Background Fall-related injuries in

Background Fall-related injuries in older people are a leading cause of morbidity and mortality. Selfreported fall events in the last year is often used to estimate fall risk in older people. However, it remains to be investigated if the fall frequency and the consequences of the falls have an impact on the risk for subsequent injurious falls in the long term. The objective of this study was to investigate if a history of one single non-injurious fall, at least two noninjurious falls, or at least one injurious fall within 12 months increases the risk of sustaining future injurious falls. Methods Community-dwelling individuals 75-93 years of age (n =230) were initially followed prospectively with monthly calendars reporting falls over a period of 12 months. The participants were classified into four groups based on the number and type of falls (0, 1, ⩾2 non-injurious falls, and ⩾1 injurious fall severe enough to cause a visit to a hospital emergency department). The participants were then followed for several years (mean time 5.0 years ±1.1) regarding injurious falls requiring a visit to the emergency department. The Andersen-Gill method of Cox regression for multiple events was used to estimate the risk of injurious falls. Results During the long-term follow-up period, thirty per cent of the participants suffered from at least one injurious fall. Those with a self-reported history of at least one injurious fall during the initial 12 months follow-up period showed a significantly higher risk for sustaining subsequent injurious falls in the long term (hazard ratio 2.78; 95% CI, 1.40-5.50) compared to those with no falls. No other group showed an increased risk. Conclusions In community-dwelling people over 75 years of age, a history of at least one self-reported injurious fall severe enough to cause a visit to the emergency department within a period of 12 months implies an increased risk of sustaining future injurious falls. Our results support the recommendations to offer a multifactorial fall-risk assessment coupled with adequate interventions to community-dwelling people over 75 years who present to the ED due to an injurious fall. [ABSTRACT FROM AUTHOR]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พื้นหลังตกบาดในคนสูงอายุสาเหตุ morbidity และตายได้ Selfreported เหตุการณ์อยู่ในปีสุดท้ายมักใช้ในการประเมินความเสี่ยงลดลงในคนสูงอายุ อย่างไรก็ตาม มันยังคงจะต้องถูกตรวจสอบความถี่ในฤดูใบไม้ร่วงและผลตกมีผลต่อความเสี่ยงสำหรับน้ำตกเปลืองตามมาในระยะยาว วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้การ ตรวจสอบถ้าประวัติของเดี่ยวไม่เปลืองตก น้ำตกน้อยสอง noninjurious หรือลดลงเปลืองน้อยภายใน 12 