Indian dance lexiconIndia’s classic

Indian dance lexicon
India’s classical dance lexicon requires the dancer to be emotionally expressive and physically adroit, as well as highly rhythmic. Two well-known classical dance styles are solo forms: Bharata natyam, Of Carnatic origins in Southeast India, and kathak, a northern style influenced by the Mogul invasions. The third, kathakali, presents dramatic dance by dancing actors who do not speak but gesture in meaningful hand symbols, or hastar. All three bear close resemblance to the forms described in the bharata natya sastra. The title of this ancient text roughly translates as “Danced Stories by Bharata” These theatrical texts were written down by the sage Bharata in the second century A.D., after Brahma, the Creator, revealed them to him. Dancer and author Ragini Devi describes the Natya Sartra as definng “drama, comprising speech, mime, dance, and music” which “contains instructions drawn from ancient sources of knowledge that no longer exist.”
The emphasis on tala-time-tn the classical Indian dance forms is immediately clear in the training, where the exercises begin with foot slaps, or tattu adavu. This basic action is performed in three speeds; doubling and redoubling the speed of the original tempo. In Bharata natyam, the other requirement of this exercise is to rotate the legs out and bend the three joints, lowering the pelvis as far as the resilience of the thighs will allow.
The tattu adavu, while not identical in the various forms, are learned by memorizing physical patterns vocalized in syllables called sollukatu that are chanted by the guru. In Bharata natyam, these begin with the action tai, a slap of the flat foot directly under the hip and then lifing the foot directly toward the hip without changing the level of the pelvis. Lessons are conducted with the guru’s claps, and verbal cues provide the rhythmic framework.
For example, later in the progression of exercises, an even-rhythm foot pattern, chanted “tai yum da ta, tai yum ta ha,” accompanies eight weight-changing actions of the legs. On tai, the right leg is extended forward, placing the dancer’s weight temporarily on the heel. On yum, the left leg, which has lifted up in place, steps back onto the same spot. On da, the right leg steps into place beside the left, immediately lifting the left foot. On ta, the left foot is placed again beside the right. Next, the dancer steps out to her right side, onto the right heel on tai, but this time followed on yum by the left stepping in place to its original location on the flat foot, and again the right and left foot step sequen-tially in place on ta and ha. This sequence is repeated, initiated by the left leg. A sample of the use of this training language can be observed in the videotape Dances of India: Learning Bharata Natyam.27 The narrator chants the syllbles offscreen as her image performs the actions.
The second clue to the central role of time and complex rhythms in Indian dance forms is seen in performance, where the drummer is at the heart of the musical ensemble, even though the types of drum differ, de-pending on the regional style of these three classic forms. Theses include a double-headed barrel drum, a mridangam, played horizontally by a seated musician for Bharata natyam; chendai, another double-headed barrel drum that stands upright and is hit with two curved sticks on one drumhead for Kathakali performance; and a side-by-side pari of sinhle-headed drums called table, use for kathak dance percussion.