Youngjae took in a few deep breaths

Youngjae took in a few deep breaths to calm himself as he watched Bang Yongguk load his pistol. He looked around the room, remembering the last time he'd been in here. He took in a shaky breath. This was where he'd been forced to take drugs. It was hard being in the room. Everything was replaying so vividly and he could feel everything so clearly again. The dread, the fear and most of all – the pleasure. Youngjae bit at his lower lip, his hands nervously fidgeting as he tried to fight off the feelings.

He hated himself for wanting the drugs again.

Youngjae shook his head and tried to think of something else. He still didn't know what was going to happen tonight. He'd asked more than just a few times, only to be told they would tell him later on. It was more than just a little frustrating, not knowing what to prepare for. He reached up to touch the gun hidden in the holster of his blazer.

He had practiced shooting everyday with Jung Daehyun, gradually pretending to improve. It was comforting to finally have something to protect himself again even though Youngjae hoped he would never have to use it. Yongguk stood up and motioned for the younger man to do the same.

He took in another deep breath as he followed Yongguk out of the room and into the noisy club. He didn't ask any questions as they moved through the club and outside to a luxury car stopped at the front. Yongguk opened the door and the younger man took the hint to get inside. His breath caught ever so slightly as he met eyes with Daehyun.

Daehyun smiled at him and he looked away, getting inside. He stared forward, trying to ignore the older man's eyes on him. The driver glanced back at Daehyun once Yongguk sat down in the passenger seat. “Ready, boss?” He asked.

The older man nodded in approval and then they were on the road. Youngjae felt a warm hand on his thigh and he slowly looked over. “I suppose you're wondering what tonight is about, correct?” Youngjae nodded his head.“We're meeting with a valued costumer of mine.”

Youngjae looked at him in interest. “Costumer?” He repeated, hoping that wasn't the only information he was going to be given.

“We're going to assassinate him.” Daehyun said so calmly that chills ran down his spine. Before Youngjae could ask why, he smiled and continued. “You see, Youngjae, I supply him with the drugs. The deal is sixty percent of the money comes back to me. I learned Mr. Choi has only been giving back forty percent of the money.” The man's smile dropped and his face turned wickedly dark. “And I don't take to being ripped off very well.”

Youngjae swallowed thickly and nodded his head. Daehyun's whole aura had suddenly turned so dark, so evil. His heart was racing as he thought over the older man's words. He was expected to kill tonight. The man closed his eyes and let it sink in. There would be blood shed tonight and either he would kill or be killed.

“Are you ready?” Jung Daehyun's voice broke him out of his thoughts.

Youngjae stared at him before hesitantly answering. “I don't know.” He answered honestly.

The man slowly nodded his head, seemingly pleased by his answer. “Good.” He stared forward. “Being over-confident on the first mission always gets men killed.”

The car came to a stop and Youngjae could feel his throat tightening. He told himself to stay calm. Legally, if he was attacked, he was allowed to protect himself. The thought still didn't comfort him. Yongguk got out of the car before giving them both the 'OK' to get out as well. He looked around, trying to figure out where exactly he was. He couldn't recognize anything but he told himself to remember the specific details, like that they were going towards a railway bridge. He looked over to his left, taking note of the small lake. His eyes went upwards towards the tracks, narrowing his eyes when he thought he saw something. He stared for a moment before following the men underneath the railway bridge.

“Mr. Choi.” Daehyun's voice was dark and threatening.

The man stared at him for a long time before speaking. “What an honor.” Mr. Choi paused for a moment and he met eyes with Youngjae. The younger man forced himself to hold eye contact until the stranger looked away. “You don't normally visit me too, Mr. Jung.”

Youngjae tensed up as the older man reached into his blazer and pulled out his gun. “Where's my money, Choi?” He asked without taking his eyes off the gun, his fingers brushing against the cool steel.

Youngjae watched closely as panic flickered on his face before turning blank again. “What are you talking about?” He was certain Daehyun had seen it. This man wasn't fooling anyone. Before Youngjae could even realize it, Daehyun had grabbed the man by the throat and slammed him against the hard brick wall. “Where is my money?!” Daehyun hissed, squeezing his throat and holding the gun against Mr. Choi's temple.

The man clawed at his hands. “I don't have it!” He choked out and tried to sneak his hands into his pocket. Youngjae had to cringe when Jung Daehyun slammed his head against the brick loud enough to make a horrid cracking noise.

“ғυϲƙ!” Yongguk hissed at he started shooting and it only took Youngjae a couple of seconds to notice a man ducking around the corner of the railway bridge. He spun around and sure enough someone was behind them. He met the man's eyes before dodging the bullet headed his way. He quickly pulled the trigger of his own gun. He could feel his heart racing when he realized that he could have died had he not moved quick enough.

He didn't want to kill but he had no choice. It was his life or his own life. Youngjae had never felt the need to survive more than he did there as he hurriedly aimed and pulled the trigger, hitting the man dead-on in the chest. The man dropped to the ground and everything froze for a moment.

