could not hold on, and off they went together, and he broke his neck.”

“Indeed!—a judgment—a judgment upon a traitor,” said Jacob.

“They were picked up, strapped together as they were, by the other troopers, and carried to Lymington.”

“Well, and where is the old lady, then? Did you see and speak to her?”

“I saw her, Jacob, but I did not speak to her. I forgot to say, that when she broke Southwold’s neck, she broke her own too.”

“Then the old lady is dead?”

“Yes, that she is,” replied Benjamin; “but who cares about her? It’s the poor children that I pity. Martha has been crying ever since.”

“I don’t wonder.”

“I was at the ‘Cavalier,’ and the troopers were there, and they were boasting of what they had done, and called it a righteous work. I could not stand that, and I asked one of them if it were a righteous work to burn poor children in their beds? So he turned round, and struck his sword upon the floor, and asked me whether I was one of them—‘Who are you then?’ and I—all my courage went away, and I answered, I was a poor rat-catcher. ‘A rat-catcher, are you? Well then, Mr Rat-catcher, when you are killing rats, if you find a nest of young ones, don’t you kill them too? Or do you leave them to grow, and become mischievous, eh?’—‘I kill the young ones, of course,’ replied I. ‘Well, so do we Malignants whenever we find them.’ I didn’t say a word more, so I went out of the house as fast as I could.”

“Have you heard anything about the king?” inquired Jacob.

“No, nothing; but the troopers are all out again, and, I hear, are gone to the forest.”

“Well, Benjamin, good-bye; I shall be off from this part of the country—it’s no use my staying here. Where’s Agatha and cook?”

“They came to Lymington early this morning.”

“Wish them good-bye for me, Benjamin.”

“Where are you going then?”

“I can’t exactly say, but I think London way. I only stayed here to watch over the children; and now that they are gone, I shall leave Arnwood for ever.”

Jacob, who was anxious, on account of the intelligence he had received of the troopers being in the forest, to return to the cottage, shook hands with Benjamin, and hastened away. “Well,” thought Jacob, as he wended his way, “I’m sorry for the poor old lady; but still, perhaps, it’s all for the best. Who knows what they might do with these children?—Destroy the nest as well as the rats, indeed:— they must find the nest first.” And the old forester continued his journey in deep thought.

We may here observe that, bloodthirsty as many of the Levellers were, we do not think that Jacob Armitage had grounds for the fears which he expressed and felt that is to say, we believe that he might have made known the existence of the children to the Villiers family, and that they would never have been harmed by anybody. That by the burning of the mansion they might have perished in the flames, had they been in bed, as they would have been at that hour, had he not obtained intelligence of what was about to be done, is true; but that there was any danger to them on account of their father having been such a staunch supporter of the king’s cause, is very unlikely, and not borne out by the history of the times; but the old forester thought otherwise; he had a hatred of the Puritans, and their deeds had been so exaggerated by rumour that he fully believed that the lives of the children were not safe. Under this conviction, and feeling himself bound by his promise to Colonel Beverley to protect them, Jacob resolved that they should live with him in the forest, and be brought up as his own grandchildren. He knew that there could be no better place for concealment; for, except the keepers, few people knew where his cottage was; and it was so out of the usual paths, and so embosomed in lofty trees, that there was little chance of its being seen, or being known to exist. He resolved, therefore, that they should remain with him till better times; and then he would make known their existence to the other branches of the family, but not before. “I can hunt for them, and provide for them,” thought he, “and I have a little money, when it is required; and I will teach them to be useful; they must learn to provide for themselves. There’s the garden, and the patch of land: in two or three years the boys will be able to do something. I can’t teach them much; but I can teach them to fear God. We must get on how we can, and put our trust in Him who is a Father to the fatherless.”

With such thoughts running in his head, Jacob arrived at the cottage, and found the children outside the door, watching for him. They all hastened to him, and the dog rushed before them, to welcome his master. “Down, Smoker, good dog. Well, Mr Edward, I have been as quick as I can. How have Mr Humphrey and your sisters behaved? But we must not remain outside to-day, for the troopers are scouring the forest, and may see you. Let us come in directly; for it would not do that they should come here.”

“Will they burn the cottage down?” inquired Alice, as she took Jacob’s hand.

“Yes, my dear, I think they would, if they found that you and your brothers were in it: but we must not let them see you.”

They all entered the cottage, which consisted of one large room in front, and two back rooms for bedrooms. There was also a third bedroom, which was behind the other two, but which had not any furniture in it.

“Now let’s see what we can have for dinner—there’s venison left, I know,” said Jacob: “come, we must all be useful. Who will be cook?”

“I will be cook,” said Alice, “if you will show me how.”

“So you shall, my dear,” said Jacob, “and I will show you how. There’s some potatoes in the basket in the corner—and some onions hanging on the string—we must have some water—who will fetch it?”

