He had walked off without thinking,

He had walked off without thinking, out the door and past the first intersection before he actually remembers the umbrella he had left behind. He’s in a familiar position - huddled in a corner of an abandoned building and soaked to the bone, just like weeks before during Christmas. His hair is plastered annoyingly to his face and his clothes are sticking to his skin uncomfortably, wet fabric suffocating. There’s a dull, persistent feeling that keeps him feeling irritable and edgy and he rips off his coat and tosses it across the room in frustration when it doesn’t go away, easing open the top few buttons of his shirt so he can breathe better. He’s feeling restless and he’s pacing up and down the room. He doesn’t know why but all he wants to do is break something, or run wildly or perhaps even scream – anything, just anything to shake off this unbearable feeling, to get rid of the invisible hands that are slowly but surely curling around his neck, choking him.

He thinks that maybe he should be quick this time.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาเดินออกโดยไม่ต้องคิดออกประตูและอดีตที่ผ่านมาสี่แยกแรกก่อนที่เขาจะจำร่มจริงเขาได้ทิ้งไว้ข้างหลัง เขาอยู่ในตำแหน่งที่คุ้นเคย - huddled ในมุมของตึกร้างและแช่กับกระดูกเช่นเดียวกับสัปดาห์ก่อนในช่วงที่คริสมาสต์ ผมของเขาเป็นที่น่ารำคาญที่จะฉาบใบหน้าของเขาและเสื้อผ้าของเขาจะติดกับผิวของเขาไม่สบาย,หอบผ้าเปียก มีที่น่าเบื่อความรู้สึกถาวรที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดและหงุดหงิดและเขาฉีกออกจากเสื้อคลุมของเขาและโยนมันในห้องพักในแห้วเมื่อมันไม่ได้หายไปผ่อนคลายเปิดไม่กี่ปุ่มด้านบนของเสื้อของเขาเพื่อให้เขาสามารถหายใจได้ดีขึ้น เขารู้สึกกระสับกระส่ายและเขาก็เดินไปเดินมาขึ้นและลงห้องพัก เขาไม่ทราบว่าทำไม แต่ทุกอย่างที่เขาต้องการที่จะทำคือการทำลายบางสิ่งบางอย่างหรือเรียกอย่างรุนแรงหรือบางทีก็กรีดร้อง -. อะไรอะไรก็จะสลัดความรู้สึกทนไม่ได้ที่จะกำจัดของมือที่มองไม่เห็นที่ช้า แต่แน่นอนการดัดผมรอบคอของเขาสำลักเขา

เขาคิดว่าบางทีเขาควรจะเป็นอย่างนี้ เวลา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาได้เดินออกโดยไม่คิด ออกจากประตู และผ่านสี่แยกแรก ก่อนที่เขาจำร่มจริง เขาได้ทิ้ง เขาอยู่ในตำแหน่งคุ้นเคย - ต้องในมุมของอาคารการละทิ้ง และเปี่ยมล้นไปด้วยไปกระดูก เหมือนสัปดาห์ก่อนในเทศกาลคริสต์มาส ผมของเขาเป็นปูน annoyingly ต่อหน้า และเสื้อผ้าของเขาจะติดกับผิวของเขา uncomfortably ผ้าเปียก suffocating มีความรู้สึกน่าเบื่อ แบบที่ช่วยให้เขารู้สึกหงุดหงิด และแปรปรวนและ rips ปิดเสื้อของเขา และ tosses หลังห้องในแห้วเมื่อมันไม่ไป ผ่อนคลายเปิดสองสามปุ่มด้านบนของเสื้อของเขาเพื่อให้เขาสามารถหายใจได้ดีขึ้น เขาจะรู้สึกกระสับกระส่าย และเขาเป็น pacing ขึ้นห้อง ไม่รู้ทำไม แต่สิ่งที่อยากทำคือทำลายบางสิ่งบางอย่าง รันอาละวาด หรือบางทีแม้แต่ ร้อง – อะไร อะไรเพียงเพื่อสลัดความนี้ความ การกำจัดของมือมองไม่เห็นที่ช้าแต่ก็ ดัดผมรอบคอของเขา choking เขา

เขาคิดที่บางทีเขาควรเร่งด่วนเวลานี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขาได้เดินจากไปโดยไม่ต้องคิดออกจากประตูและผ่านจุดตัดทางแยกแรกก่อนที่เขาจะจดจำร่มจริงๆแล้วทิ้งไว้ เขาเป็นที่รู้จักกันดีในตำแหน่ง - ซุกหัวอยู่ในมุมที่แช่น้ำและอาคารที่ถูกละทิ้งในกระดูกที่เหมือนกับสัปดาห์ก่อนในช่วงคริสต์มาส เส้นผมของเขาก็คือเมารังแกให้หันหน้าเข้าหาของเขาและเสื้อผ้าของเขามีปลอกกระสุนคาอยู่ในผิวหนังของเขาไม่สบายผ้าเปียกชื้นทำให้หายใจไม่ออก. มีความรู้สึกแบบต่อเนื่องน่าเบื่อที่จะช่วยให้เขารู้สึกหงุดหงิดและโฉบเฉี่ยวและเขาอุทานออกเสื้อของเขาและโยนให้ไปทั่วห้องที่อยู่ในความขัดข้องหมองใจเมื่อมันไม่เป็นไปอยู่ห่างออกไปในระยะทางเพียงไม่กี่ปุ่มการผ่อนคลายแบบเปิดโล่งด้านบนสุดของเสื้อของเขาดังนั้นเขาสามารถหายใจได้ดียิ่งขึ้น เขาเป็นความรู้สึกของเขาอยู่ไม่สุขและเดินไปและไปมาในห้อง เขาจะไม่รู้ว่าทำไมแต่ทั้งหมดที่เขาต้องการจะทำคือการหยุดพักบางสิ่งบางอย่างหรือเรียกด้วยความโมโหหรืออาจจะร้องกรี๊ด - อะไรเพียงอะไรจะเขย่าให้ความรู้สึกทนไม่ไหวแห่งนี้เพื่อเป็นการกำจัดของมือที่มองไม่เห็นว่ามีอุปกรณ์ม้วนลอนผมอยู่ที่คอของเขาอย่างช้าๆแต่แน่นอนว่ามากเขา.

เขาคิดว่าบางทีเขาจะสามารถทำงานได้อย่างรวดเร็วเวลานี้