Nouveau Roman (“New Novel”) (c. 195

Nouveau Roman (“New Novel”) (c. 1955–1970): A French movement, led by Alain Robbe-Grillet, that dispensed with traditional elements of the novel, such as plot and character, in favor of neutrally recording the experience of sensations and things.

Postcolonial literature (c. 1950s–present): Literature by and about people from former European colonies, primarily in Africa, Asia, South America, and the Caribbean. This literature aims both to expand the traditional canon of Western literature and to challenge Eurocentric assumptions about literature, especially through examination of questions of otherness, identity, and race. Prominent postcolonial works include Chinua Achebe’s Things Fall Apart, V. S. Naipaul’s A House for Mr. Biswas, and Salman Rushdie’s Midnight’s Children. Edward Said’s Orientalism (1978) provided an important theoretical basis for understanding postcolonial literature.

Postmodernism (c. 1945–present): A notoriously ambiguous term, especially as it refers to literature, postmodernism can be seen as a response to the elitism of high modernism as well as to the horrors of World War II. Postmodern literature is characterized by a disjointed, fragmented pastiche of high and low culture that reflects the absence of tradition and structure in a world driven by technology and consumerism. Julian Barnes, Don DeLillo, Toni Morrison, Vladimir Nabokov, Thomas Pynchon, Salman Rushdie, and Kurt Vonnegut are among many who are considered postmodern authors.

Pre-Raphaelites (c. 1848–1870): The literary arm of an artistic movement that drew inspiration from Italian artists working before Raphael (1483–1520). The Pre-Raphaelites combined sensuousness and religiosity through archaic poetic forms and medieval settings. William Morris, Christina Rossetti, Dante Gabriel Rossetti, and Charles Swinburne were leading poets in the movement.

Realism (c. 1830–1900): A loose term that can refer to any work that aims at honest portrayal over sensationalism, exaggeration, or melodrama. Technically, realism refers to a late-19th-century literary movement—primarily French, English, and American—that aimed at accurate detailed portrayal of ordinary, contemporary life. Many of the 19th century’s greatest novelists, such as Honoré de Balzac, Charles Dickens, George Eliot, Gustave Flaubert, and Leo Tolstoy, are classified as realists. Naturalism ( see above ) can be seen as an intensification of realism.

Romanticism (c. 1798–1832): A literary and artistic movement that reacted against the restraint and universalism of the Enlightenment. The Romantics celebrated spontaneity, imagination, subjectivity, and the purity of nature. Notable English Romantic writers include Jane Austen, William Blake, Lord Byron, Samuel Taylor Coleridge, John Keats, Percy Bysshe Shelley, and William Wordsworth. Prominent figures in the American Romantic movement include Nathaniel Hawthorne, Herman Melville, Edgar Allan Poe, William Cullen Bryant, and John Greenleaf Whittier.

Sturm und Drang (1770s): German for “storm and stress,” this brief German literary movement advocated passionate individuality in the face of Neoclassical rationalism and restraint. Goethe’s The Sorrows of Young Werther is the most enduring work of this movement, which greatly influenced the Romantic movement (see above).

Surrealism (1920s–1930s): An avant-garde movement, based primarily in France, that sought to break down the boundaries between rational and irrational, conscious and unconscious, through a variety of literary and artistic experiments. The surrealist poets, such as André Breton and Paul Eluard, were not as successful as their artist counterparts, who included Salvador Dalí, Joan Miró, and René Magritte.

Symbolists (1870s–1890s): A group of French poets who reacted against realism with a poetry of suggestion based on private symbols, and experimented with new poetic forms such as free verse and the prose poem. The symbolists—Stéphane Mallarmé, Arthur Rimbaud, and Paul Verlaine are the most well known—were influenced by Charles Baudelaire. In turn, they had a seminal influence on the modernist poetry of the early 20th century.

Transcendentalism (c. 1835–1860): An American philosophical and spiritual movement, based in New England, that focused on the primacy of the individual conscience and rejected materialism in favor of closer communion with nature. Ralph Waldo Emerson’s “Self-Reliance” and Henry David Thoreau’s Walden are famous transcendentalist works.