“I will,” said Edward; who took up a pail and went out to the spring.

The potatoes were peeled and washed by the children—Jacob and Edward cut the venison into pieces—the iron pot was cleaned—and then the meat and potatoes put with water into the pot, and placed on the fire.

“Now I’ll cut, up the onions, for they will make your eyes water.”

“I don’t care,” said Humphrey; “I’ll cut and cry at the same time.”

And Humphrey took up a knife, and cut away most manfully, although he was obliged to wipe his eyes with his sleeve very often.

“You are a fine fellow, Humphrey,” said Jacob. “Now we’ll put the onions in, and let it all boil up together. Now, you see you have cooked your own dinner; ain’t that pleasant?”

“Yes,” cried they all; “and we will eat our own dinners as soon as it is ready.”

“Then, Humphrey, you must get some of the platters down which are on the dresser; and Alice, you will find some knives in the drawer. And let me see, what can little Edith do? Oh, she can go to the cupboard and find the salt-cellar. Edward, just look-out, and if you see anybody coming or passing, let me know. We must put you on guard till the troopers leave the forest.”

The children set about their tasks, and Humphrey cried out, as he very often did, “Now, this is jolly!”

While the dinner was cooking Jacob amused the children by showing them how to put things in order; the floor was swept, the hearth was made tidy. He showed Alice how to wash out a cloth, and Humphrey how to dust the chairs. They all worked merrily, while little Edith stood and clapped her hands.

But just before dinner was ready Edward came in and said, “Here are troopers galloping in the forest!” Jacob went out, and observed that they were coming in a direction that would lead near to the cottage.

