Fig. 3. Oospore formation in sunflo

Fig. 3. Oospore formation in sunflower tissue. Left: clusters of oospores of different developmental stages still hulled by the oogonium and adjacent Antheridium (fluorescence microscopy after staining with resorcin). Right: young intercalary oogonium with attached antheridium. Bar equals 20 µm.

Oospores are assumed to be the source of primary infection for biotrophic oomycetes living on seasonal plants, but the mode of infection through oospores has not been investigated in many species. Studies on the germination of oospores in the Albuginomycetidae are yet limited to a single taxon, Albugo candida (DeBary, 1983; Vanterpool, 1953; Verma and Petri, 1975). Oospores of P. helianthicola, when placed in water on agar plates or on microscopic slides, formed vesicle-like structures, germ sporangia or in some cases just germ tubes (Fig 4). This process started after about 24h and within two weeks, approximately 40% of the oospores had germinated. The release of zoospores was not observed. Between oospore formation in the sunflower tissue and their germination, no dormancy or period of vernalization was necessary. The infectivity of the oospores was shown by placing them onto the apical bud of sunflower seedlings in the same way as described for inoculation with zoosporangia. The infection became visible after two weeks, when the typical pustules with zooporangia developed on leaves. Attempts to infect seedlings through the roots failed. This parallels the results observed in infection experiments with zoosporangia and suggests, that both types of spores depend on stomata to enter the host tissue before establishing a primary haustorium. For the primary infection of sunflower in the field through soil-borne or seed-borne oospores we assume, that the inoculum must reach the above ground plant parts either at an early stage of seedling development or possibly through water splash when rain drops hit the soil.
The site of primary infection is not necessarily close to the area on which first symptoms become visible through the formation of the typical blisters. Recent experiments employing a PCR-based detection system for P. helianthicola revealed that the pathogen can live asymptomatically in areas outside the chlorotic leaf lesions (Spring et al, 2011). The latter obviously develop only when mass propagation with mitotic zoosporangia starts

