In an 1833 paper appended to his fi

In an 1833 paper appended to his fifth catalog of double stars, the British astronomer John Herschel offered a rather extraordinary suggestion. Commenting on his cat-alog of over two thousand double stars (over half of which he had discovered), he singled out a bright star in the constellation Ursa Major with a dim companion that had not been previously noticed. In the case of this type of double star – a bright primary star with a very minute companion – he suggested that such dim companions were ‘in some instances possibly shining by reflected light.’1 He then went on to name five other double stars of this type and hinted that there could be more. In other words, one of the leading astronomers of the nineteenth century was suggesting that the dim companions observed in some double star systems were in fact planets. Modern astronomers refer to planets in orbit around stars other than our own as exoplanets. Contemporary accounts of the history of exoplanetary discovery say little regarding the search for these bodies or the possibility of observing such objects before the twentieth century.2 For many the idea of such objects extends back no further than the 1995 confirmation of a planet in orbit of the star 51 Pegasi. Herschel’s remark, however, implies that the ante-cedents of exoplanetary research in observational astron-omy can be pushed back to the early decades of the nineteenth century. But should this suggestion be taken as representative of a program of research? Was it the case that the heir of William Herschel, the discoverer of the first new planet orbiting our own sun, was actively searching for planets in orbit of other suns? Before venturing such a claim, one must note the con-text of Herschel’s suggestion and his apparent nonchalance in offering it. Just before this passage he had admitted ‘that the detection of double stars has been, and continues to be, a very secondary object in my observations.’ He claimed that he was not actively searching for double stars at all but that his catalog (the latest in his work on double stars stretching back over a decade) was merely a by-product of his sweeps for nebulae: ‘except some peculiar appearance in an unknown star has attracted attention while the star passed in review, the sweeping motion [of the telescope] has very seldom been arrested for the pur-pose of close inspection.’3 By his own account then, he was not scouring the heavens in search of such bodies. He was offering a possibility and calling attention to a specific class of double stars that merited more research. On the other hand, the possibility – indeed the assumed probability – of planets orbiting other stars was an accepted component of views of the universe during this period. John’s father William only voiced what many believed when he wrote in 1789 that every star ‘is probably of as much consequence to a system of planets. . . as our own sun. . .’ (though he had written six years earlier that such a planetary system could likely ‘never be perceived by us’).4 The younger Herschel also commented on the possibility of planets orbiting other stars on multiple occasions in his published works. In his Treatise on Astronomy, also pub-lished in 1833, he referred to the stars as ‘effulgent centers

