i am an exchange student here in Th

i am an exchange student here in Thailand and i will stay here for only 10 months.
Two months are already passed, at first it was a bit hard, i had homesick and i really didn't understand this people and their culture. But now i am fall in love every day with this place, this people, mai pen rai is already my favorite world.
In this video you give a real description about how thai people are, they really help everyone and they are always smiling (not because they are happy, just because they think that a smile always help).
After two weeks i was here, my host sister asked me if i would like to go home alone, i said yes and i was really excited about this ( it was the really first time that i could walk alone in the street). My host family's house is 40 minutes away from school, for go home I had to take two different bus in two different place, and it still is a bit hard.
i lost myself 3 time in less that15 minutes that day, after that 10 different student that didn't speak english very well tried to help me as possible as they could, they talked with a taxi driver, and they also gave me a lift to the taxi station ( in the tai style, 3 people on a motorcycle without the helmet 55555). they helped me oven if they didn't know me, i will always be thankful to them and all my thai friend that help me everyday at school.
Thailand is a great country with great people.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วิทยาลัยการแลกเปลี่ยนที่นี่ในประเทศไทย และจะจองเพียง 10 เดือนสองเดือนที่แล้ว ตอนแรก มันเป็นบิตยาก ผมคิดถึงบ้าน และฉันจริง ๆ ไม่เข้าใจวัฒนธรรมของพวกเขาและคนนี้ แต่ตอนนี้ฉันกำลังหลงรักทุกวันนี้ คนนี้ เชียงรายเชียงใหม่ปากกาอยู่โลกของฉันชื่นชอบในวิดีโอนี้คุณให้ คำอธิบายที่จริงคนไทยอย่างไรได้ พวกเขาช่วยทุกคน และพวกเขาจะยิ้มเสมอ (ไม่ใช่ เพราะพวกเขามีความสุข เพียง เพราะพวกเขาคิดว่า รอยยิ้มที่ช่วยให้เสมอ)หลังจากสองสัปดาห์ผมนี่ น้องโฮสต์ถามให้ผมถ้าอยากจะกลับบ้านคนเดียว ผมบอกว่า ใช่ และผมตื่นเต้นจริง ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ (มันเป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่สามารถเดินคนเดียวบนถนน) บ้านครอบครัวของฉันจะไปบ้านผมต้องใช้รถสองในสองแตกต่างกัน และมันยังคงเป็นบิตยาก 40 นาทีจากโรงเรียนฉันหายเอง that15 น้อยเวลา 3 นาทีวันนั้น หลังจากนักเรียนแตกต่างกันที่ 10 ที่ไม่ได้พูดอังกฤษดีพยายามจะช่วยฉันมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเขาคุยกับคนขับแท็กซี่ และพวกเขายังเซเว่นสถานีแท็กซี่ (ในไทสไตล์ 3 คนรถจักรยานยนต์ไม่มีหมวกกันน็อก 55555) พวกเขาช่วยอบถ้าพวกเขาไม่รู้จักฉัน ฉันจะขอบคุณพวกเขาและเพื่อนไทยทุกที่ช่วยให้ชีวิตประจำวันที่โรงเรียน ประเทศไทยเป็นประเทศดีกับคนดี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนในประเทศไทยและฉันจะอยู่ที่นี่อีกเพียง 10 เดือน.
สองเดือนจะผ่านไปแล้วในตอนแรกมันเป็นบิตยากและฉันได้คิดถึงบ้านและผมไม่เข้าใจคนนี้และวัฒนธรรมของพวกเขา แต่ตอนนี้ผมตกอยู่ในความรักทุกวันกับสถานที่แห่งนี้คนนี้ไร่ปากกา mai ที่มีอยู่แล้วในโลกที่ชื่นชอบ.
ในวิดีโอนี้คุณให้คำอธิบายที่แท้จริงเกี่ยวกับวิธีการที่คนไทยเป็นพวกเขาจริงๆช่วยให้ทุกคนและพวกเขามักจะยิ้ม (ไม่ได้ เพราะพวกเขามีความสุขเพียงเพราะพวกเขาคิดว่ารอยยิ้มที่เคยช่วย).