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Fig. 3 ผู้แต่ง oospore ในเนื้อเยื่อดอกทานตะวัน ซ้าย: กลุ่มของ oospores ของระยะการพัฒนาต่าง ๆ ยัง hulled oogonium และ Antheridium ติด (fluorescence microscopy หลังย้อมสีด้วย resorcin) ขวา: หนุ่ม intercalary oogonium antheridium แนบด้วย บาร์เท่ากับ 20 µmOospores จะถือว่าเป็นแหล่งของเชื้อหลักสำหรับ oomycetes biotrophic ที่อาศัยอยู่บนต้นไม้ตามฤดูกาล แต่สอบสวนวิธีการติดเชื้อผ่านทาง oospores ในหลายชนิดไม่ การศึกษาการงอกของ oospores ใน Albuginomycetidae ยัง ได้จำกัด taxon เดียว แคน Albugo (DeBary, 1983 Vanterpool, 1953 Verma ก Petri, 1975) Oospores P. helianthicola เมื่ออยู่ในน้ำแผ่น agar หรือ บนภาพ นิ่งกล้องจุลทรรศน์ รูปแบบโครงสร้างเวสิเคิลเหมือน sporangia จมูก หรือในบางกรณีเพียงจมูกท่อ (ฟิก 4) กระบวนการนี้เริ่มต้นหลัง จาก 24 ชม และภาย ในสองสัปดาห์ ประมาณ 40% ของ oospores ที่มีเปลือกงอก ไม่มีดำเนินการของ zoospores ระหว่าง oospore กำเนิดในเนื้อเยื่อดอกทานตะวันและการงอกของพวกเขา ไม่ dormancy หรือรอบระยะเวลาของ vernalization นั้นจำเป็น Infectivity ของ oospores ถูกแสดง โดยวางลงบนตาปลายยอดของกล้าไม้ดอกทานตะวันเดียวดังที่สำหรับ inoculation กับ zoosporangia เชื้อเป็นสามารถมองเห็นได้หลังจากสองสัปดาห์ เมื่อ pustules ทั่วไปกับ zooporangia พัฒนาบนใบไม้ ความพยายามที่จะติดเชื้อกล้าไม้ผ่านรากล้มเหลว นี้ parallels ผลการสังเกตในการทดลองเชื้อกับ zoosporangia และแนะ นำ เพาะเฟิร์นทั้งสองชนิดขึ้นอยู่กับ stomata เพื่อป้อนเนื้อเยื่อโฮสต์ก่อนสร้าง haustorium เป็นหลัก สำหรับเชื้อหลักของทานตะวันในฟิลด์ผ่านทาง oospores ดินแบกรับ หรือแบก รับเมล็ด เราสมมติ ว่า inoculum ต้องถึงส่วนพืชพื้นข้างในเป็นระยะแรก ๆ ของการพัฒนาแหล่ง หรืออาจผ่านน้ำสาดเมื่อฝนหยดตีดิน ไซต์หลักติดเชื้อไม่จำเป็นต้องใกล้กับพื้นที่อาการแรกที่มองเห็นได้ โดยตรงแผลทั่วไป ล่าสุดทดลองใช้ระบบตรวจสอบผลสำหรับ P. helianthicola เปิดเผยว่า การศึกษาที่สามารถมีชีวิตอยู่ asymptomatically ในพื้นที่นอกปากใบได้ (สปริง et al, 2011) หลังชัดพัฒนาเมื่อเผยแพร่โดยรวมกับ mitotic zoosporangia เริ่มต้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มะเดื่อ 3. Oospore ก่อตัวในเนื้อเยื่อของดอกทานตะวัน ซ้าย: กลุ่มของ oospores ของขั้นตอนการพัฒนาที่แตกต่างกันปลายังคง oogonium และอยู่ติด antheridium (กล้องจุลทรรศน์เรืองแสงหลังจากการย้อมสีด้วย resorcin) ขวา: หนุ่ม oogonium อธิกวารกับ antheridium แนบ บาร์เท่ากับ 20 ไมโครเมตร. Oospores จะถือว่าเป็นแหล่งที่มาของการติดเชื้อหลักสำหรับ oomycetes biotrophic ที่อาศัยอยู่บนพืชตามฤดูกาล แต่โหมดของการติดเชื้อผ่าน oospores ยังไม่ได้รับการตรวจสอบในหลายสายพันธุ์ การศึกษาเกี่ยวกับการงอกของ oospores ใน Albuginomycetidae จะถูก จำกัด ยังไม่ได้แท็กซอนเดียว Albugo เชื้อราแคนดิดา (DeBary 1983; Vanterpool 1953; Verma และ Petri, 1975) Oospores ของพี helianthicola, เมื่ออยู่ในน้ำบนจานอาหารเลี้ยงเชื้อหรือบนสไลด์กล้องจุลทรรศน์รูปแบบโครงสร้างตุ่มเหมือน sporangia จมูกหรือในบางกรณีเพียงแค่หลอดเชื้อโรค (รูปที่ 4) กระบวนการนี้เริ่มต้นหลังจากนั้นประมาณ 24 ชั่วโมงและภายในสองสัปดาห์ที่ผ่านมาประมาณ 40% ของ oospores ได้งอก การเปิดตัวของ zoospores ก็ไม่ได้สังเกต ระหว่างการก่อ oospore ในเนื้อเยื่อดอกทานตะวันและการงอกของพวกเขาเฉย ๆ หรือระยะเวลาของการ vernalization เป็นสิ่งจำเป็น การติดเชื้อของ oospores ก็แสดงให้เห็นโดยการวางไว้บนตายอดของต้นกล้าดอกทานตะวันในลักษณะเดียวกันตามที่อธิบายไว้สำหรับการฉีดวัคซีนกับ zoosporangia การติดเชื้อกลายเป็นมองเห็นได้หลังจากสองสัปดาห์เมื่อ pustules ทั่วไปกับ zooporangia พัฒนาบนใบ ความพยายามที่จะติดเชื้อผ่านรากต้นกล้าล้มเหลว ที่คล้ายคลึงกันนี้ผลการสังเกตในการทดลองการติดเชื้อ zoosporangia และแสดงให้เห็นว่าทั้งสองประเภทของสปอร์ขึ้นอยู่กับปากที่จะเข้าสู่เนื้อเยื่อโฮสต์ก่อนที่จะสร้าง haustorium หลัก สำหรับการติดเชื้อหลักของดอกทานตะวันในสนามผ่านดินเป็นพาหะหรือเป็นพาหะนำเมล็ด oospores เราคิดว่าเชื้อจะต้องส่งถึงส่วนต่างๆของพืชบนพื้นดินอย่างใดอย่างหนึ่งในช่วงเริ่มต้นของการพัฒนาต้นกล้าหรืออาจจะผ่านการสาดน้ำเมื่อฝนหยดตีดิน . เว็บไซต์ของการติดเชื้อหลักไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้กับพื้นที่ที่กลายเป็นอาการแรกที่มองเห็นได้ผ่านการก่อตัวของแผลทั่วไป การทดลองที่ผ่านมาการใช้ระบบตรวจ PCR-based สำหรับ helianthicola พีเปิดเผยว่าเชื้อสามารถมีชีวิตอยู่เกิดโรคในพื้นที่นอกแผลใบซีด (ฤดูใบไม้ผลิและคณะ, 2011) หลังเห็นได้ชัดว่าการพัฒนาเฉพาะเมื่อการขยายพันธุ์ด้วยมวล zoosporangia ทิคส์เริ่มต้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