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในการผนวกเข้ากับแค็ตตาล็อกของเขาห้าดาวคู่กระดาษ 1833 นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษจอห์นเฮอร์เชลเสนอคำแนะนำที่ค่อนข้างพิเศษ เขาแสดงความคิดเห็นบนเขา alog แมวดาวใหญ่กว่าสองพัน (เกินครึ่งหนึ่งของที่เขาได้ค้นพบ), ถูกแยกออกเป็นดาวสว่างในกลุ่มดาวหมีใหญ่กลุ่มดาวกับเพื่อนติ่มซำที่ได้ไม่ถูกก่อนหน้านี้สังเกตเห็น ในกรณีของคู่ดาว –เป็นหลักดาวสว่างกับเพื่อนร่วมนาทีมาก – ชนิดนี้เขาแนะนำสหายติ่มซำที่ดังกล่าวถูก 'ในบางกรณีอาจจะส่องแสง โดยสะท้อนแสง' 1 เขา แล้วก็ยังชื่อห้าดาวคู่อื่น ๆ ชนิดนี้ และนัยที่ อาจมีเพิ่มเติม ในคำอื่น ๆ หนึ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 19 นักดาราศาสตร์ชั้นนำได้บอกสหายติ่มซำที่สังเกตในบางระบบดาวคู่อยู่ในความจริงดาวเคราะห์ นักดาราศาสตร์สมัยใหม่หมายถึงดาวเคราะห์ในวงดาวอื่นที่ไม่ใช่ของเราเองเป็น exoplanets บัญชีร่วมสมัยประวัติศาสตร์การค้นพบ exoplanetary พูดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับการค้นหาสำหรับองค์กรเหล่านี้ หรือเป็นไปได้ของการสังเกตวัตถุเช่นก่อน century.2 ยี่สิบสำหรับหลายความคิดของวัตถุเช่นขยายกลับเพิ่มยืนยัน 1995 ของดาวเคราะห์ในวงโคจรของการ Pegasi 51 ดาว หมายเหตุของเฮอร์เชล อย่างไรก็ตาม ก็หมายความว่า cedents อีก exoplanetary วิจัยในเชิงแอสตรอนชนะไินสามารถถูกผลักกลับไปทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 19 แต่ควรแนะนำเป็นตัวแทนของโปรแกรมวิจัย เป็นกรณีที่ทายาทของวิลเลียมเฮอร์เชล ผู้ค้นพบดาวเคราะห์ใหม่แรกที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ของเราเอง กำลังมองหาดาวเคราะห์ในวงโคจรของดวงอาทิตย์อื่นๆ หลีกหนีการเคลม หนึ่งต้องหมายเหตุข้อปรับคำแนะนำของเฮอร์เชลและ nonchalance ของเขาชัดเจนในการนำเสนอ ก่อนกาลนี้ เขาได้เข้า 'ว่า การตรวจจับของดาวคู่ได้ และยังคงเป็น เป็นวัตถุรองมากในการสังเกตของฉัน' เขาอ้างว่า เขาไม่กระตือรือร้นหาดาวคู่เลย แต่ว่า แค็ตตาล็อกของเขา (ล่าสุดในงานของเขาในดาวคู่ยืดกลับมานานกว่าทศวรรษ) เป็นเพียงผลพลอยได้ของเขากวาดสำหรับเนบิวลา: ' ยกเว้นบางลักษณะที่แปลกเป็นดาวที่ไม่รู้จักมีความสนใจในขณะที่ดาวผ่านในรีวิว การเคลื่อนที่กวาด [ของกล้องโทรทรรศน์] ค่อยสำนึกสำหรับท่า pur ของปิดการตรวจสอบ ' 3 โดยบัญชีของตัวเองแล้ว เขาถูกใยสวรรค์ในการค้นหาดังกล่าวร่างกายไม่ เขานำเสนอความเป็นไปได้ และเรียกความสนใจชั้นเรียนเฉพาะของดาวคู่ที่ merited วิจัยเพิ่มเติม คง โอกาส –แน่นอนโหลดน่าเป็น – ดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวอื่น ๆ เป็นส่วนประกอบยอมรับมุมมองของจักรวาลในช่วงเวลานี้ พ่อของจอห์นวิลเลียมเพียงเสียงจำนวนมากเชื่อเมื่อเขาเขียนในค.ศ. 1789 ที่ทุกดาว ' น่าจะเป็นของผลมากกับระบบดาวเคราะห์นั้น... เป็นดวงอาทิตย์ของเราเอง. ' (แต่เขาเขียนหกปีก่อนหน้านี้ว่า ระบบดาวเคราะห์ดังกล่าวอาจจะ 'ไม่รับรู้เรา') .4 เฮอร์เชลอายุน้อยยังความเป็นไปได้ของดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวอื่น ๆ ในหลายโอกาสในการเผยแพร่ผลงานของเขา ในหนังสือของเขาเกี่ยวกับดาราศาสตร์ ยังผับใน lished ใน 1833 เขาเรียกว่าดาวเป็น ' ศูนย์ effulgent