He felt numb, so numb and it was scaring him that he was starting to feel like this towards murder. He broke out his trance hearing Yongguk shout his name. “Is your side clear?” He asked and Youngjae realized they were both back to back.

“As far as I know.” He replied, his voice trembling slightly.

“Boss, are you going to finish him off?” Yongguk asked, watching as Daehyun continued to brutally beat the man lying on the ground.

Jung Daehyun stared down at the weak, broken and bleeding man at his feet. “What a shame, really.” He murmured. “None of this had to happen but you stole my money.” He kicked the man's face and the man let out a soft groan, going in and out of consciousness. “I'm a reasonable man, Mr. Choi. You could have talked to me if you needed a little extra cash but instead. . .” He trailed off for a moment. “Tell me where the money is or I'll end your life right here.”

“Apartment-” The man tried to speak. “My-” He coughed up blood, hissing in pain. “Apartment-”

Daehyun stared at him for a moment before smiling. “Pleasure doing business with you.” Mr. Choi weakly looked up right as Daehyun aimed his gun and fired. Youngjae closed his eyes, unable to watch and then everything was silent.

“Son of a bitch.” Daehyun muttered as he kicked the man's body one final time before looking up and meeting eyes with Youngjae. The younger felt overwhelmed by the look of pleasure and excitement on his face. Jung Daehyun took pleasure in killing. “Let's leave.” The man said.

The three men started towards the car, Youngjae walking in the front. “Daehyun.” He whispered softly before spinning around and pushing Daehyun out of the way. The older man couldn't hide the look of surprise on his face as a bullet grazed Youngjae's arm. It didn't seem like the younger man even noticed as he started firing at the top of the railway bridge, Yongguk quickly joining in.

“ғυϲƙ.” Yongguk hissed as the man fell from the bridge, hitting the ground with a loud thud. “I didn't even ғυϲƙing see them up there!”

Youngjae swallowed thickly, staring at the man's dead body before turning to look at Daehyun. The man was staring at him with such an unreadable look. “You saved me.” He said breathlessly, his expression changing into one Youngjae had never seen from him before.

Love.

- - - - - - - - - - - - -

Youngjae lifted his glass of wine to his lips, taking a slow small sip of the drink. His mind was racing with thoughts and he had a lot of questions he wanted to ask Daehyun but he didn't know how to. He let out a long sigh, replaying everything that had happened earlier.

It would be an understatement to say he felt guilty. He'd taken two lives in one night. He kept telling himself that there really had been no other choice, they attacked him first. It helped a little but he still couldn't shake the feeling. It wasn't nearly as bad as the first mission with Yongguk. He looked up at Daehyun as he walked out from the bedroom.

The older man had been quiet ever since they'd left the crime scene; his face was calm and collected. Youngjae didn't know what he was thinking but he'd managed to tell himself that flicker of love had just been in his head, something he'd just imagined.

“So. . .” Youngjae paused, awkwardly clearing his throat. “Did I pass?”

The man smiled and sat down in the chair across from him, his posture relaxed as he slouched in the recliner, spreading his legs. Youngjae watched as the man patted his thigh before calling him over. He stood up from the couch and moved so he was sitting sideways on one of Daehyun's thighs. He pulled his legs up and rested them over the arm rest, sighing softly as the older man pulled him closer. He wrapped his own arm around Daehyun's shoulder and then things were quiet again.

“Did I pass?” Youngjae finally got himself to ask again, holding tightly onto his glass of wine.

Daehyun chuckled and looked up at him. “Why are you so anxious?” He reached up to smooth down the younger man's soft hair. Youngjae leaned into the touch without answeri

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Youngjae เอาในหายใจลึกกี่สงบตัวเอง ตามที่เขาเห็นบาง Yongguk โหลดปืนของเขา เขามองรอบ ๆ ห้อง จำครั้งสุดท้ายที่เขาได้ที่นี่ เขาได้ในลมเสียงสั่น ซึ่งเขาได้ถูกบังคับให้เสพยาเสพติดได้ ยากอยู่ในห้อง ทุกอย่างถูก replaying เพื่อให้น่าฟัง และเขาอาจรู้สึกว่าทุกอย่างให้ชัดเจนอีกครั้ง กลัว ความหวาดกลัวและส่วนใหญ่ของทั้งหมด – ความสุข Youngjae บิตที่เขาลิล่าง มือ fidgeting คนขณะที่เขาพยายามต่อสู้กับความรู้สึก

เขาเกลียดชังตัวเองสำหรับการอยากยาอีก

Youngjae จับศีรษะของเขา และพยายามที่จะคิดว่า ของอย่างอื่น เขายังไม่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้นคืนนี้ เขามาขอมากกว่า เพียงไม่กี่ครั้ง เพียงเพื่อจะบอกว่า พวกเขาจะบอกในภายหลัง มันเป็นมากกว่าเพียงเล็กน้อยน่าผิดหวัง ไม่ทราบว่าการเตรียมตัวสำหรับ เขาถึงขึ้นจ่อปืนที่ซ่อนไว้ในยางหุ้มของเสื้อสามารถของเขา