He walked in, and after a moment’s thought, he said, “My dear children, those men may come and search the cottage; you must do as I tell you, and mind that you are very quiet. Humphrey, you and your sisters must go to bed, and pretend to be very ill. Edward, take off your coat and put on this old hunting-frock of mine. You must be in the bedroom attending your sick brother and sisters. Come, Edith dear, you must play at going to bed, and have your dinner afterwards.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทที่ 3ตอนเช้าถัดไป เป็นยาโคบได้ให้เด็ก ๆ อาหารเช้าของพวกเขา เขาได้ปิดต่อ Arnwood เขารู้ว่า เบนจามินระบุเจตนาจะกลับกับม้า และเห็นอะไรก็เกิดขึ้น และเขารู้จักเขาดีพอใจแน่ว่า เขาจะทำเช่นนั้น เขาคิดว่า มันดีกว่าเขา ถ้าเป็นไปได้ และตรวจชะตากรรมของ Judith นางสาว ยาโคบถึงยังคงสูบบุหรี่ของคฤหาสน์ และพบหลายคนมี ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ภายในไม่กี่ไมล์ บางดึงดูด ด้วยความอยากรู้ อื่น ๆ กำลังรวบรวมมวลชนหนักของลูกค้าเป้าหมายที่มีการหลอมจากหลังคา และยึดครองให้ตนได้ ประโยชน์ แต่มากของมันยังคงร้อนเกินไปที่จะสัมผัส และพวกเขาถูกขว้างปาหิมะมันเย็นมัน สำหรับมันมี snowed ในตอนกลางคืน ในที่สุดยาโคบมองเห็นเบนจามินบนหลังม้าขี่สบาย ๆ ไปยังเขา และทันทีไปขึ้นเขา"ดี เบนจามิน อยู่เห็น woeful อะไรคือข่าวสารจาก Lymington" Lymington เต็มของทรูปเปอร์ และพวกเขาจะไม่มากกว่าพลเรือน, " เบนจามินตอบกลับ" และเลดี้เก่า – เธออยู่ไหน? ""อา นั่นคือธุรกิจเศร้า ตอบกลับเบนจามิน, " และ เด็กยากจน เกินไป เอ็ดเวิร์ดหลักไม่ดี เขาจะทำเป็นสุภาพบุรุษกล้า""แต่เดิมเป็นเซฟ rejoined ยาโคบ "ดูเธอ""ใช่ ฉันเห็นเธอ พวกเขาคิดว่า เธอเป็นกษัตริย์ชาร์ลส์ – จิตวิญญาณเก่าจน ""แต่พวกเขามีพบความผิดพลาดของพวกเขา โดยขณะนี้""ใช่ และ James Southwold ได้พบมันมากเกินไป, " ตอบกลับเบนจามิน "จะคิดว่า เลดี้เก่าทำลายคอของเขา""ทำลายคอของเขา คุณอย่าพูดได้ วิธีนั้นเป็นอย่างไร""ทำไม มันดูเหมือนว่า Southwold คิดว่า เธออยู่กษัตริย์ชาร์ลส์แต่งตัวค่าเป็นหญิงชรา ดังนั้นเขายึดเธอ strapped ของเธออย่างรวดเร็วหลังเขา และ galloped ไปกับเธอกับ Lymington แต่เธอต่อสู้ และเตะเพื่อ manfully ว่า เขาไม่สามารถกดบน ปิดพวกเขาไปด้วยกัน และเขายากจนคอของเขา""แน่นอน! — พิพากษาการ — การพิพากษาเป็นคนทรยศ, " กล่าวว่า ยาโคบ"พวกเขาได้รับเลือก strapped กันพวกเขา ได้ โดยการอื่นทรูปเปอร์ และทำการ Lymington"ความดี และที่คือเลดี้เก่า แล้ว ไม่ได้คุณดู และพูดคุยกับเธอ""ฉันเห็นเธอ ค็อบ แต่ฉันไม่ได้พูดกับเธอ ฉันลืมที่จะพูด ว่า เมื่อเธอยากจนคอของ Southwold เธอยากจนของตนเองเกินไป""แล้วหญิงจะตาย""ใช่ ที่เธอคือ ตอบกลับเบนจามิน "แต่ที่ใส่ใจเกี่ยวกับเธอ เด็กยากจนที่ฉันสงสารได้ มาร์ธาได้แล้วร้องไห้นับ""อย่าหวัง""ก็แบบ 'คาวาเลียร์ ทรูปเปอร์ที่นั่น และพวกเขามีห้องอะไรพวกเขาได้ทำ และเรียกว่างานชอบธรรม ฉันไม่สามารถยืนที่ และถามหนึ่งในพวกเขานั้นทำความชอบธรรมการเขียนเด็กยากจนในเตียงของพวกเขา เพื่อให้เขาเปิด กลม หลงดาบตามพื้น และถามผมว่าผมของคุณ — 'คุณเป็นใครแล้ว' และ — ความกล้าหาญทั้งหมดของฉันไป และฉันตอบ ผมจับหนูดี ' การจับหนู คุณ ดีแล้ว นายหนูจับ เมื่อคุณฆ่าหนู ถ้าหารังของคนหนุ่มสาว ไม่คุณฆ่าพวกเขาเกินไปหรือไม่ หรือคุณปล่อยให้เติบโต และซน เอ๊ะ?' — 'ฉันฆ่าคนหนุ่ม แน่นอน ตอบกลับ I. 'ดี ดังนั้นทำเรา Malignants ทุกครั้งที่เราพบพวกเขา ฉันไม่พูดมาก ดังนั้นฉันก็ออกจากบ้านเป็นอย่างที่ฉันไม่""คุณเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์หรือไม่" ทูลยาโคบ"ไม่มี ไม่มีสิ่ง ใด แต่ในทรูปเปอร์อยู่ออกทั้งหมดอีกครั้ง และ ฟัง จะไปป่า""ดี เบนจามิน good-bye ฉันจะออกจากส่วนนี้ของประเทศ — มันจะไม่แพงที่นี่ อกาธาคริและอาหาร""พวกเขามาถึง Lymington ช่วงเช้านี้""ต้องการให้ลาฉัน เบนจามิน""คุณจะไปไหนแล้ว""ฉันไม่สามารถพูดว่า ได้คิดวิธีที่ลอนดอน สะอาดที่นี่รั้งเด็ก และที่จะไป ฉันจะปล่อย Arnwood เคยตัว"ยาโคบ เจ้ากังวล ในบัญชีข่าวกรองที่เขาได้รับของทรูปเปอร์ที่อยู่ในป่า คอทเทจ กลับ จับมือกับเบนจามิน และ hastened ไป "ดี คิดว่า ยาโคบ ตามเขา wended เขา "ฉันขอดีหญิง แต่ยังคง บางที เป็นทั้งหมดสำหรับดีที่สุด ใครรู้สิ่งที่พวกเขาอาจทำกับเด็ก? — ทำลายรังเป็นหนู แน่นอน: — พวกเขาต้องหารังครั้งแรก " และ forester เก่ายังคงเดินทางของเขาคิดลึกที่นี่เราอาจสังเกตว่า bloodthirsty เป็นเลเวลเลอร์สที่มากมายถูก เราไม่คิดว่า ยาโคบอาร์มิเทจที่มีเหตุผลความกลัวที่เขาแสดง และรู้สึกกล่าวคือ เราเชื่อว่า เขาอาจได้ทำรู้จักการมีอยู่ของเด็ก ๆ ครอบครัวเอตวลโอ และว่า พวกเขาจะไม่ได้รับอันตรายใคร ที่ โดยเผาคฤหาสน์ พวกเขาอาจมี perished ในเปลวไฟ พวกเขาได้เตียง เป็นพวกเขาจะได้รับในชั่วโมงนั้น ก็ไม่ได้รับปัญญาของสิ่งที่จะทำ เป็นจริง แต่ว่า มีอันตรายใด ๆ ไปในบัญชีพ่อได้เช่น staunch ฝักฝ่ายกษัตริย์สาเหตุ ยากมาก และไม่เสียออกตามประวัติครั้ง แต่ forester เก่าคิดอื่น เขามีความเกลียดชังของ Puritans และการกระทำของพวกเขาได้ถูกเพื่อปรับสมดุลของแสง โดยซุบซิบว่า เขาทั้งหมดเชื่อว่า ชีวิตของเด็กไม่ปลอดภัยที่มุ่งร้าย ภายใต้ความเชื่อมั่นนี้ และรู้สึกตัวเองกับตามคำสัญญาที่เบเวอร์รี่พันเพื่อปกป้องพวกเขา ยาโคบแก้ไขว่า พวกเขาควรอยู่กับเขาในป่า และสามารถนำมาขึ้นเป็นหลานของเขาเอง เขารู้ว่า มีอาจจะไม่ดีสำหรับสอดแนม ยกเว้นใครที่ได้ บางคนรู้ที่กระท่อมของเขาถูก และมันก็ถูกให้ออกจากเส้นทางปกติ และดังนั้น embosomed ในต้นไม้สูงส่ง มีโอกาสเล็กน้อยที่เห็นของ หรือรู้จักกันมีอยู่ว่า เขาแก้ไขได้ ดังนั้น ที่ พวกเขาควรอยู่กับเขาจนถึงเวลาดีกว่า แล้ว เขาจะทำให้ทราบการมีอยู่การสาขาอื่น ๆ ของครอบครัว แต่ไม่ก่อน "ฉันสามารถล่าสำหรับพวกเขา และให้พวกเขา คิดว่า เขา "และไม่มีเงินน้อย เมื่อจำเป็น และจะสอนให้เป็นประโยชน์ พวกเขาต้องเรียนรู้เพื่อให้ตัวเอง สวน และปรับปรุงที่ดิน: ในสอง หรือสามปีเด็กผู้ชายจะสามารถทำอะไร ฉันไม่สามารถสอนให้มาก แต่สามารถสอนให้กลัวพระเจ้า เราต้องรับว่าเราสามารถ และเราไว้วางใจในพระองค์ผู้เป็นบิดาไปที่ fatherless ใส่"มีความคิดดังกล่าวทำงานอยู่ในหัวของเขา ยาโคบถึงคอทเทจ และพบเด็กนอกประตู ดูเขา พวกเขา hastened เขา และสุนัขวิ่งก่อนที่พวกเขา การต้อนรับนาย "ลง สูบบุหรี่ สุนัขดีขึ้น ดี นายเอ็ดเวิร์ด ฉันได้รวดเร็วเท่าที่ฉันสามารถ วิธีมีนายฟรีย์และน้องสาวของคุณทำงานหรือไม่ แต่เราต้องไม่อยู่นอกต่อวัน ทรูปเปอร์จะมีใยป่า และอาจพบ ให้เรามาโดยตรง สำหรับมันไม่ทำให้พวกเขาควรมาที่นี่""จะเผาคอทเทจลง" ทูลอลิซ ขณะที่เธอเอามือของยาโคบ"ใช่ ยาหยี คิดว่า พวกเขาต้องการ ถ้าพวกเขาพบว่า คุณและพี่น้องของคุณอยู่ในนั้น: แต่เราต้องไม่ปล่อยให้พวกเขาเห็นคุณ"พวกเขาทั้งหมดป้อนคอทเทจ ซึ่งประกอบด้วยหนึ่งห้องหน้า และหลังห้องสำหรับห้องนอน นอกจากนี้ยังมีห้องนอนที่สาม ซึ่งเป็นเบื้องหลังอื่น ๆ ทั้งสอง แต่ที่มีเฟอร์นิเจอร์ไม่มีใน"ตอนนี้ลองดูสิ่งที่เราได้ในตัวมีเนื้อกวางซ้าย ฉันรู้, " กล่าวว่า ยาโคบ: "มา เราทั้งหมดต้องมีประโยชน์ ใครจะทำ""ฉันจะคุก กล่าวว่า อลิซ "ถ้าคุณจะแสดงวิธีการ""ดังนั้นคุณจะ ยาหยี กล่าวว่า ยาโคบ "และฉันจะแสดงวิธีการ มีบางอย่างมันฝรั่งในตะกร้าในมุม — และหอมบางแขวนบนสายอักขระ — เราต้องน้ำ — ที่จะนำมาใช้? ""ผมจะ กล่าวว่า เอ็ดเวิร์ด ใครเอาค่าตัว/ถัง และก็ฤดูใบไม้ผลิมันฝรั่งปอกเปลือก และล้าง โดยเด็ก — ยาโคบและเอ็ดเวิร์ดหั่นเนื้อกวาง — หม้อเหล็กถูกล้างไวรัส — แล้วมันฝรั่งและเนื้อใส่ลงในหม้อน้ำ และวางอยู่บนไฟ"ตอนนี้ผมจะตัด ค่าหอม สำหรับพวกเขาจะทำให้น้ำตาของคุณ""ฉันไม่สนใจ กล่าวว่า ฟรีย์ "ฉันจะตัด และร้องไห้ในเวลาเดียวกัน"และฟรีย์เอาค่ามีด และตัดเก็บมากที่สุด manfully แม้ว่าเขามีหน้าที่เช็ดตากับแขนของเขาบ่อย"คุณเป็นคนดี ฟรีย์ กล่าวว่า ยาโคบ "ตอนนี้เราจะใส่หัวหอมใน และปล่อยให้มันต้มกัน ตอนนี้ คุณเห็นคุณได้รับประทานอาหารเย็นของคุณ ain 't ที่ดี""ใช่ ร้องพวกเขาทั้งหมด "และเราจะกินอาหารเย็นของเราเองเป็นพร้อม""แล้ว ฟรีย์ คุณต้องได้รับของระหว่างที่ลงที่อยู่บนแต่งตัว และอลิ คุณจะพบบางมีดในลิ้นชัก และผมดู Edith น้อยทำอะไร โอ้ เธอสามารถไปธรรมดา และใต้ถุนเกลือไว้ด้วยกัน เอ็ดเวิร์ด เพียงมองออก และถ้าคุณเห็นใครมา หรือผ่าน แจ้งให้เราทราบ เราต้องใส่คุณในยามจนทรูปเปอร์ที่ออกจากป่า"เด็กตั้งเกี่ยวกับงานของพวกเขา และฟรีย์ทูล บ่อยได้, "ตอนนี้ นี้ครึกครื้น"ในขณะอาหารมื้อค่ำยาโคบ amused เด็ก โดยแสดงวิธีการตั้ง พวกเขา มีกวาดพื้น พื้นเตาทำระเบียบ เขาพบอลิวิธีการซักผ้า และฟรีย์วิธีปัดฝุ่นเก้าอี้ พวกเขาทั้งหมดทำงาน merrily, Edith น้อยยืน และปรบมือเพื่อเรียกมือของเธอแต่ก่อนอาหารค่ำถูกพร้อม เอ็ดเวิร์ดมา และกล่าว ว่า "ที่นี่มีทรูปเปอร์ galloping ในป่า" ยาโคบออกไป และสังเกตว่า พวกเขามาในทิศทางที่จะนำใกล้คอทเทจเขาเดินใน และหลังจากของครู่คิด พูด "รักลูก ๆ คนเหล่านั้นอาจมา และค้นหาคอทเทจ คุณต้องทำ ตามที่ฉันบอกคุณ และทราบว่า คุณมีความเงียบ ฟรีย์ คุณน้องสาวของคุณต้องไปที่เตียง และทำเป็นมีอาการป่วยมาก เอ็ดเวิร์ด ถอดเสื้อของคุณ และใส่ในนี้เก่าล่า frock ของฉัน คุณต้องอยู่ในห้องนอนที่เข้าป่วยพี่ชายและน้องสาวของคุณ มา Edith รัก คุณต้องเล่นไปที่เตียง และรับประทานอาหารเย็นหลังจากนั้น"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทที่ 3