เดือนเพิ่มความเสี่ยงของเสริมเปลืองฟอลส์ในอนาคตได้ วิธีการอยู่อาศัยชุมชนบุคคล 75-93 ปี (n = 230) ได้ตาม prospectively มีปฏิทินรายเดือนรายงานตกเป็นระยะเวลา 12 เดือนแรก ผู้เข้าร่วมถูกแบ่งเป็น 4 กลุ่มตามจำนวนและชนิดของน้ำตก (0, 1, ⩾2 ตกไม่เปลืองและ ⩾1 เปลืองตกรุนแรงมากพอทำไปแผนกฉุกเฉินโรงพยาบาล) ผู้เข้าร่วมได้แล้วด้วยหลายปี (เวลา 5.0 ปี ±1.1) เกี่ยวกับฟอลส์เปลืองต้องไปแผนกฉุกเฉิน วิธีแอนเดอร์เหงือกการถดถอยค็อกซ์สำหรับหลายเหตุการณ์ถูกใช้เพื่อประเมินความเสี่ยงของการตกเปลือง ผลลัพธ์ระหว่างระยะเวลาติดตามผลระยะยาว ร้อยละสามสิบของผู้เข้าร่วมรับความเดือดร้อนจากน้อยเปลืองอยู่ ผู้ที่ มีประวัติรายงานด้วยตนเองอย่างน้อยหนึ่งเปลืองตกในช่วงเดือน 12 เริ่มต้นระยะติดตามผลพบว่ามีความเสี่ยงสูงมากสำหรับเสริมน้ำตกเปลืองตามมาในระยะยาว (อัตราส่วนอันตราย 2.78; 95% CI, 1.40-5.50) เปรียบเทียบกับน้ำตกไม่ กลุ่มไม่พบความเสี่ยงเพิ่มขึ้น บทสรุปในชุมชนที่อยู่อาศัยคนอายุ ประวัติของน้อยกว่า 75 ปีตนเองรายงานเสริมเปลืองฟอลส์ในอนาคตความเสี่ยงหมายถึงเปลืองตกรุนแรงมากพอที่ทำเข้าไปแผนกฉุกเฉินภายในระยะเวลา 12 เดือน สนับสนุนผลลัพธ์ของเราแนะนำให้ประเมินเสี่ยงตก multifactorial ควบคู่กับมาตรการเพียงพอกับคนที่อยู่อาศัยชุมชน 75 ปีที่เสนอให้เอ็ดเนื่องจากฤดูใบไม้ร่วงเปลือง [บทคัดย่อจากผู้เขียน]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พื้นหลังได้รับบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับฤดูใบไม้ร่วงในผู้สูงอายุเป็นสาเหตุของการเจ็บป่วยและการเสียชีวิต Selfreported เหตุการณ์ฤดูใบไม้ร่วงในปีที่ผ่านมามักจะถูกนำมาใช้ในการประเมินความเสี่ยงในฤดูใบไม้ร่วงในผู้สูงอายุ แต่ก็ยังคงที่จะตรวจสอบถ้าความถี่ฤดูใบไม้ร่วงและผลกระทบของน้ำตกมีผลกระทบต่อความเสี่ยงในการตกอันตรายตามมาในระยะยาว วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือการตรวจสอบหากมีประวัติของหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงที่ไม่ทำให้เกิดความเสียหายเดียวอย่างน้อยสองน้ำตก noninjurious หรืออย่างน้อยหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงอันตรายภายใน 12 เดือนเพิ่มความเสี่ยงของความยั่งยืนน้ำตกอันตรายในอนาคต วิธีบุคคลชุมชนที่อยู่อาศัย 75-93 ปี (n = 230) ตามมาในขั้นต้นทันทีกับปฏิทินรายเดือนรายงานน้ำตกในช่วง 12 เดือน ผู้เข้าร่วมถูกแบ่งออกเป็นสี่กลุ่มขึ้นอยู่กับจำนวนและชนิดของน้ำตก (0, 1, ⩾2น้ำตกที่ไม่อันตรายและ⩾1ฤดูใบไม้ร่วงอันตรายรุนแรงพอที่จะทำให้เกิดการเยี่ยมชมแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาล) เข้าร่วมตามมาแล้วเป็นเวลาหลายปีที่ผ่านมา (เวลาเฉลี่ย 5.0 ปี± 1.1) เกี่ยวกับการตกอันตรายที่ต้องไปเยือนแผนกฉุกเฉิน วิธี Andersen-เหงือกของการถดถอย Cox สำหรับเหตุการณ์หลายถูกใช้ในการประเมินความเสี่ยงของการตกอยู่อันตราย ผลในช่วงระยะยาวระยะเวลาติดตามร้อยละสามสิบของผู้เข้าร่วมรับความเดือดร้อนจากอย่างน้อยหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงอันตราย ผู้ที่มีประวัติตนเองรายงานอย่างน้อยหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงอันตรายในช่วงเริ่มต้น 