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในกระดาษ 1833 ผนวกเข้ากับแคตตาล็อกที่ห้าของเขาของดาวคู่นักดาราศาสตร์ชาวอังกฤษจอห์นเฮอร์เชลนำเสนอข้อเสนอแนะที่ค่อนข้างพิเศษ ความเห็นเกี่ยวกับแมวของเขา alog กว่าสองพันดาวคู่ (มากกว่าครึ่งหนึ่งของที่เขาได้ค้นพบ) เขาแยกออกมาเป็นดาวสว่างในกลุ่มดาวกลุ่มดาวหมีใหญ่กับสหายสลัวที่ไ​​ม่เคยสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ ในกรณีของประเภทนี้ของดาวคู่ - ดาวหลักสดใสกับสหายนาทีมาก - เขาบอกว่าสหายสลัวดังกล่าวได้ในบางกรณีอาจจะส่องแสงสะท้อนจาก light.'1 แล้วเขาก็เดินไปที่ชื่อห้าดาวคู่อื่น ๆ ของ ประเภทนี้และส่อเค้าว่าอาจจะมีมากขึ้น ในคำอื่น ๆ ซึ่งเป็นหนึ่งในนักดาราศาสตร์ชั้นนำของศตวรรษที่สิบเก้าก็บอกว่าสหายสลัวสังเกตในระบบดาวคู่บางอย่างอยู่ในความเป็นจริงดาวเคราะห์ นักดาราศาสตร์สมัยใหม่หมายถึงดาวเคราะห์ในวงโคจรรอบดาวอื่น ๆ กว่าที่เราเองเป็นดาวเคราะห์นอกระบบ บัญชีร่วมสมัยของประวัติศาสตร์ของการค้นพบดาวเคราะห์นอกระบบกล่าวว่าเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับการค้นหาหน่วยงานเหล่านี้หรือเป็นไปได้ของการสังเกตวัตถุดังกล่าวก่อนที่จะ century.2 ยี่สิบสำหรับหลาย ๆ ความคิดของวัตถุดังกล่าวกลับมาขยายไม่เพิ่มเติมกว่า 1995 ยืนยันดาวเคราะห์ในวงโคจรของ ดาว 51 Pegasi หมายเหตุเฮอร์เชล แต่หมายถึงว่า ante-cedents ของการวิจัยดาวเคราะห์นอกระบบในการสังเกตการณ์ Astron-omy สามารถผลักดันกลับไปช่วงต้นทศวรรษศตวรรษที่สิบเก้า แต่ควรคำแนะนำนี้จะนำมาเป็นตัวแทนของโปรแกรมของการวิจัยหรือไม่? มันเป็นกรณีที่ทายาทของวิลเลียมเฮอร์เชลค้นพบดาวเคราะห์ใหม่ครั้งแรกที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ของเราเองก็ตั้งใจค้นหาดาวเคราะห์ในวงโคจรของดวงอาทิตย์อื่น ๆ ? ก่อน venturing เรียกร้องดังกล่าวหนึ่งต้องทราบ Con-ข้อความของข้อเสนอแนะของเฮอร์เชลและเมินเฉยที่เห็นได้ชัดของเขาในการเสนอ ก่อนที่พระธรรมตอนนี้เขาได้รับการยอมรับว่าการตรวจสอบของดาวคู่ที่ได้รับและยังคงเป็นวัตถุรองมากในการสังเกตของฉัน. เขาอ้างว่าเขาไม่ได้ตั้งใจค้นหาดาวคู่ที่ทุกคน แต่ที่แคตตาล็อกของเขา (ล่าสุดในการทำงานของเขาในดาวคู่ยืดกลับกว่าทศวรรษ) เป็นเพียงผลพลอยได้จากเรตติ้งของเขาสำหรับเนบิวล่า: 'ยกเว้นบางลักษณะที่แปลกประหลาดใน เป็นดาวที่ไ​​ม่รู้จักได้ดึงดูดความสนใจในขณะที่ดาวผ่านในการตรวจสอบการเคลื่อนไหวกวาด [กล้องโทรทรรศน์] ได้รับไม่ค่อยจับสำหรับ PUR ก่อให้เกิดของ inspection.'3 ใกล้ตามบัญชีของตัวเองแล้วเขาก็ไม่ได้กำจัดสิ่งสกปรกบนสวรรค์ใน การค้นหาของหน่วยงานดังกล่าว เขาได้รับการเสนอความเป็นไปได้และเรียกร้องความสนใจที่จะเรียนเฉพาะของดาวคู่ที่สมควรได้รับการวิจัยมากขึ้น บนมืออื่น ๆ ที่เป็นไปได้ - แน่นอนน่าจะสันนิษฐาน - ของดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวอื่น ๆ เป็นส่วนประกอบได้รับการยอมรับจากมุมมองของจักรวาลในช่วงเวลานี้ พ่อของจอห์นวิลเลียมเพียงเปล่งออกมาสิ่งที่หลายคนเชื่อว่าเมื่อเขาเขียนใน 1789 ว่าทุกดาว 'อาจจะเป็นผลมากที่สุดเท่าที่เป็นไประบบของดาวเคราะห์ . . ขณะที่ดวงอาทิตย์ของเราเอง . . ' (แม้ว่าเขาได้เขียนเมื่อหกปีก่อนที่ดังกล่าวเป็นระบบดาวเคราะห์ที่อาจมีแนวโน้มที่ไม่เคยได้รับการรับรู้ของเรา) 4. น้องเฮอร์เชลยังให้ความเห็นเกี่ยวกับความเป็นไปได้ของดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวอื่น ๆ หลายครั้งในการตีพิมพ์ผลงานของเขา ในหนังสือของเขาในดาราศาสตร์ยังผับ lished ใน 1833 เขาเรียกว่าดาวเป็น 'ศูนย์ effulgent