เช้าวันถัดไปทันทีที่เจคอบให้เด็กอาหารเช้าของพวกเขา เขาออกเดินทางต่อ arnwood . เขารู้ว่า เบนจามิน ได้ระบุเจตนาของเขากลับมาพร้อมม้าและดูสิ่งที่เกิดขึ้น และเขารู้จักเขาดีพอที่จะรู้สึกมั่นใจว่าเขาจะทำ เขาคิดว่าควรจะพบเขา ถ้าเป็นไปได้ และสืบชะตาของคุณจูดิทยาโคบเดินทางมาถึงที่ยังคงสูบบุหรี่ซากปรักหักพังของคฤหาสน์ และพบหลายคน ส่วนใหญ่พักอาศัยภายในไม่กี่ไมล์ บางดึงดูดความอยากรู้ คนอื่นไม่ว่างในการรวบรวมมวลหนักตะกั่วซึ่งได้ถูกหลอมจากหลังคา และกับพวกเขาเพื่อประโยชน์ของพวกเขาเอง แต่ส่วนมากก็ยังร้อนอยู่ด้วยเป็น สัมผัสและพวกเขาปาหิมะมันเย็นมันให้มันมีหิมะตกในช่วงกลางคืน ในที่สุดเจคอบของเบนจามินในการขี่ม้าอย่างสบายๆ กับเขา และรีบเดินขึ้นเขา