เขาได้ฝึกฝนทุกวันถ่ายภาพกับ Jung Daehyun ค่อย ๆ หลอกปรับปรุง ก็พบจน ได้เพื่อป้องกันตัวเองอีกครั้งแม้ว่า Youngjae หวังว่า คงจะไม่ต้องใช้ Yongguk ลุกขึ้นยืน และ motioned สำหรับคนอายุไม่เหมือนกัน

เขาเอาในอีกลมหายใจไป ตามเขาตาม Yongguk ออกไป นอกห้อง และ ในคลับคะ เขาไม่ถามคำถามใด ๆ พวกเขาย้ายผ่านสโมสร และนอกรถหรูไปหยุดที่หน้า Yongguk เปิดประตู และคนอายุน้อยกว่าเอาคำแนะนำจะได้รับภายใน ลมหายใจของเขาจับเคยดังนั้นเล็กน้อยเขาพบตากับ Daehyun

Daehyun ยิ้มที่เขา และเขามอง การเดินทางภายใน เขาจ้องไปข้างหน้า พยายามไม่สนใจสายตาของคนรุ่นเก่าบนเขา โปรแกรมควบคุม glanced ที่ Daehyun เมื่อ Yongguk ประทับนั่งในนั่งผู้โดยสาร "พร้อม เจ้านาย" เขาถาม

คนเก่าพยักหน้าในการอนุมัติแล้ว พวกเขาบนท้องถนน Youngjae รู้สึกอบอุ่นมือบนต้นขาของเขา และเขาดูช้ากว่า "ฉันคิดว่า คุณกำลังสงสัยว่า คืนนี้จะเกี่ยวกับ แก้ไขหรือไม่? " Youngjae nodded ศีรษะ"เรากำลังประชุมกับลูกค้าบริษัทของฉัน"

Youngjae ดูที่เขาสนใจ "ลูกค้า" เขาทำซ้ำ หวังที่ไม่เพียงข้อมูลที่เขากำลังจะได้รับ

"เรากำลังจะสังหารเขา"Daehyun กล่าวอย่างสงบว่า หนาวสั่นวิ่งไปตามกระดูกสันหลังของเขา ก่อน Youngjae อาจถามว่า ทำไม เขายิ้ม และอย่างต่อเนื่อง "คุณดู Youngjae ผมใส่เขา ด้วยยา การจัดการคือ ร้อยละหกของเงินกลับมาให้ฉัน ฉันรู้นาย Choi เท่านั้นให้มากลับร้อยละสี่สิบของเงิน" รอยยิ้มของมนุษย์ลดลง และหน้าที่เปิดมืดร้ายกาจ "และฉันไม่ไปคัดลอกออกดีมาก"

Youngjae กลืนกินต้น และ nodded หัวของเขา อูราทั้งหมดของ Daehyun ก็มีเปิดดึกจัง สิ่งที่ชั่วร้าย หัวใจของเขามีแข่งเขาคิดว่า ผ่านคำของคนเก่า เขาถูกต้องฆ่าคืนนี้ คนที่ปิดตาของเขา และปล่อยให้มันจมลงใน จะมีคืนนี้หลั่งเลือดและหรือเขาจะฆ่า หรือถูกฆ่า

"พร้อมหรือยัง"เสียง Jung Daehyun ยากจนเขาออกจากความคิดของเขา

Youngjae จ้องไปที่เขาก่อน hesitantly ตอบ"อย่า" เขาตอบสุจริตอย่างนั้น

คนช้า nodded ศีรษะ ดูเหมือนว่าความยินดีตามความคิดของเขา "ดี" เขาจ้องไปข้างหน้า "เป็นความเกินในภารกิจแรกเสมอจะฆ่าคน"

รถมาชะงักงัน และ Youngjae สามารถรู้สึกแน่นจมูกของเขา เขาบอกตัวเองให้สงบ กฎหมาย ถ้าเขาถูกโจมตี เขาได้รับอนุญาตเพื่อป้องกันตัวเอง ความคิดยังไม่สบายพระองค์ Yongguk ได้ออกรถก่อนให้ทั้ง 'ตกลง' จะได้รับเป็นอย่างดี เขามองรอบ ๆ พยายามที่จะคิดออกที่ว่าการที่เขาเป็น เขาไม่รับรู้อะไรแต่เขาบอกว่า ตัวเองจะจำข้อมูลเฉพาะ เช่นเดียวกับที่พวกเขากำลังต่อสะพานรถไฟ เขามองผ่านไปด้านซ้ายของเขา การบันทึกของทะเลสาบขนาดเล็ก ตาของเขาไปต่อเพลง จำกัดให้แคบลงตาเมื่อเขาคิดว่า เขาเห็นบางอย่างขึ้น เขาจ้องไปครู่ก่อนดังต่อไปนี้คนใต้สะพานรถไฟ