รูปที่ 3 การสร้างเนื้อเยื่อ oospore ในทานตะวัน ซ้าย : กลุ่มของ oospores ของขั้นตอนการพัฒนาที่แตกต่างกันและยังตรวจสอบโดยโอโอโกเนียมแอนเทอริเดียมที่อยู่ติดกัน ( กล้องจุลทรรศน์หลังจากย้อมด้วยรีเซอร์ซิน ) ขวา : หนุ่ม intercalary โอโอโกเนียมที่แนบมากับแอนเทอริเดียม . บาร์มีค่าเท่ากับ 20 µ M .

oospores จะถือว่าเป็นแหล่งที่มาของการติดเชื้อปฐมภูมิสำหรับ biotrophic oomycetes อาศัยอยู่ในพืชตามฤดูกาล แต่โหมดของการติดเชื้อผ่าน oospores ยังไม่ได้ถูกตรวจสอบหลายชนิด การศึกษาการงอกของ oospores ใน albuginomycetidae ยัง จำกัด เป็นชนิดเดียว albugo Candida ( debary , 1983 ; vanterpool 1953 ; และ verma Petri , 1975 ) oospores helianthicola ของหน้า ,เมื่ออยู่ในน้ำวุ้นแผ่นสไลด์กล้องจุลทรรศน์ หรือขึ้นว่า ต้องการโครงสร้างเชื้อโรคสปอแรงเกียหรือในบางกรณีแค่จมูหลอด ( ตารางที่ 4 ) กระบวนการนี้เริ่มตั้งแต่ประมาณ 24 ชั่วโมง และภายในสองสัปดาห์ ประมาณ 40% ของ oospores ได้งอก . ปล่อย zoospores ก็ไม่ได้สังเกต ระหว่างการเกิด oospore ในเนื้อเยื่อ และการงอกของเมล็ดทานตะวัน ,ไม่มีการพักตัว หรือระยะเวลาของการเวอร์นาไลเซชันเป็นสิ่งที่จำเป็น และพยาธิวิทยาของ oospores ถูกแสดง โดยวางลงบนปลายยอดของหน่อต้นอ่อนทานตะวันในแนวทางเดียวกันตามที่อธิบายไว้สำหรับการ zoosporangia . การติดเชื้อกลายเป็นมองเห็นได้หลังจากสองสัปดาห์เมื่อทั่วไปกับ zooporangia pustules พัฒนาขึ้นบนใบ พยายามที่จะติดเชื้อผ่านรากกล้าล้มเหลวนี้สอดคล้องกับผลที่พบในการทดลองกับ zoosporangia การติดเชื้อและชี้ให้เห็นว่าทั้งสองประเภทสปอร์ขึ้นอยู่กับจำนวนที่จะเข้าไปยังเนื้อเยื่อก่อนสร้าง haustorium หลัก สำหรับการติดเชื้อปฐมภูมิของทานตะวันในฟิลด์ผ่านทางดิน หรือเมล็ดพันธุ์พาหะ oospores เราสมมติที่เหมาะสมจะต้องเข้าถึงข้างต้นพืชพื้นดินส่วนทั้งในระยะแรกของการพัฒนาเมล็ด หรืออาจจะผ่านน้ำเมื่อฝนตกโดนดิน
เว็บไซต์ของการติดเชื้อปฐมภูมิไม่จําเป็นต้องอยู่ใกล้กับบริเวณที่อาการแรกกลายเป็นมองเห็นได้ผ่านการเกิดแผลทั่วไป การทดลองที่ผ่านมาการใช้ PCR ตามระบบตรวจจับสำหรับหน้าhelianthicola พบว่าเชื้อสามารถมีชีวิตอยู่ asymptomatically ในพื้นที่นอกรอยแผลใบ chlorotic ( ฤดูใบไม้ผลิ et al , 2011 ) หลังชัดพัฒนาเมื่อขยายพันธุ์ด้วยเส้นใย zoosporangia เริ่ม