หลังจากสองสัปดาห์ฉันอยู่ที่นี่น้องสาวโฮสต์ของฉันถามฉันว่าฉันอยากจะกลับบ้านคนเดียวที่ฉันกล่าวว่าใช่และฉันก็ตื่นเต้นมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ (มันเป็น เป็นครั้งแรกจริงๆที่ผมสามารถเดินคนเดียวในถนน) บ้านของครอบครัวโฮสต์ของฉันอยู่ห่างจากโรงเรียนประมาณ 40 นาทีเพื่อไปที่บ้านผมต้องใช้เวลาสองรถบัสที่แตกต่างกันในสองสถานที่ที่แตกต่างกันและมันก็ยังคงเป็นบิตยาก.
ฉันได้สูญเสียตัวเองครั้งที่ 3 ในเวลาน้อย that15 นาทีวันนั้นหลังจากนั้น 10 ที่แตกต่างกัน นักเรียนที่ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษมากพยายามที่ดีที่จะช่วยให้ผมที่เป็นไปได้เท่าที่จะทำได้พวกเขาได้พูดคุยกับคนขับรถแท็กซี่และพวกเขายังให้ผมยกไปที่สถานีรถแท็กซี่ (ในรูปแบบไท, 3 คนบนรถมอเตอร์ไซค์โดยไม่ต้อง หมวกกันน็อก 55555) พวกเขาช่วยให้ฉันเตาอบถ้าพวกเขาไม่รู้จักผมผมมักจะขอบคุณพวกเขาและทุกเพื่อนคนไทยของฉันที่ช่วยฉันในชีวิตประจำวันที่โรงเรียน.
ประเทศไทยเป็นประเทศที่ดีกับคนที่ดี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่นี่ในประเทศไทยและผมจะอยู่ที่นี่เพียง 10 เดือนสองเดือนแล้วนะ ตอนแรกมันก็ยากนิดหน่อย ฉันคิดถึงบ้าน และผมก็ไม่สามารถเข้าใจผู้คนและวัฒนธรรมของพวกเขา แต่ตอนนี้ผมตกอยู่ในความรักทุกๆวันกับสถานที่นี้ บุคคลนี้ ไมเปนไรแล้วโลกที่ชื่นชอบของฉันในวิดีโอนี้คุณให้คำอธิบายที่แท้จริงเกี่ยวกับวิธีการที่คนไทยทุกคนและพวกเขาจริงๆช่วยให้พวกเขายิ้มตลอดเวลา ( ไม่ใช่เพราะพวกเขามีความสุขเพราะพวกเขาคิดว่ารอยยิ้มเสมอช่วย )หลังจากสองสัปดาห์ผมที่นี่พี่สาวโฮสต์ของฉันถามฉันว่าฉันอยากกลับบ้านคนเดียว ผมบอกว่าใช่ และฉันตื่นเต้นมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ( เป็นครั้งแรก จริงๆเวลาที่ผมเดินคนเดียวบนถนน ) บ้านครอบครัวของฉันเป็น 40 นาทีจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน ฉันต้องใช้เวลาที่แตกต่างกันสองรถบัสที่แตกต่างกันในสองสถานที่และมันก็ยากนิดหน่อยฉันสูญเสียความเป็นตัวเอง 3 ครั้ง ในเวลา that15 นาทีวันนั้น หลังจากนั้น 10 นักศึกษาที่ไม่ได้พูดภาษาอังกฤษได้ดีมาก พยายามช่วยเท่าที่พวกเขาสามารถ พวกเขาพูดคุยกับคนขับรถแท็กซี่ และพวกเขายังให้ฉันยกสถานีแท็กซี่ ( ในรูปแบบใต้ 3 คน บนรถมอเตอร์ไซค์ไม่มีหมวกกันน็อค 55555 ) พวกเขาช่วยฉันเตาอบถ้าพวกเขาไม่รู้จักผม ผมก็ต้องขอบคุณพวกเขาและทั้งหมดของฉันเพื่อนคนไทยที่ช่วยให้ผมทุกวันที่โรงเรียนประเทศไทยเป็นประเทศที่ดีกับคนที่ดี