" เอ่อ เบนจามิน นี้คือสายตาเศร้า มีข่าวอะไรจากลิมมิ้งตัน ? "

" ตัน คือเต็มรูปแบบของทหาร และพวกเขาจะไม่แพ่ง ตอบว่า เบนจามิน

" และหญิงชรานางอยู่ไหน ? "

" อ๊ะ นั่นคือธุรกิจเศร้า " ตอบ เบนยามิน" และเด็กยากจนด้วย อาจารย์ผู้น่าสงสารเอ็ดเวิร์ด เขาจะได้เป็นสุภาพบุรุษที่กล้าหาญ "

" แต่หญิงชราก็ปลอดภัย " กับเจคอบ " นายเห็นเธอมั้ย ? "

" ใช่ ฉันเห็นเธอ เขาคิดว่าเธอแก่กษัตริย์ชาร์ล โซล "

" แต่พวกเขาได้พบความผิดพลาดของตนเอง โดยในเวลานี้ "

" ใช่ เจมส์ Quintero ได้พบมันด้วย " ตอบคนเบนยามิน" คิดว่าหญิงชรา หักคอเขา "

" ทำลายคอของเขา คุณอย่าพูดอย่างนั้น ! มันเป็นอย่างไร ? "

" ทำไมมันดูเหมือนว่า Southwold คิดว่าเธอเป็นกษัตริย์ชาร์ลที่แต่งตัวเป็นหญิงชราแล้ว เขาจับเธอมัดเธออย่างรวดเร็วหลังเขา และควบม้าห่างกับเธอลิมมิ้งตัน แต่เธอต่อสู้อย่างกล้าหาญและ เตะ ดังนั้น เขาจะไม่จับไว้ และพวกเขาก็อยู่ด้วยกันและเขาคอหัก "

" จริงๆ - judgment-a พิพากษาคนทรยศ " บอกว่า เจคอบ

" พวกเขาเลือกขึ้นมัดกันเป็นพวกเขาโดยกลุ่มอื่น ๆและดำเนินการต่อตัน "

" เอ่อ และที่เป็นยายแก่แล้ว เธอเห็นและพูดกับเธอ "

" ผมเห็นเธอ เจคอบ แต่ฉันไม่เคยพูดกับเธอ ฉันลืมที่จะพูด เมื่อเธอแอบ Southwold คอ เธอทำของเธอเองด้วย"

" แล้วหญิงชราก็ตายแล้ว "

" ใช่เธอ " ตอบคนเบนยามิน แต่ใครสนล่ะ เป็นเด็กที่น่าสงสาร ผมสงสาร มาร์ธา ร้องไห้ตลอดเลย "

" ผมไม่สงสัย "

" ฉันอยู่ที่ ' นักรบ ' และทหารมี และพวกเขาได้ถูกโอ้อวดของสิ่งที่พวกเขาได้กระทำและเรียกว่ามันเป็นงานที่ชอบธรรม ผมจะไม่ยืนที่ฉันถามหนึ่งในพวกเขาถ้ามันเป็นงานที่ชอบธรรมเพื่อเผาเด็กยากจนในเตียง ? เขาหันมองไปรอบๆ และฟาดดาบบนพื้น และถามฉันว่าฉันเป็นหนึ่งในพวกนายเป็นใครงั้นเหรอ และ i-all ความกล้าของผมหายไป ผมตอบ ผมก็จับหนูที่น่าสงสาร ' หนูจับใช่ไหม ? งั้น นายหนู จับ เมื่อคุณฆ่าหนู หากพบรังของหนุ่มสาวคุณไม่ฆ่าพวกนั้นด้วย หรือคุณทิ้งพวกเขาจะเติบโต และกลายเป็น ซุกซน เอ๋ ? - ฉันฆ่าเด็กหนุ่ม แน่นอน ' ฉัน ' ดี งั้นเรา malignants เมื่อใดก็ตามที่เราพบพวกเขา ผมไม่พูดอะไรมาก ดังนั้นผมจึงออกจากบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่ฉันสามารถ . "

" คุณเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับในหลวง " ถามยาโคบ .

" ไม่ ไม่มีอะไร แต่ทหารก็ออกมาอีกครั้ง และฉันได้ยินไปป่า "

" เอ่อ เบนจามิน ลาก่อน ข้าจะออกไปจากส่วนหนึ่งของประเทศนี้มันไม่ใช้ของฉันอยู่ที่นี่ ที่เธอทำ ? "

" เขามาตันแต่เช้า "

" ขออำลาฉัน เบนจามิน "

" คุณกำลังจะไปไหนล่ะ ? "

" ฉันยังไม่ได้พูด แต่ผมคิดว่าวิธีที่ลอนดอน ฉันแค่อยู่เฝ้าเด็กและตอนนี้ว่าพวกเขาจะหายไป ผมจะทิ้ง arnwood ตลอดไป "

จาค็อบที่กังวลในบัญชีของเขาได้รับข่าวกรองของทหารอยู่ในป่า กลับไปยังกระท่อม จับมือกับ เบนจามิน และรีบหนีไป " ดี " ว่า ยาโคบ เขา wended ทางของเขา " ขอโทษหญิงชรายากจน แต่ยัง บางที มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วใครจะรู้ว่าเขาจะทำอะไรกับเด็กเหล่านี้ - ทำลายรังเช่นเดียวกับหนู แน่นอน : - พวกเขาต้องค้นหารังก่อน และฟอเรสเตอร์เก่าอย่างต่อเนื่องการเดินทางของเขาในความคิดลึก

