balance toward the latter. Consiste

balance toward the latter. Consistent with this claim, banks with lower regulatory capital levels were also found to increase their “risky” sovereign holdings in the European sovereign crisis. Third, securities issued by sovereigns are one of the main types of collateral used by central banks in their liquidity operations with banks. As such, banks will have an incentive to hold more of these securities to be able to access the funding provided by the lender of last resort during a crisis. However, banks could take advantage of this arrangement by purchasing and pledging increasingly riskier sovereign debt as collateral in central bank operations. Using micro-level data for euro-area banks, Drechsler et al. (2013) find that both mechanisms are at play in periods of financial and sovereign stress. Banks hold more sovereign debt to be able to access liquidity from the lender of last resort, but they also shift some of their holdings to “riskier” sovereign securities. Banks’ lending activity is not the only dimension that banks can adjust in periods of sovereign stress. They can also adjust their risk-taking by arbitraging regulatory rules and the role of the lender of last resort. The main consequence of this action is an increase in systemic risk which could deepen a sovereign crisis. The question that arises from these findings is whether policy makers can adjust the system to take into account the negative structural feature embedded in the relationship between sovereigns and banks. That will be the subject of the next section. 5. Breaking the sovereign-bank “feedback loop” The close connection between banks and sovereigns leads to financial instability by amplifying any shocks that affect either sector. A country’s fiscal position typically becomes strained as it intervenes to support the banking sector during periods of financial turmoil. This in

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ดุลต่อหลัง สอดคล้องกับข้อเรียกร้องนี้ ธนาคารระดับทุนต่ำกำกับดูแลยังพบเพิ่มอาจมอธิปไตย "ความเสี่ยง" ในวิกฤติอธิปไตยยุโรป ที่สาม หลักทรัพย์ที่ออก โดย sovereigns เป็นหนึ่งในชนิดของหลักประกันที่ใช้ โดยธนาคารกลางในการดำเนินงานสภาพคล่องกับธนาคารหลัก เช่น ธนาคารได้เพื่อจูงใจให้กดค้างไว้ของหลักทรัพย์เหล่านี้สามารถเข้าถึงเงินทุนที่ให้ในช่วงวิกฤตของสุดท้าย อย่างไรก็ตาม ธนาคารสามารถใช้ประโยชน์จากการจัดเรียงนี้ โดยซื้อกองขึ้น riskier หนี้เป็นหลักประกันในการดำเนินงานของธนาคารกลาง ใช้ข้อมูลระดับไมโครสำหรับธนาคารเขตยูโร ค้นหา Drechsler et al. (2013) ซึ่งกลไกทั้งเล่นในรอบระยะเวลาของความตึงเครียดทางการเงิน และอธิปไตย ธนาคารค้างมากหนี้เพื่อให้สามารถเข้าถึงสภาพคล่องจากของท้าย แต่พวกเขายังกะอาจมบางเพื่อทรัพย์ "riskier" อธิปไตย กิจกรรมยืมธนาคารไม่ใช่มิติเดียวที่ธนาคารสามารถปรับเปลี่ยนในรอบระยะเวลาของความเครียดอธิปไตย พวกเขายังสามารถปรับการจัดกฎระเบียบ arbitraging และบทบาทของของสุดท้าย ส่งผลต่อหลักของการดำเนินการนี้เป็นการเพิ่มในระบบความเสี่ยงที่อาจวิกฤติอธิปไตยที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น คำถามที่เกิดขึ้นจากผลการวิจัยเหล่านี้ได้ว่า ผู้กำหนดนโยบายสามารถปรับระบบให้คำนึงถึงลักษณะโครงสร้างลบฝังอยู่ในความสัมพันธ์ระหว่าง sovereigns และธนาคาร ที่จะเป็นเรื่องของส่วนถัดไป 5. ทำลายโซเวอร์เรนธนาคาร "คำติชมวน" การเชื่อมต่อปิดระหว่างธนาคารและ sovereigns นำไปสู่ความไม่มีเสถียรภาพทางการเงิน โดยมือใด ๆ แรงกระแทกที่ส่งผลกระทบต่อภาคการ ตำแหน่งทางการเงินของประเทศโดยทั่วไปจะย้ำเป็นเรื่อง intervenes