"นาย Choi" เสียงของ Daehyun ถูกคุกคาม และเข้ม

คนจ้องไปที่เขามาเป็นเวลานานก่อนที่จะพูด "อะไรเกียรติ" นาย Choi หยุดชั่วครู่ และเขาได้พบกับ Youngjae ตา ผู้ชายอายุบังคับตัวเองกุมตาจนมองคนแปลกหน้าไป "คุณไม่ปกติไปฉันเกินไป Jung นาย"

Youngjae tensed ค่าเป็นคนเก่าถึงเป็นเสื้อสามารถของเขา และดึงปืนของเขา "เงิน Choi"เขาถามโดยไม่ต้องตาปิดปืน นิ้วมือของเขาแปรงกับเย็นเหล็ก

Youngjae ดูอย่างใกล้ชิดเหมือนตกใจ flickered หน้าก่อนเปลี่ยนว่างเปล่าอีก"สิ่งคุณพูดหรือไม่" เขาได้บาง Daehyun ได้เห็น คนนี้ไม่ได้ fooling ทุกคน ก่อน Youngjae ไม่ได้ตระหนักถึงมัน Daehyun ก็คว้าผู้ชายตามคอ และถาโถมเขากำแพงอิฐหนัก "ซึ่งเป็นเงินของฉัน!" Daehyun hissed, squeezing คอของเขา และถือปืนกับนายชอยวัด

คนเล็บสั้นในมือของเขา "ไม่ได้" เขาสำลักออก และพยายามแอบมือของเขาลงในกระเป๋าของเขา Youngjae มีหงอเมื่อ Jung Daehyun ถาโถมศีรษะกับอิฐดังพอ horrid cracking เสียงด้วย

"ғυϲƙ" Yongguk hissed ที่เขาเริ่มยิง และแพ้ Youngjae ไม่กี่วินาทีที่จะสังเกตคนหลบใกล้สะพานรถไฟ เขาปั่นรอบ และพอแน่ใจว่าคนอยู่เบื้องหลังพวกเขา เขาได้พบชายหนุ่มตาก่อน dodging กระสุนหัวเขา เขารวดเร็วดึงไกปืนของเขาเอง เขาอาจรู้สึกว่าเขาใจแข่งเมื่อเขาตระหนักว่า เขาไม่ได้ตายได้เขาไม่ย้ายด่วนพอได้

ไม่อยากฆ่า แต่เขาเลือกไม่ได้ ชีวิตหรือชีวิตของตนเองได้ Youngjae ได้ไม่รู้สึกว่าจำเป็นเพื่อความอยู่รอดมากกว่าที่เขาไม่มีเขารีบมุ่ง และดึงทริกเกอร์ ตีคนที่ dead-on ในหน้าอก คนลดลงถึงดิน และทุก froze ในขณะการ

เขารู้สึก numb, numb มาก และมันถูก scaring เขาที่เขากำลังเริ่มรู้สึกเช่นนี้ต่อการฆาตกรรม เขาร้องไห้ความมึนงงของเขาได้ยิน Yongguk ตะโกนชื่อของเขา "เป็นของท่านชัดเจน"เขาถาม และ Youngjae รับรู้พวกเขาทั้งสองกลับไปกลับมา

"เท่าที่ผมทราบ " เบิกบาน เสียงเขาตะลึงงันเล็กน้อย

"เจ้านาย คุณกำลังจะเสร็จเขาออกใช่ไหม" Yongguk ถาม ดูเป็น Daehyun ต่อการจราชนะคนที่นอนอยู่บนพื้นดิน

Jung Daehyun จ้องไปลงที่อ่อนแอ คนขาด และมีเลือดออกที่เท้าของเขา "สิ่งอัปยศ จริง ๆ " เขา murmured "เรื่องนี้ได้เกิดขึ้น แต่คุณขโมยเงินของฉัน" เขาเตะใบหน้าของผู้ชายและผู้ชายให้ออกตัวนุ่มพันธุ์ร็อกหน้าย่น ไปออกสติ "ฉันเป็นคนสมเหตุสมผล นาย Choi คุณอาจได้พูดคุยกับฉันถ้าคุณต้องการเงินสดเล็กน้อยแต่แทนโธ่" เขา trailed ปิดช่วง "บอกฉันที่เป็นเงิน หรือฉันจะสิ้นสุดชีวิตขวาที่นี่"

"อพาร์ทเมนท์-" ชายคนนั้นพยายามจะพูด "ของฉัน-" เขาไอขึ้นเลือด มีอาการเจ็บปวด "อพาร์ทเมนท์-"

Daehyun จ้องไปที่เขาครู่ก่อนยิ้ม "ความยินดีทำธุรกิจกับคุณ" นาย Choi สูญหาขวาเป็น Daehyun มุ่งปืนของเขา และใช้เผาไหม้ Youngjae ปิดตา สามารถดูแล้ว ทุกอย่างก็เงียบ