เราจะสังเกตว่ากระหายเลือดเป็นจำนวนมากของโจเซฟ เมอร์ริค เราไม่คิดว่าเจคอบ Armitage มีพื้นที่สำหรับความกลัวซึ่งเขาแสดงและ รู้สึกว่าเราเชื่อว่าเขาอาจจะได้รู้จักตัวตนของเด็กครอบครัว Villiers , และที่พวกเขาจะไม่เคยทำร้ายใคร โดยการเผาไหม้ของคฤหาสน์ พวกเขาอาจจะตายในกองไฟ , มีพวกเขาอยู่บนเตียงเช่นที่พวกเขาจะได้รับในเวลาที่เขาไม่ได้รับความฉลาดของสิ่งที่กำลังทำอยู่นั้นเป็นความจริงแต่ไม่มีอันตรายใด ๆแก่พวกเขาในบัญชีของบิดาได้รับเป็นผู้สนับสนุนอย่างแข็งขันของกษัตริย์ เพราะ เป็นเรื่องยาก และไม่เกิดขึ้น โดยประวัติของครั้ง แต่เจ้าหน้าที่ป่าไม้เก่า คิดว่าเป็นอย่างอื่น เขามีความเกลียดชังของพวกเคร่งศาสนา และการกระทำของพวกเขาถูกเว่อร์ไปแล้ว โดย ระบุ ที่เขาอย่างเต็มที่ เชื่อว่า ชีวิตของเด็กที่ไม่ปลอดภัยภายใต้ความเชื่อมั่น และความรู้สึกตัวเอง ผูกพัน โดยสัญญาของเขากับผู้พัน เบ ที่จะปกป้องพวกเขา เจคอบตัดสินใจว่าพวกเขาควรจะอยู่กับเขาอยู่ในป่า และถูกนำขึ้นเป็นหลานๆ ของเขาเอง เขารู้ว่าจะไม่มีสถานที่ที่ดีสำหรับการปกปิด เพราะนอกจากทหารยามไม่กี่คนรู้ว่ากระท่อมของเขา และมันก็ออกนอกเส้นทางปกติดังนั้น embosomed ในต้นไม้สูงที่มีโอกาสของการเห็น หรือเป็นที่รู้จักกันมีอยู่ เขาได้รับการแก้ไข ดังนั้น ที่พวกเขาควรจะอยู่กับเขาจนเวลาดีกว่า แล้วเขาจะทำให้รู้จักตัวตนของพวกเขาไปยังสาขาอื่น ๆ ของครอบครัว แต่ไม่ก่อนที่จะ " ฉันสามารถล่าสำหรับพวกเขาและให้พวกเขา " ว่าเขา " ฉันมีเงินน้อย เมื่อมันต้องการและฉันจะสอนพวกเขาให้เป็นประโยชน์ พวกเขาต้องเรียนรู้ที่จะดูแลตัวเอง มีสวน , และแพทช์ของที่ดินใน 2 หรือ 3 ปี เด็กๆ จะสามารถทำอะไรได้บ้าง ฉันไม่สามารถสอนพวกเขามาก แต่ฉันสามารถสอนให้กลัวพระเจ้า เราต้องได้ในวิธีที่เราสามารถ และไว้วางใจในพระองค์ ผู้เป็นพ่อคนกำพร้าพ่อ . "

มีความคิดเช่นนี้อยู่ในหัวของเขายาโคบเดินทางมาถึงที่กระท่อม และพบเด็กที่หน้าประตู คอยดูอยู่ พวกเขารีบเขาและสุนัขวิ่งนำหน้าเขาไป เพื่อต้อนรับเจ้านายของเขา " ลง , สูบบุหรี่สุนัขที่ดี อืม นายเอ็ดเวิร์ด ฉันได้รับอย่างรวดเร็วเท่าที่ฉันสามารถ แล้วนายฮัมฟรีย์และน้องสาวของคุณมี ? แต่เราไม่ต้องอยู่ข้างนอกในวันนี้ เพื่อให้ทหารอยู่ในป่า และอาจจะพบคุณให้เราเข้ามาโดยตรง มันก็ไม่ควรมาอยู่ที่นี่ . . . "

" เขาจะเผากระท่อมลง ? " ถามอลิซ เธอเอาจาคอปมือ

" ใช่ , ที่รักของฉัน , ฉันคิดว่าพวกเขาจะถ้าพวกเขาพบว่าคุณและพี่น้องของคุณอยู่ในนั้น แต่เราต้องไม่ให้พวกเขาเห็นคุณ "