12 เดือนติดตามระยะเวลาที่แสดงให้เห็นว่ามีความเสี่ยงที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญสำหรับความยั่งยืนน้ำตกอันตรายที่ตามมาในระยะยาว (hazard ratio ของ 2.78; 95% CI, 1.40-5.50) เมื่อเทียบ กับผู้ที่มีน้ำตกไม่มี ไม่มีกลุ่มอื่น ๆ ที่แสดงให้เห็นความเสี่ยงเพิ่มขึ้น สรุปผลการวิจัยในคนในชุมชนที่อาศัยอยู่กว่า 75 ปีประวัติศาสตร์ของอย่างน้อยหนึ่งตัวเองรายงานว่าลดลงทำให้เกิดความเสียหายรุนแรงพอที่จะทำให้เกิดการเยี่ยมชมแผนกฉุกเฉินภายในระยะเวลา 12 เดือนหมายถึงความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของความยั่งยืนน้ำตกอันตรายในอนาคต ผลของเราสนับสนุนข้อเสนอแนะที่จะนำเสนอการประเมินความเสี่ยงในฤดูใบไม้ร่วง multifactorial ควบคู่ไปกับการแทรกแซงเพียงพอที่จะคนในชุมชนที่อาศัยอยู่กว่า 75 ปีที่นำเสนอให้ ED เนื่องจากฤดูใบไม้ร่วงอันตราย [บทคัดย่อจากผู้เขียน]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นหลังฤดูใบไม้ร่วง ที่เกี่ยวข้องกับการบาดเจ็บในผู้สูงอายุ มีสาเหตุของการเกิดและการตาย selfreported ตกอยู่เหตุการณ์ในปีที่ผ่านมามักจะใช้เพื่อประเมินความเสี่ยงลดลงในผู้สูงอายุ อย่างไรก็ตาม มันยังคงที่จะตรวจสอบถ้าตกถี่ และผลของการล้มจะมีผลกระทบต่อความเสี่ยงภายหลังเปลืองลงในระยะยาวการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติความเป็นมาของเดียวถ้าไม่เปลืองตกอย่างน้อยสอง noninjurious หล่น หรืออย่างน้อยหนึ่งเปลืองตกอยู่ภายใน 12 เดือน เพิ่มความเสี่ยงในการรักษาในอนาคต เปลือง ฟอลส์ที่อยู่อาศัยของชุมชนวิธีการบุคคล 75-93 อายุปี ( n = 230 ) เริ่มต้นด้วยปฏิทินรายเดือนตามการรายงานอยู่ตลอดระยะเวลา 12 เดือน ผู้เข้าร่วมการวิจัยแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม ตามจำนวนและชนิดของตก ( 0 , 1 , 2 ⩾ไม่เปลืองอยู่ และ⩾รุนแรงพอที่จะทำให้การเยี่ยมชมโรงพยาบาลแผนกฉุกเฉินตกอยู่ 1 เปลือง )ผู้เรียน จากนั้นหลายปี ( หมายถึงเวลา 5 ปี± 1.1 ) เกี่ยวกับเปลืองตกต้องไปแผนกฉุกเฉิน โดย Andersen เหงือกวิธีถดถอย Cox สำหรับเหตุการณ์หลายที่ถูกใช้เพื่อประเมินความเสี่ยงของการเปลือง ฟอลส์ ผลระยะติดตามผลระยะยาว , ร้อยละ 30 ของผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนจากการกระทำอย่างน้อยหนึ่งตกผู้ที่มี self-reported ประวัติอย่างน้อยหนึ่งเปลืองตกช่วงเริ่มต้น 12 เดือน มีความเสี่ยงสูงกว่าระยะติดตามผลรักษาภายหลังเปลืองตกอยู่ในระยะยาว ( อันตรายอัตราส่วน 2.78 ; 95% CI , 1.40-5.50 ) เมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่มีตก ไม่มีกลุ่มอื่น ๆ พบว่า มีความเสี่ยงเพิ่มขึ้น . ข้อสรุปใน community-dwelling คนมากกว่า 75 ปีของอายุประวัติของอย่างน้อยหนึ่ง self-reported เปลืองตกรุนแรงมากพอที่จะทำให้การเข้าชมไปยังแผนกฉุกเฉิน ภายในระยะเวลา 12 เดือน แสดงถึงความเสี่ยงที่เพิ่มขึ้นของความยั่งยืนในอนาคต เปลือง ฟอลส์ผลของเราสนับสนุนข้อเสนอแนะเพื่อเสนอ multifactorial ตกการประเมินความเสี่ยงควบคู่กับมาตรการที่เพียงพอที่จะ community-dwelling ผู้คนกว่า 75 ปี ที่ปัจจุบันต้องเอ็ด เนื่องจากมีอยู่เปลือง [ บทคัดย่อ ]
จากผู้เขียน