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปทานุกรมของอินเดียปทานุกรมการรำของอินเดียต้องการนักเต้นจะแสดงอารมณ์ออก และชำนาญจริง เป็นจังหวะมาก สองรู้จักรำลักษณะเป็นฟอร์มเดี่ยว: พระพรต natyam, Carnatic ของต้นกำเนิดในอินเดียตะวันออกเฉียงใต้ กถัก แบบเหนือรับอิทธิพลจากรุกราน Mogul ที่สาม kathakali แสดงละครเต้น ด้วยเต้นรำนักแสดงที่ไม่พูดแต่รูปแบบลายเส้นในมือมีความหมายสัญลักษณ์ หรือ hastar หมีสามทั้งหมดปิดรูปแบบที่อธิบายไว้ใน sastra natya พระพรต ชื่อเรื่องของข้อความนี้โบราณประมาณแปลเป็น "เต้นเรื่องราวโดยดี" เหล่านี้ละครข้อความถูกเขียนลง โดยปราชญ์ดีในการที่สองฝน หลังพระพรหม ผู้สร้าง เปิดเผยให้เขา นักเต้นและผู้เขียน Ragini เทวีอธิบาย Natya Sartra เป็น definng "ละคร พูด mime เต้นรำ และเพลง" "ประกอบด้วยคำแนะนำที่ดึงมาจากแหล่งความรู้โบราณที่ไม่มีอยู่"เน้นทาทาเวลา-tn เป็นแบบรำอินเดียทันทีล้างในการฝึกอบรม ที่ออกกำลังกายเริ่มต้น ด้วยเท้า slaps หรือ tattu adavu มีดำเนินการนี้พื้นฐานความเร็วสาม ใน เพิ่ม แล้ว redoubling ความเร็วของจังหวะเดิม ในพระพรต natyam แผนออกกำลังกายนี้จะหมุนขาออก และงอข้อต่อสาม ลดกระปริบกระเท่าความยืดหยุ่นของต้นขาจะช่วยให้The tattu adavu, while not identical in the various forms, are learned by memorizing physical patterns vocalized in syllables called sollukatu that are chanted by the guru. In Bharata natyam, these begin with the action tai, a slap of the flat foot directly under the hip and then lifing the foot directly toward the hip without changing the level of the pelvis. Lessons are conducted with the guru’s claps, and verbal cues provide the rhythmic framework. For example, later in the progression of exercises, an even-rhythm foot pattern, chanted “tai yum da ta, tai yum ta ha,” accompanies eight weight-changing actions of the legs. On tai, the right leg is extended forward, placing the dancer’s weight temporarily on the heel. On yum, the left leg, which has lifted up in place, steps back onto the same spot. On da, the right leg steps into place beside the left, immediately lifting the left foot. On ta, the left foot is placed again beside the right. Next, the dancer steps out to her right side, onto the right heel on tai, but this time followed on yum by the left stepping in place to its original location on the flat foot, and again the right and left foot step sequen-tially in place on ta and ha. This sequence is repeated, initiated by the left leg. A sample of the use of this training language can be observed in the videotape Dances of India: Learning Bharata Natyam.27 The narrator chants the syllbles offscreen as her image performs the actions. The second clue to the central role of time and complex rhythms in Indian dance forms is seen in performance, where the drummer is at the heart of the musical ensemble, even though the types of drum differ, de-pending on the regional style of these three classic forms. Theses include a double-headed barrel drum, a mridangam, played horizontally by a seated musician for Bharata natyam; chendai, another double-headed barrel drum that stands upright and is hit with two curved sticks on one drumhead for Kathakali performance; and a side-by-side pari of sinhle-headed drums called table, use for kathak dance percussion.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เต้นรำอินเดียพจนานุกรมศัพท์รำของอินเดียต้องใช้นักเต้นที่จะเป็นอารมณ์ที่แสดงออกและชำนาญทางร่างกายเช่นเดียวกับจังหวะสูง
สองที่รู้จักกันดีรูปแบบการเต้นรำคลาสสิกเป็นรูปแบบเดี่ยว: Bharata Natyam, ต้นกำเนิดของนาติคตะวันออกเฉียงใต้อินเดียและ Kathak สไตล์ภาคเหนือได้รับอิทธิพลจากการรุกรานเจ้าพ่อ ที่สาม Kathakali นำเสนอการเต้นรำโดยนักแสดงละครการเต้นที่ไม่ได้พูด แต่ท่าทางในมือที่มีความหมายสัญลักษณ์หรือ hastar ทั้งสามคล้ายคลึงใกล้เคียงกับรูปแบบที่อธิบายไว้ใน Bharata Natya sastra ชื่อของข้อความโบราณนี้ประมาณแปลว่า "เรื่องที่เต้นรำโดยภารตะ" เหล่านี้ข้อความแสดงละครที่ถูกเขียนลงปราชญ์ภารตะในศตวรรษที่สองหลังจากพระพรหมผู้สร้างเปิดเผยพวกเขาไปให้เขา นักเต้นและผู้เขียน Ragini เทพอธิบาย Natya Sartra เป็น definng "ละครประกอบไปด้วยคำพูดล้อเลียนการเต้นรำและดนตรี" ซึ่ง "มีคำแนะนำมาจากแหล่งประวัติศาสตร์ของความรู้ที่ไม่มีอยู่อีกต่อไป."
