All except one male subject tolerat

All except one male subject tolerated the experimental procedures well. This subject developed nausea and vomiting ∼90 min after the intake of 200 mg of L-DOPA. We had to exclude the data of this participant from the analysis because of artifacts of MEP measures caused by insufficient relaxation. Mean absolute baseline MEP amplitudes and percentage of maximal stimulator output to achieve baseline amplitudes of ∼1 mV did not differ significantly between sessions (Student's t test, paired, two-tailed, p > 0.05). Baseline MEP amplitudes were not affected by any of the drug dosages significantly (Student's paired t test, two-tailed, p > 0.05). There was no significant difference of baseline 3 between the different sessions (Student's paired t test, two-tailed, p > 0.05). Also, baseline 1 and baseline 3 did not differ significantly (Student's paired t test, two-tailed, p > 0.05).

The repeated-measures ANOVA resulted in significant main effects of drug dosage (F(3,30) = 2.990; p = 0.047) and PAS (F(1,10) = 11.261; p = 0.007). There was no significant effect of time though (F(10,100) = 0.948; p = 0.426). Two-way interactions of drug dosage × PAS (F(3,30) = 12.182; p < 0.001) and PAS × time (F(10,100) = 2.761; p = 0.005) were significant. There was no significant interaction between drug dosage and time (F(30,300) = 1.176; p = 0.247). The three-way interaction of drug dosage × PAS × time was significant (F(30,300) = 2.245; p < 0.001).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทั้งหมดยกเว้นเรื่องใดเรื่องหนึ่งชายทนขั้นตอนการทดลองที่ดี เรื่องนี้ได้รับการพัฒนาอาการคลื่นไส้และอาเจียน ~90 นาทีหลังจากที่ปริมาณ 200 มิลลิกรัม L-DOPA เราต้องไม่รวมข้อมูลของผู้เข้าร่วมจากการวิเคราะห์นี้เพราะของสิ่งประดิษฐ์ของมาตรการ MEP ที่เกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ หมายถึงพื้นฐานช่วงกว้างของคลื่น MEP แน่นอนและร้อยละของการส่งออกสูงสุดกระตุ้นเพื่อให้บรรลุช่วงกว้างของคลื่นพื้นฐานของ ~1 mV ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างการประชุม (การทดสอบค่าทีของนักเรียนคู่สองนก p> 0.05) ช่วงกว้างของคลื่นพื้นฐาน MEP ที่ไม่ได้รับผลกระทบจากการใด ๆ ของปริมาณยาเสพติดอย่างมีนัยสำคัญ (นักเรียนทดสอบเสื้อคู่, สองด้าน, p> 0.05) ไม่มีความแตกต่างจาก 3 พื้นฐานระหว่างการประชุมที่แตกต่างกัน (นักเรียนทดสอบเสื้อคู่, สองด้าน, p> 0.05) นอกจากนี้ยังมีพื้นฐานที่ 1 และ 3 พื้นฐานไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (นักเรียนทดสอบเสื้อคู่, สองด้าน, p> 0.05). ซ้ำมาตรการวิเคราะห์ความแปรปรวนส่งผลให้เกิดผลกระทบหลักที่สำคัญของปริมาณยาเสพติด (F (3,30) = 2.990; พี = 0.047) และ PAS (F (1,10) = 11.261; p = 0.007) ไม่มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญของเวลาว่า (F (10,100) = 0.948; p = 0.426) การโต้ตอบสองทางของปริมาณยาเสพติด× PAS (F (3,30) = 12.182; p <0.001) และ PAS ×เวลา (F (10,100) = 2.761; p = 0.005) อย่างมีนัยสำคัญ ไม่มีปฏิสัมพันธ์ที่สำคัญระหว่างปริมาณยาเสพติดที่และเวลา (F (30,300) = 1.176; p = 0.247) การทำงานร่วมกันสามทางของปริมาณยาเสพติด×× PAS เวลาอย่างมีนัยสำคัญ (F (30,300) = 2.245; p <0.001)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทั้งหมดยกเว้นหนึ่ง ชาย เรื่องยอมรับกระบวนการทดลองได้ดี เรื่องนี้พัฒนาคลื่นไส้และอาเจียน∼ 90 นาทีหลังจากการบริโภคของ 200 มก. แอล - โดปา เราต้องแยกข้อมูลจากการวิเคราะห์ของผู้เข้าร่วมเพราะของสิ่งประดิษฐ์ของมาตรการจะเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอค่าเฉลี่ยสัมบูรณ์ ( เมพแรงบิดและร้อยละของผลผลิตสูงสุดเพื่อให้บรรลุการกระตุ้นฐานแรงบิดของ∼ 1 MV ไม่ได้แตกต่างระหว่างเซสชัน ( นักเรียนทดสอบ จับคู่ สองหาง , P > 0.05 ) พื้นฐาน แรงบิดจะไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ ยาโดอย่างมีนัยสำคัญ ( นักเรียน paired t-test การทดสอบสองหาง , P > 0.05 )มีความแตกต่างของพื้นฐาน 3 ระหว่างการประชุมต่าง ๆ ( นักเรียน paired t-test การทดสอบสองหาง , P > 0.05 ) นอกจากนี้ กลุ่ม 1 และกลุ่ม 3 ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( นักเรียนจับคู่ทดสอบสองหาง , P > 0.05 ) .

ย้ำมาตรการ ANOVA ผลในผลหลักสําคัญของยา ( F ( 3,30 ) = 2.990 ; P = 0.047 ) และ PAS ( F ( เป็น ) = 11.261 ; P = 0.007 )ไม่มีผลของเวลาแม้ว่า ( F ( 10 , 100 ) = ให้ ; p = 0.425 ) สองวิธีอันตรกิริยาของยา× PAS ( F ( 3,30 ) = 12.182 ; P < 0.001 ) และ PAS ×เวลา ( F ( 10 , 100 ) = 2.761 ; P = 0.005 ) เป็นสำคัญ ไม่มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างยา และเวลา ( F ( 30300 ) = 1.176 ; P = 0.247 ) แบบอันตรกิริยาของยา× PAS ×เวลาสำคัญ ( F ( 30300 ) = 2245 ; p < 0.001 )