"บุตรชายของเอบ้า"Daehyun muttered เป็นเขาเตะร่างกายของชายคนหนึ่งครั้งสุดท้ายก่อนที่จะค้นหา และพบตากับ Youngjae อายุน้อยกว่ารู้สึกจม โดยลักษณะของความสุขและความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขา Daehyun จุงเอาความสุขในการฆ่า "ลองปล่อยไว้" แต่ชายคนนั้น

คนสามเริ่มต่อรถ Youngjae เดินหน้า "Daehyun"เขากระซิบเบา ๆ ก่อนปั่นรอบ ๆ และกด Daehyun ออกไป คนเก่าไม่สามารถซ่อนของประหลาดใจบนใบหน้าของเขาเป็นกระสุน grazed แขนของ Youngjae มันไม่เหมือนคนอายุแม้พบขณะที่เขาเริ่มยิงที่ด้านบนของสะพานรถไฟ Yongguk อย่างรวดเร็วเข้าค่ะ

"ғυϲƙ" Yongguk hissed เป็นคนตกจากสะพาน ตีพื้น ด้วยปึ่กดัง "ฉันไม่ได้แม้ ғυϲƙing เห็นค่านั่น! "

Youngjae กลืนกินต้น จ้องศพชายหนุ่มก่อนจะเปิดไปดูที่ Daehyun คนจ้องเขา ด้วยดังกล่าวมีลักษณะที่ไม่สามารถอ่าน "คุณบันทึกฉัน" เขากล่าวว่า breathlessly นิพจน์ของเขาเปลี่ยนเป็น Youngjae ไม่เคยเห็นจากเขาก่อน

รักกัน

------------ -

Youngjae ยกแก้วไวน์กับริมฝีปากของเขา ของเขาด้วยการจิบช้าขนาดเล็กของเครื่องดื่ม จิตใจของเขามีแข่งกับความคิด และเขามากถาม เขาอยากถาม Daehyun แต่ไม่ทราบวิธีการ เขาให้ออกแยกกันยาว replaying ทุกสิ่งที่เกิดก่อนหน้านี้

มันจะโดดแห่งที่ว่าเขารู้สึกผิด เขาได้ใช้ชีวิตสองในคืนหนึ่ง เขาเก็บไว้บอกตัวเองว่า จริง ๆ ได้มีทางเลือกอื่น ๆ ไม่ พวกเขาโจมตีเขาก่อน จะช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย แต่เขายังไม่สามารถจับความรู้สึก มันไม่ได้เกือบเป็นดีเป็นภารกิจแรกกับ Yongguk เขาหาที่ Daehyun ขณะที่เขาเดินออกจากห้องนอน

คนเก่าได้บรรยากาศตั้งแต่ที่พวกเขาได้ทิ้งฉากอาชญากรรม ใบหน้าของเขาเงียบสงบ และรวบรวม Youngjae ไม่ทราบว่าเขาคิด แต่เขาได้จัดการบอกตัวเองว่า เพียงได้กะพริบของความรักในหัวของเขา สิ่งที่เขามีเพียงจินตนาการ

"ดังนั้นการ" Youngjae หยุดชั่วคราว เก้ ๆ ล้างจมูกของเขา "ก็ฉันผ่าน"

คนยิ้ม และนั่งลงในเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา ท่าทางของเขาผ่อนคลาย ตามเขา slouched ในนวม แพร่กระจายขาของเขา Youngjae ดูเหมือนผู้ชาย patted ต้นขาของเขาก่อนที่จะเรียกเขาไป เขาลุกขึ้นยืนจากโซฟา และย้ายให้เขานั่งอยู่ด้านข้างของต้นขาของ Daehyun เขาดึงขาขึ้น และคัดสรรไว้เหนือส่วนเหลือแขน sighing เบา ๆ ตามคนเก่าดึงเขาเข้า เขาห่อแขนรอบไหล่ของ Daehyun ของเขาเองแล้ว สิ่งที่ได้เงียบอีก

"ไม่ฉันผ่าน" Youngjae สุดท้ายได้เองถามอีก กดแน่นบนเขาแก้วไวน์

Daehyun เบา ๆ และหาที่เขา"เหตุใดคุณจึงกังวล" เขาถึงได้เรียบลงผมนุ่มของคนอายุน้อยกว่า Youngjae เองเข้าสัมผัสโดย answeri

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ยองแจใช้ breaths ลึกที่จะสงบตัวเองเป็นเขาดูบังยงกุกโหลดปืนของเขา เขามองไปรอบๆ ห้อง จำได้ครั้งสุดท้ายที่เขามาที่นี่ เขาใช้เวลาในลมหายใจสั่น นี้คือที่ที่เขาจะถูกบังคับให้ใช้ยา มันก็ยากอยู่ในห้อง ทุกอย่างถูกทบทวนอย่างชัดเจนและเขาสามารถรู้สึกทุกอย่างให้ชัดเจนอีกครั้ง ที่น่ากลัวความกลัวและมากที่สุดของทั้งหมดและความสุข ยองแจกัดที่ริมฝีปากล่างของเขา มือของเขากระสับกระส่ายกระวนกระวาย เขาพยายามต่อสู้กับความรู้สึก