เน้นการแอดเวลา tn คลาสสิก รูปแบบการเต้นรำอินเดียเป็นที่ชัดเจนทันทีในการฝึกอบรมการออกกำลังกายที่เริ่มต้นด้วยการตบเท้าหรือ Tattu adavu พื้นฐานการกระทำนี้จะดำเนินการในสามความเร็ว; เป็นสองเท่าและทำให้เป็นสองเท่าความเร็วของจังหวะเดิม ใน Bharata Natyam ความต้องการอื่น ๆ ของการออกกำลังกายนี้คือการหมุนขาออกและโค้งสามข้อต่อลดกระดูกเชิงกรานเท่าที่ความยืดหยุ่นของต้นขาจะช่วยให้.
adavu Tattu ในขณะที่ไม่เหมือนกันในรูปแบบต่าง ๆ ที่จะเรียนรู้ โดยจำรูปแบบทางกายภาพก้องในพยางค์เรียกว่า sollukatu ที่มีการสวดมนต์โดยกูรู ใน Bharata Natyam เหล่านี้เริ่มต้นด้วยการกระทำไทที่ตบของเท้าแบนโดยตรงภายใต้สะโพกแล้ว lifing เท้าตรงไปที่สะโพกโดยไม่ต้องเปลี่ยนระดับของกระดูกเชิงกราน บทเรียนที่ได้รับการดำเนินการกับปรบมือกูรูของและชี้นำทางวาจาให้กรอบจังหวะ.
ยกตัวอย่างเช่นในภายหลังในความก้าวหน้าของการออกกำลังกาย, รูปแบบเท้าแม้จังหวะสวดมนต์ "ไท yum ดาตา, ไท yum ตาฮ่า" มาพร้อมกับแปดน้ำหนัก การเปลี่ยนแปลงการกระทำของขา ใน tai, ขาขวาจะขยายไปข้างหน้าวางน้ำหนักของนักเต้นชั่วคราวส้นเท้า ใน yum ขาซ้ายซึ่งได้ยกขึ้นมาในสถานที่ขั้นตอนกลับไปยังจุดเดียวกัน ดาในขั้นตอนขาขวาเข้าไปในสถานที่ข้างซ้ายทันทียกเท้าซ้าย ในตาเท้าซ้ายวางอยู่อีกข้างด้านขวา ถัดไปนักเต้นก้าวออกไปทางด้านขวาของเธอลงบนส้นเท้าขวาบนไท แต่เวลานี้ตาม yum จากซ้ายก้าวในสถานที่ไปยังตำแหน่งเดิมด้วยการเดินเท้าแบนและอีกครั้งที่เหมาะสมและขั้นตอนที่เท้าซ้าย sequen-tially ในสถานที่ที่เกี่ยวกับตาและฮ่า ลำดับนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกที่ริเริ่มโดยขาซ้าย ตัวอย่างของการใช้ภาษาการฝึกอบรมนี้สามารถสังเกตเห็นในวิดีโอเทปเต้นรำอินเดีย: การเรียนรู้ Bharata Natyam.27 ผู้บรรยายสวด syllbles Offscreen เป็นภาพของเธอจะดำเนินการกระทำ.
เบาะแสที่สองเพื่อบทบาทสำคัญของเวลาและจังหวะที่ซับซ้อนในการ รูปแบบการเต้นรำอินเดียมีให้เห็นในผลการดำเนินงานที่มือกลองเป็นหัวใจสำคัญของวงดนตรีแม้ว่าประเภทกลองแตกต่างกันเดอรอในรูปแบบในระดับภูมิภาคของทั้งสามรูปแบบคลาสสิก วิทยานิพนธ์ประกอบด้วยกลองบาร์เรลสองหัว, mridangam ที่เล่นในแนวนอนโดยนักดนตรีนั่ง Bharata Natyam; chendai อีกกลองบาร์เรลสองหัวที่ยืนตรงและถูกตีด้วยไม้สองโค้งหนึ่งกลองสำหรับการทำงาน Kathakali; และเท่าเทียมด้านข้างของกลอง sinhle หัวเรียกว่าโต๊ะใช้สำหรับการเต้นรำกระทบ Kathak

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พจนานุกรม