ทุกคนเข้าไปในกระท่อม ซึ่งประกอบด้วยหนึ่งห้องใหญ่อยู่ด้านหน้า สองห้องสำหรับห้องนอนมีห้องนอน 3 ซึ่งอยู่ด้านหลังอีกสอง แต่ที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใด ๆในนั้น

" ตอนนี้เรามาดูว่าเราสามารถทานมีเนื้อกวางไป ผมรู้ " เจคอบ " มา เราทั้งหมดต้องเป็นประโยชน์ ใครจะเป็นพ่อครัว "

" ผมจะทำ " อลิซ " ถ้าคุณจะแสดงให้ฉันเห็นว่า . . . "

" แล้วคุณจะที่รัก " เจคอบ " และฉันจะแสดงวิธีมีฝรั่งในตะกร้าในมุมและบางหอมแขวนบนสายเราต้องดื่มน้ำ ซึ่งจะทำให้มัน "

" ฉันกล่าวว่า " เอ็ดเวิร์ด ใครเอาถังออกไปฤดูใบไม้ผลิ

มันฝรั่งปอกเปลือกและล้างโดยเด็กเจคอบและเอ็ดเวิร์ดตัดเนื้อกวางเป็นชิ้นหม้อเหล็กถูกทำความสะอาดแล้วเนื้อและมันฝรั่ง ใส่น้ำในหม้อและวางไว้บนไฟ

" ตอนนี้ผมจะตัดขึ้นหอม เพราะจะทำให้ดวงตาของคุณน้ำ "

" ผมไม่แคร์ " กล่าวว่าฮัมฟรีย์ ฉันจะตัดและร้องไห้ในเวลาเดียวกัน "

และฮัมฟรีหยิบมีดและตัดทิ้งมากที่สุด อย่างกล้าหาญ แม้จะต้องเช็ดตาด้วยแขนเสื้อของเขาบ่อยๆ นะ

" คุณเป็นคนที่ดี ฮัมฟรีย์กล่าวว่า " ยาโคบ " ตอนนี้เราก็ใส่หอมหัวใหญ่ในและปล่อยให้มันต้มด้วยกัน ตอนนี้คุณเห็นเธอทำอาหารเย็นของคุณเอง ไม่ใช่ที่น่าพอใจ "

" ใช่ " ร้องไห้พวกเขาทั้งหมด ; " และเราจะกินอาหารของเราเองเมื่อมันพร้อม . "

" แล้วนะ คุณจะได้รับบางส่วนของ platters ลงซึ่งอยู่ในลิ้นชัก และ อลิซ คุณจะพบบางมีดในลิ้นชัก ให้ผมดู แล้วจะอีดิทน้อยทำ โอ้เธอสามารถไปที่ตู้และค้นหาห้องใต้ดินเกลือ เอ็ดเวิร์ด แค่ดู และถ้าเธอเห็นใครมาหรือผ่านการแจ้งให้เราทราบ เราต้องใส่ การ์ด จนกว่าทหารออกจากป่า . "

เด็กจัดการกับงานของพวกเขาและฮัมฟรีย์ร้องออกมา ขณะที่เขาบ่อยมากแล้ว " ตอนนี้กำลังครึกครื้น ! "

ขณะที่เย็นกำลังทำอาหาร เจคอบ ขำเด็กโดยการแสดงวิธีการวางสิ่งที่อยู่ในใบสั่ง พื้นมันกวาดเตาทำให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เขาพบอลิซวิธีการล้างผ้าและฮัมฟรีย์ว่าฝุ่นเก้าอี้ พวกเขาทั้งหมดทำงานกันอย่างสนุกสนาน ในขณะที่เล็ก ๆน้อย ๆอีดิทยืนตบมือให้เธอ

แต่แค่ก่อนอาหารเย็นพร้อมเอ็ดเวิร์ดเข้ามาและบอกว่า" ที่นี่มีกลุ่มควบเข้าไปในป่า ! " ยาโคบได้ออกไป และพบว่าพวกเขากำลังในทิศทางที่จะนำใกล้กระท่อม

เขาเดินเข้ามา และหลังจากคิดสักครู่ เขากล่าวว่า " บุตรที่รักของฉัน คนเหล่านั้นอาจจะมาค้นหา คอทเทจ คุณต้องทำตามที่ผมบอก และจิตใจที่คุณ เป็นคนเงียบ ๆ ฮัมฟรีย์ คุณและพี่สาวของคุณต้องไปที่เตียงและแกล้งทำเป็นป่วยมาก เอ็ดเวิร์ด ถอดเสื้อคลุมออกและใส่เสื้อคลุมล่าสัตว์นี้เก่าของฉัน คุณต้องเข้าร่วมในห้องนอนน้องชายและน้องสาว มาอีดิท ที่รัก คุณต้องเล่นไปที่เตียง และมีอาหารค่ำของคุณในภายหลัง .