เพื่อสนับสนุนภาคการธนาคารในระหว่างรอบระยะเวลาของความวุ่นวายทางการเงิน นี้ใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความสมดุลไปทางหลัง สอดคล้องกับข้อเรียกร้องนี้ธนาคารมีระดับเงินกองทุนที่ลดลงนอกจากนี้ยังพบว่าจะเพิ่มขึ้น "ความเสี่ยง" ถือครองอำนาจอธิปไตยของพวกเขาในวิกฤตยุโรปกษัตริย์ ประการที่สามหลักทรัพย์ที่ออกโดยภาครัฐบาลเป็นหนึ่งในประเภทหลักของหลักประกันที่ใช้โดยธนาคารกลางในการดำเนินงานสภาพคล่องของพวกเขากับธนาคาร เช่นนี้ธนาคารจะมีแรงจูงใจที่จะถือมากขึ้นของหลักทรัพย์เหล่านี้จะสามารถเข้าถึงเงินทุนที่ได้รับจากผู้ให้กู้ของรีสอร์ทในช่วงวิกฤต อย่างไรก็ตามธนาคารสามารถใช้ประโยชน์จากข้อตกลงนี้โดยการซื้อและให้คำมั่นว่าหนี้ที่มีความเสี่ยงมากขึ้นอธิปไตยเป็นหลักประกันในการดำเนินงานของธนาคารกลาง โดยใช้ข้อมูลระดับจุลภาคสำหรับธนาคารยูโรพื้นที่ Drechsler และคณะ (2013) พบว่ากลไกทั้งสองมีที่เล่นในช่วงเวลาของความเครียดทางการเงินและอธิปไตย ธนาคารถือหนี้สาธารณะมากขึ้นเพื่อให้สามารถเข้าถึงสภาพคล่องจากผู้ให้กู้ของรีสอร์ทที่ผ่านมา แต่พวกเขายังเปลี่ยนบางส่วนของการถือครองของพวกเขาที่จะ "เสี่ยง" อธิปไตยหลักทรัพย์ กิจกรรมการปล่อยสินเชื่อของธนาคารไม่ได้เป็นมิติเดียวที่ธนาคารสามารถปรับในช่วงเวลาของความเครียดอธิปไตย นอกจากนี้ยังสามารถปรับความเสี่ยงของพวกเขาโดย arbitraging กฎระเบียบกฎระเบียบและบทบาทของผู้ให้กู้ของรีสอร์ท ผลที่ตามมาหลักของการดำเนินการนี​​้จะเพิ่มขึ้นในความเสี่ยงของระบบซึ่งจะลึกมากขึ้นวิกฤตอธิปไตย คำถามที่เกิดขึ้นจากการค้นพบนี้ไม่ว่าจะเป็นผู้กำหนดนโยบายสามารถปรับระบบการคำนึงถึงคุณลักษณะของโครงสร้างเชิงลบที่ฝังอยู่ในความสัมพันธ์ระหว่างภาครัฐบาลและธนาคาร นั่นจะเป็นเรื่องของส่วนถัดไป 5. ทำลายอธิปไตยธนาคาร "ห่วงความคิดเห็น" การเชื่อมต่ออย่างใกล้ชิดระหว่างธนาคารและภาครัฐบาลนำไปสู่​​ความไร้เสถียรภาพทางการเงินโดยขยายกระแทกใด ๆ ที่ส่งผลกระทบต่อทั้งภาค ฐานะการคลังของประเทศมักจะกลายเป็นเครียดเท่าที่จะแทรกแซงเพื่อสนับสนุนภาคการธนาคารในช่วงระยะเวลาของความวุ่นวายทางการเงิน ในนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สมดุลต่อหลัง สอดคล้องกับข้อเรียกร้องนี้ ธนาคารมีทุนระดับล่างซึ่งพบว่าเพิ่มสัดส่วนการถือครองของพวกเขา " เสี่ยง " อธิปไตยในวิกฤตอธิปไตยในยุโรป ประการที่สาม หลักทรัพย์ที่ออกโดยรัฐบาลหรือเป็นหนึ่งในประเภทหลักของหลักประกันที่ใช้โดยธนาคารกลางในการดำเนินงานของธนาคารกับธนาคาร เช่นธนาคารจะมีแรงจูงใจที่จะถือของหลักทรัพย์เหล่านี้จะสามารถเข้าถึงเงินทุนให้โดยผู้ให้กู้ของรีสอร์ทสุดท้ายในช่วงวิกฤติ อย่างไรก็ตาม ธนาคารสามารถใช้ประโยชน์จากการจัดเรียงนี้โดยการซื้อให้มากขึ้นและความเสี่ยงหนี้อธิปไตยเป็นหลักประกันในการดำเนินงานของธนาคารกลาง . ข้อมูลระดับจุลภาคโดยใช้ยูโรธนาคารพื้นที่ drechsler et al .( 2013 ) พบว่า ทั้งกลไกที่เล่นในช่วงเวลาของความเครียดทางการเงิน และอธิปไตย ธนาคารถือหนี้มากขึ้นสามารถเข้าถึงสภาพคล่องจากการกู้ยืมของรีสอร์ทสุดท้าย แต่พวกเขายังเปลี่ยนบางส่วนของพวกเขาถือครอง " เสี่ยง " มูลค่าหลักทรัพย์ กิจกรรมการให้กู้ยืมของธนาคารไม่ได้มีเพียงมิติที่ธนาคารสามารถปรับระยะเวลาของความเครียดอธิปไตยพวกเขายังสามารถปรับระดับของพวกเขาโดย arbitraging กฎระเบียบกฎและบทบาทของผู้ให้กู้ของสุดท้าย . ผลหลักของการกระทำนี้คือการเพิ่มขึ้นในความเสี่ยงซึ่งอาจลึกวิกฤตอธิปไตยคำถามที่เกิดจากการค้นพบเหล่านี้คือว่า ผู้กำหนดนโยบายสามารถปรับระบบการพิจารณาลบโครงสร้างคุณลักษณะที่ฝังตัวอยู่ในความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลหรือธนาคาร นั่นจะเป็นเรื่องของแผนกถัดไป 5 .ทำลายธนาคาร " อธิปไตยความคิดเห็นห่วง " การเชื่อมต่อที่ใกล้ชิดระหว่างธนาคารและรัฐบาลหรือนำไปสู่ความไร้เสถียรภาพทางการเงิน โดยขยายใด ๆกระแทกที่มีผลต่อทั้งภาค ฐานะการคลังของประเทศ จะกลายเป็นเครียดมันแทรกแซงเพื่อสนับสนุนภาคธนาคารในช่วงเวลาของความวุ่นวายทางการเงิน นี้ใน