เต้นอินเดียอินเดียนาฏศิลป์ถิ่นต้องเต้นเป็นการแสดงอารมณ์ความรู้สึกและร่างกายคล่องแคล่ว รวมทั้ง อย่างเป็นจังหวะ สองที่รู้จักกันดีรูปแบบการเต้นคลาสสิกเป็นรูปแบบเดี่ยว : ธนบัตรในปีของนาติคกำเนิดในอินเดียและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คาธัค , ภาคเหนือ , ลักษณะที่ได้รับอิทธิพลจากเจ้าพ่อการรุกราน Kathakali ที่สาม , ,แสดงละครเต้นเต้นรำนักแสดงที่ไม่ได้พูด แต่ท่าทางในมือสัญลักษณ์ ที่มีความหมาย หรือ hastar . ทั้งสามหมีปิดเหมือนรูปแบบที่อธิบายไว้ในภารตนาฏยา sastra . ชื่อเรื่องของข้อความโบราณนี้ประมาณแปลว่า " เต้นข่าวโดยละครภารตะ " ข้อความเหล่านี้ถูกเขียนลงโดย Sage ธนบัตรในศตวรรษที่สอง AD , หลังจากที่ พระพรหม ผู้สร้างพบพวกเค้า นักเต้นและผู้เขียน ragini เทวีอธิบาย sartra นาฏยาเป็น definng " ละครที่ประกอบด้วยคำพูด แสดง เต้นรำ และดนตรี " ซึ่ง " มีคำแนะนำที่ได้มาจากแหล่งโบราณของความรู้ที่ไม่มีอยู่อีกต่อไป "
เน้น Tala เวลา TN คลาสสิกอินเดียเต้นรำรูปแบบทันทีชัดเจนในการฝึก ที่ฝึก เริ่มต้นด้วย ตบเท้า หรือ tattu adavu .ปฏิบัติการพื้นฐานนี้จะดำเนินการในความเร็วสาม ; เสแสร้ง และ redoubling ความเร็วของจังหวะเดิม ในธนบัตรในปี ความต้องการอื่น ๆของการออกกำลังกายนี้จะหมุนขาและงอสามข้อต่อ , ลดสะโพกเท่าที่ความยืดหยุ่นของต้นขาจะช่วยให้ tattu
adavu ในขณะที่ไม่เหมือนกันในรูปแบบต่าง ๆเรียนรู้โดยการจำรูปแบบทางกายภาพ vocalized ในพยางค์ที่เรียก sollukatu ที่ปลุกเสกโดย กูรู ในธนบัตรในปีนี้เริ่มต้นด้วยไท การกระทํา ตบของเท้าแบนตรงใต้สะโพกแล้ว lifing เท้าโดยตรงต่อสะโพก โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงระดับของกระดูกเชิงกราน บทเรียนที่ 1 ของกูรู ปรบมือ และตัววาจาให้กรอบ
เป็นจังหวะตัวอย่างเช่น ในการฝึกสร้างจังหวะแม้แต่เท้ารูปแบบ ปลุกเสก " ไทยำ ดา ทาใต้ตา ฮ่าๆ " พร้อมกับแปดน้ำหนักเปลี่ยนการกระทำของขา ในไท ขาขวายื่นไปข้างหน้า การวางน้ำหนักของแดนเซอร์ชั่วคราวบนส้นเท้า ในยำ ขาซ้าย ซึ่งได้ยกในสถานที่ ขั้นตอนที่กลับไปยังจุดเดียวกัน บนดาขาขวาก้าวเข้าไปในสถานที่ข้างซ้าย ทันที ยกเท้าซ้าย เมื่อทา เท้าซ้ายวางอีกข้างขวา ต่อไป เต้นตามขั้นตอนด้านขวาของเธอลงบนส้นเท้าขวาบนไท แต่คราวนี้ใช้ยำด้วยซ้ายเหยียบในสถานที่ตั้งเดิมของเท้าแบน , และอีกครั้งที่ด้านขวา และซ้ายซีเคว้นก้าวเท้า tially ในสถานที่ที่ทาแล้ว ฮาลำดับนี้จะซ้ำรอยที่ริเริ่มโดยขาซ้าย ตัวอย่างของการใช้ภาษา การฝึกนี้สามารถสังเกตได้ในวิดีโอสอนเต้นรำอินเดียภารตะ natyam.27 เล่าเรื่องแบบที่ syllbles ภาพหลุดเป็นภาพของเธอการกระทำ
เบาะแสที่สองบทบาทของเวลาและจังหวะที่ซับซ้อนในรูปแบบระบำอินเดียคือเห็นในการปฏิบัติงานที่เป็นหัวใจของมือกลองวงดนตรี แม้ว่าชนิดของกลองแตกต่างกัน เดอ ค้างอยู่ในลักษณะภูมิภาคของเหล่านี้สามคลาสสิกรูปแบบ วิทยานิพนธ์ประกอบด้วย 2 หัวบาร์เรลกลอง , mridangam เล่นแนวนอน โดยนั่งนักดนตรีสำหรับในปี chendai ภารตะ ; ,อีก 2 หัวบาร์เรลกลองที่ยืนตรงและโดนกับสองโค้งไม้บนแผ่นหน้ากลองงาน Kathakali และด้านข้างของหัวโต๊ะ กลอง เรียกว่า ปาริ sinhle ใช้สำหรับกาธัก
เต้นเคาะ