เขาเกลียดตัวเอง ต้องการยาอีก

ยองแจส่ายหัวและพยายามที่จะคิดอย่างอื่น เขายังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคืนนี้ เขาจะถามมากกว่าเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นที่จะบอกพวกเขาจะบอกเค้ามันเป็นมากกว่าแค่หงุดหงิดนิดหน่อย ไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัว เขาเอื้อมมือขึ้นแตะปืนที่ซ่อนอยู่ในซองปืนพกในเสื้อของเขา เขาได้ซ้อมยิงได้ทุกวัน

จองแดฮยอนค่อยๆแกล้งเพื่อปรับปรุง มันเป็นการปลอบใจ ในที่สุดก็ได้มีสิ่งที่ต้องปกป้องตัวเองอีกครั้ง แม้ว่า ยองเจ หวังว่าเขาจะไม่ต้องใช้มันยงกุกลุกขึ้นยืนและ motioned สำหรับคนหนุ่มเหมือนกัน

เขาอีกหายใจลึกๆ เขาติดตาม ยงกุกออกมาจากห้องและเข้าไปในคลับดัง เขาไม่ได้ถามคำถามใด ๆตามที่พวกเขาย้ายผ่านคลับและนอกรถหรูจอดที่หน้า ยงกุกเปิดประตูและน้องผู้ชายมาใบ้ให้เข้าไปข้างในลมหายใจของเขาจับเคยดังนั้นเล็กน้อยที่เขาได้พบกับสายตากับแดฮยอน

แดฮยอนยิ้มให้เขา และมองไปที่ได้รับภายใน เขาจ้องมองไปข้างหน้า พยายามไม่สนใจสายตาของชายที่มีอายุมากกว่าเขา คนขับเหลือบกลับมาที่แดฮยอนเมื่อ ยงกุกนั่งในที่นั่งผู้โดยสาร " พร้อมแล้ว หัวหน้า

" เขาถาม ชายสูงวัยพยักหน้าอนุญาติแล้วพวกเขาบนถนนยองแจรู้สึกถึงมืออุ่นที่ต้นขาของเขา และเขาก็ค่อยๆดูไป " ฉันว่าเธอกำลังสงสัยว่าคืนนี้เป็นคืนที่ถูกต้อง ? " ยองแจพยักหน้า " เรากำลังประชุมกับลูกค้าที่มีคุณค่าของเรา "

ยองมองเขาในดอกเบี้ย " ลูกค้า ? " เขาย้ำ หวังว่าไม่ใช่เพียงข้อมูลที่เขาจะได้รับ .

" เรากำลังจะฆ่าเขา" แดฮยอนพูดอย่างใจเย็นว่า หนาว วิ่งลงกระดูกสันหลังของเขา ก่อนที่ยองแจก็ถามว่าทำไม เขายิ้มและกล่าว " คุณเห็นยองเจ ฉันจัดหาเขาด้วยยา จัดการเป็นร้อยละหกสิบของเงินกลับมาให้ฉัน ผมรู้ คุณ ชอย ก็ให้กลับ สี่สิบเปอร์เซ็นต์ของเงิน " รอยยิ้มของผู้ชายลดลงและใบหน้าของเขาหันมืดชั่ว ." ผมไม่ใช้จะถูกฉีกออกได้เป็นอย่างดี "

ยองแจพยักหน้าของเขาและกลืนอย่าง หนาแน่น หัว แดฮยอนทั้งออร่า อยู่ดีๆ ก็มืดแล้ว น่ากลัวมาก หัวใจของเขา เขาคิดไปแข่งเป็นคำพูดเก่าของเค้า เขาคิดจะฆ่า คืนนี้ ชายหนุ่มหลับตาลงและปล่อยให้มันจมลงไป จะมีการหลั่งเลือดในคืนนี้ และเขาจะฆ่าหรือถูกฆ่าตาย

" คุณพร้อมหรือยัง ?" เสียงของจองแดฮยอนทำให้เขาออกมาจากความคิดของเขา . . . . . .

ยองแจจ้องเขาก่อนจะอ้อมแอ้มตอบ " ไม่รู้สิ " เขาตอบตามตรง

ผู้ชายค่อยๆพยักหน้าดูเหมือนจะพอใจกับคำตอบของเขา " ดี " เขาจ้องไปข้างหน้า " เป็นมากกว่าความมั่นใจในภารกิจแรกมักจะถูกคนฆ่าตาย "

รถก็ต้องหยุด และยองเจจะรู้สึกคอขัน .เขาบอกให้ตัวเองใจเย็นๆ ถูกต้องตามกฎหมาย ถ้าโดนโจมตี เขาได้รับอนุญาต เพื่อปกป้องตัวเอง คิดยังไม่ได้ ให้กำลังใจเขา ยงกุกได้ออกจากรถก่อนที่จะให้พวกเขาทั้งสองตกลงที่จะออกไปเช่นกัน เขามองดูรอบ ๆพยายามที่จะคิดออกที่เหมือนเขา เขาไม่ได้รับรู้อะไรเลย แต่เค้าบอกเองว่ารายละเอียดที่เฉพาะเจาะจงเหมือนกับว่า พวกเขากำลังต่อทางรถไฟสะพาน เขามองไปทางซ้าย การจดบันทึกของทะเลสาบขนาดเล็ก ตาของเขาก็ขึ้นข้างรางรถไฟแคบลง ดวงตาของเขา เมื่อเขาคิดว่าเขาเห็นบางอย่าง เขาจ้องมองสักครู่ก่อนที่จะตามคนใต้สะพานรถไฟ

" ชอย " เสียงของแดฮยอน

มืดและน่ากลัวผู้ชายที่จ้องเขานานก่อนที่จะพูด " เป็นเกียรติอย่างยิ่ง " นายชอย หยุดสักพัก และเขาได้พบกับตาด้วย มินแจ คนหนุ่มบังคับตัวเองไว้สบตา จนคนแปลกหน้ามองออกไป " คุณไม่เคยชมฉันด้วย นายจอง ยองเจ เครียด "

เป็นผู้ชายมีอายุถึงในเสื้อของเขาและดึงออกปืนของเขา . " เงินของฉันอยู่ไหน ชอย ?" เขาถามโดยไม่ละสายตาจากปืน นิ้วของเขาแปรงกับเหล็กเย็น

ยองแจดูริบหรี่ลงบนใบหน้าของเขาอย่างใกล้ชิด อย่างตื่นตระหนกก่อนจะว่างเปล่าอีกครั้ง " นายพูดเรื่องอะไร ? " เขาแน่ใจว่าแดฮยอนเห็นมัน . ชายผู้นี้ไม่ได้หลอกลวงใคร ก่อนที่ยองแจจะตระหนักถึงมันแดฮยอนก็คว้าชายคอและกระแทกมันกับผนังอิฐแข็ง " เงินของฉันอยู่ไหน ? " แดฮยอน hissed บีบคอของเขาและถือปืนกับวัดซอย

ชายกรงเล็บในมือของเขา " ฉันไม่ได้ ! " เขาสำลักออกมา และพยายามจะหลบมือลงไปในกระเป๋าของเขายองแจก็ต้องสะดุ้งเมื่อจองแดฮยอนกระแทกศีรษะกับอิฐดังพอที่จะทำให้น่ากลัวแตกเสียง

" ғυϲƙ ! " ยงกุก hissed ที่เขาเริ่มยิงและมันเพียงเอายองแจสองสามวินาทีที่จะสังเกตเห็นชายหลบตรงหัวมุมของสะพานรถไฟ . เขาหมุนตัวและแน่ใจว่าพอใครอยู่เบื้องหลังพวกเขาเขาได้พบกับสายตาของมนุษย์ก่อนที่จะหลบกระสุนไปทางของเขา เขารีบเหนี่ยวไกปืนของเขาเอง เขารู้สึกได้ถึงหัวใจของเขาแข่งเมื่อเขาตระหนักว่าเขาอาจจะตายได้ ถ้าเขาไม่ย้ายเร็วพอ

เขาไม่ได้อยากจะฆ่า แต่เขาไม่มีทางเลือก มันเป็นชีวิตของเขา ชีวิตของเขาเองยองแจไม่เคยต้องอยู่รอดมากกว่าที่เขาทำนั้นเขารีบเล็งและเหนี่ยวไก , ตีคนตายอยู่ในทรวงอก คนที่ตกลงสู่พื้นดินและทุกอย่างชะงักสักครู่

เขารู้สึกชา ชาไปหมด และมันก็ทำให้เขาเริ่มที่จะรู้สึกแบบนี้กับการฆาตกรรม เขาโพล่งออกมาเขามึนงง ได้ยินยงกุกตะโกนชื่อของเขา " เคลียร์ ?" เขาถาม และ ยองเจ ตระหนักว่าพวกเขาทั้งคู่กลับ

" เท่าที่ผมรู้ " เขาตอบ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย

" เจ้านาย คุณจะจัดการมันซะ " ยงกุกถามมองแดฮยอนยังคงรุมตีคนที่นอนบนพื้น .

จองแดฮยอนจ้องมองลงมาที่อ่อนแอ หักและมีเลือดออกที่เท้าของเขา " น่าเสียดายจริงๆ " เขาพึมพำ" สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น แต่คุณขโมยเงินของฉัน " เขาเตะใบหน้าของผู้ชายและผู้ชายมาร้องครวญครางเบาๆ และสติ . " ผมเป็นผู้ชายที่เหมาะสม คุณชอย คุณได้คุยกับผม ถ้าคุณต้องการเงินสดเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่แทน . . . . . . . " เขาสะกดรอยไปสักครู่ " บอกฉันมาว่าเงินอยู่ไหน หรือผมจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ "

" เม้น " คนพยายามที่จะพูด" ของฉัน " เขาไอขึ้นเลือด . ในความเจ็บปวด " เม้น "

แดฮยอนมองหน้าเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้ม " ยินดีที่ได้ทำธุรกิจกับคุณ คุณ ชอย วีกลี่เงยหน้าขึ้นทันทีที่แดฮยอนเล็งปืนและยิง ยองแจปิดตาของเขาไม่สามารถที่จะดูแล้วทุกอย่างก็เงียบสนิท

" ไอ้ลูกหมา" แดฮยอนพึมพำ เขาเตะร่างกายของชายครั้งสุดท้ายก่อนที่จะมองขึ้นไปและพบสบสายตากับ มินแจ น้องรู้สึกจมโดยลักษณะของความสุขและความตื่นเต้นบนใบหน้าของเขา จองแดฮยอนเอาความสุขในการฆ่า " ไปกันเถอะ " ชายหนุ่มพูด

สามคนเริ่มต้นกับรถ ยองแจที่เดินอยู่ข้างหน้า " แดฮยอน ." เขากระซิบแผ่ว ก่อนจะหมุนไปรอบ ๆและทำให้แดฮยอนออกจากทาง ชายแก่คนนั้นไม่สามารถซ่อนลักษณะของความประหลาดใจบนใบหน้าของเขาเป็นกระสุนเฉี่ยวแขนของยองแจ . มันดูไม่เหมือนคนหนุ่มเลยสังเกตว่าเขาเริ่มยิงที่ด้านบนของทางรถไฟสะพาน ยงกุกได้อย่างรวดเร็วเข้าร่วม

" ғυϲƙ " ยงกุก hissed ขณะที่คนตกจากสะพานตีพื้นดังตุ๊บ " ผมไม่ได้ғυϲƙไอเอ็นจีดูพวกเขา ! "

ยองแจกลืนหนา จ้องมองร่างของชายหนุ่มก่อนจะหันไปมองแดฮยอน . ผู้ชายที่จ้องมาที่เขาด้วย เช่น อ่าน ดู " คุณช่วยฉัน . " เขากล่าวว่า breathlessly สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนยองแจไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน

ความรัก

- - - - - - - - - - - - -

ยองแจยกแก้วไวน์กับริมฝีปากของเขา การจิบเล็ก ๆ ช้า ของเครื่องดื่ม จิตใจของเขาแข่งกับความคิดและเขามีคำถามมากมายที่เขาต้องการถามแดฮยอนแต่เขาก็ไม่ทำ เขาถอนหายใจยาว ทบทวนทุกอย่างที่ได้เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

มันจะเป็นการบอกว่าเขารู้สึกผิด เขาจะนำทั้งสองอาศัยอยู่ในคืนเดียวเขาพร่ำบอกตัวเองว่ามีจริงๆได้ไม่มีทางเลือกอื่น พวกเขาโจมตีเขาก่อน มันช่วยได้นิดหน่อย แต่เขาก็ยังไม่สามารถสลัดความรู้สึก . มันไม่ได้เกือบเป็นไม่ดีเป็นภารกิจแรกกับยงกุก . เขาเงยหน้าขึ้นมองแดฮยอน เขาเดินออกมาจากห้องนอน

คนที่แก่กว่าก็เงียบมาตั้งแต่พวกเขาจะออกจากสถานที่เกิดเหตุ ; ใบหน้าของเขาสงบและเยือกเย็นยองแจไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาจะบอกตัวเองว่า การสั่นไหวของความรักมีได้เพียงแค่ในหัวของเขา สิ่งที่เขาคิด . . .

" แล้ว . . . . . . . " ยองแจหยุดเก้ๆกังๆกระแอมของเขา " ฉันจะผ่าน ? "

เขายิ้มและนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา ท่าทางของเขาผ่อนคลายในขณะที่เขาโก่งในเอนกาย แพร่กระจายขาของเขายองแจดูเป็นคนที่ตบที่ต้นขาของเขา ก่อนที่จะเรียกเขามา เขาลุกขึ้นจากโซฟาและย้ายเขานั่งอยู่ข้างหนึ่งของแดฮยอนก็ต้นขา เขาดึงขาขึ้น และพักไว้บนที่พักแขนแล้วถอนหายใจเบาๆ เมื่อชายสูงวัยดึงเขาเข้ามาใกล้ เขาห่อแขนของเขารอบ ๆ แดฮยอนไหล่แล้วทุกอย่างเงียบอีกแล้ว

" ฉันจะผ่าน ?" ยองแจก็โดนถามอีก กอดแน่นลงบนแก้วไวน์

แดฮยอนหัวเราะและมองไปที่เขา " ทำไมคุณดูกังวลจัง " เขาถึงขึ้นให้เรียบลงเด็กหนุ่มเส้นผมนุ่ม ยองแจเอามือเข้าไปจับโดยไม่ answeri