Victorian era (c. 1832–1901): The period of English history between the passage of the first Reform Bill (1832) and the death of Queen Victoria (reigned 1837–1901). Though remembered for strict social, political, and sexual conservatism and frequent clashes between religion and science, the period also saw prolific literary activity and significant social reform and criticism. Notable Victorian novelists include the Brontë sisters, Charles Dickens, George Eliot, William Makepeace Thackeray, Anthony Trollope, and Thomas Hardy, while prominent poets include Matthew Arnold; Robert Browning; Elizabeth Barrett Browning; Gerard Manley Hopkins; Alfred, Lord Tennyson; and Christina Rossetti. Notable Victorian nonfiction writers include Walter Pater, John Ruskin, and Charles Darwin, who penned the famous On the Origin of Species (1859).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นูโวโรมัน ("ใหม่นวนิยาย") (ราวค.ศ. 1955-1970): เคลื่อนไหวฝรั่งเศส นำ โดย Robbe-Grillet ไปที่คำ มีองค์ประกอบดั้งเดิมของนิยาย พล็อตและอักขระ สามารถบันทึกประสบการณ์ของสววรค์และสิ่ง neutrallyเอกสารประกอบการวาท (ราวทศวรรษ 1950-ปัจจุบัน): วรรณกรรมโดย และคนจากอดีตอาณานิคมยุโรป หลักในแอฟริกา เอเชีย อเมริกาใต้ และคาริเบียน วรรณกรรมนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อขยายแคนนอนดั้งเดิมของวรรณคดีตะวันตก และท้า Eurocentric สมมติฐานเกี่ยวกับวรรณคดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านสอบถาม otherness ตัวตน และการแข่งขัน ผลงานเด่นวาท Chinua Achebe สิ่งตกแยก บ้านนายบิสวาส และเด็ก Salman Rushdie เที่ยงคืน A V. S. เอสไนปอลเป็นต้น เอ็ดเวิร์ดกล่าวว่า Orientalism (1978) มีพื้นฐานทฤษฎีสำคัญสำหรับการเข้าใจวรรณกรรมวาทPostmodernism (c. 1945-ปัจจุบัน): เป็นคำกำกวมฉาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับจะหมายถึงวรรณกรรม postmodernism อาจถือเป็นการตอบสนองต่อ elitism สมัยที่สูงเช่นเดียวกับความน่ากลัวของสงครามโลกครั้งที่สองได้ วรรณกรรมหลังสมัยใหม่มีลักษณะเป็น pastiche ที่ไม่เป็นสมาชิกร่วม มีการกระจายตัวของวัฒนธรรมสูง และต่ำที่สะท้อนถึงการขาดงานประเพณีและโครงสร้างในโลกขับเคลื่อน ด้วยเทคโนโลยีและบริโภคนิยม Julian Barnes ดอน DeLillo, Toni มอร์ริสัน Vladimir นาโบคอฟ Thomas Pynchon, Salman Rushdie และ Kurt Vonnegut ได้มากมายซึ่งกำลังเขียนหลังสมัยใหม่Pre-Raphaelites (ราวปี 1848 แห่ง – ค.ศ. 1870): แขนการเคลื่อนไหวทางศิลปะที่วาดแรงบันดาลใจจากศิลปินอิตาเลียนที่ทำงานก่อนราฟาเอล (ค.ศ. 1483-ค.ศ. 1520) วรรณกรรม Pre-Raphaelites ที่รวม sensuousness และความเคร่งศาสนาผ่านฟอร์มพวกบทกวีและการตั้งค่าในยุคกลาง มอร์ริส William คริสติน่า Rossetti, Dante Gabriel Rossetti และชาร์ลส์ Swinburne ได้นำกวีในการเคลื่อนไหวสมจริง (c. 1830 – 1900): ระยะหลวมที่สามารถอ้างอิงถึงงานใด ๆ ที่มีวัตถุประสงค์เพื่อวาดภาพซื่อสัตย์ sensationalism พูดเกินจริง หรือ melodrama เทคนิค ความสมจริงหมายถึงการเคลื่อนไหวช้าศตวรรษวรรณกรรม — หลักภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ และสหรัฐอเมริกา — ที่มุ่งหมายวาดภาพรายละเอียดถูกต้องของชีวิตร่วมสมัย ปกติ ของศตวรรษ 19 สุด novelists เช่น Honoré de Balzac ชาร์ลส์ดิคเก้น จอร์จเอเลียต Gustave Flaubert ตอ ลสตอย มากมายที่จัดประเภทเป็น realists Naturalism (ดูข้างต้น) สามารถมองเห็นเป็นตัวแรงของจริงศิลปะจินตนิยม (c. 1798 – 1832): เคลื่อนไหวงานวรรณกรรม และศิลปกรรมซึ่งปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นกับความยับยั้งชั่งใจและลัทธิของตรัสรู้ พร้อมเฉลิมฉลอง spontaneity จินตนาการ subjectivity และบริสุทธิ์ของธรรมชาติ บรรยากาศโรแมนติกอังกฤษเขียนรวมเจนออสเตน William เบลก Lord Byron, Samuel Taylor Coleridge จอห์น Keats, Percy Bysshe เชลลีย์ และ William Wordsworth ตัวเลขที่โดดเด่นในการเคลื่อนไหวของอเมริกันโรแมนติกรวมแธ Herman Melville, Edgar Allan ท่าโพธิ์ ไบร อันท์คุลเลน William และจอห์น Greenleaf WhittierDrang แดน sturm (1770s): ภาษาเยอรมันสำหรับ "พายุและความตึงเครียด ขบวนการวรรณกรรมเยอรมันนี้ย่อ advocated บุคลิกลักษณะหลงใหลหน้า rationalism ฟื้นฟูคลาสสิกและความยับยั้งชั่งใจ ของเกอเธ่ The Sorrows ของหนุ่ม Werther คือ การทำงานที่ยั่งยืนที่สุดของการเคลื่อนไหวนี้ ซึ่งมีอิทธิพลต่อการเคลื่อนไหวโรแมนติก (ดูข้างต้น) มากลัทธิเหนือจริง (ปี 1920-1930s): เคลื่อนไหวโอ่โถง หลักในฝรั่งเศส ที่พยายามที่จะแบ่งขอบเขตสติเหตุผล และ โต้เถียง ระหว่างและอสัญ การทดลองทางศิลปะ และวรรณกรรมต่าง ๆ กวี surrealist เบรตอน André และ Paul Eluard ไม่เป็นที่ประสบความสำเร็จเป็นศิลปินปราบปราม ที่รวม Dalí ซัลวาดอร์ Joan Miró และ Magritte ฌูลSymbolists (1870s – ช่วงปี 1890 สื่อ): กลุ่มกวีฝรั่งเศสซึ่งปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นกับความสมจริงกับบทกวีของคำแนะนำตามสัญลักษณ์ส่วนตัว และเบื้องกับฟอร์มบทใหม่ฟรีข้อและบทกวีร้อยแก้ว ที่ symbolists — Stéphane Mallarmé, Arthur Rimbaud และ Paul Verlaine เป็นรู้จักมากที่สุดซึ่งได้รับอิทธิพลจากบอเดแลร์ชาร์ลส์ กลับ มีการบรรลุถึงอิทธิพลที่มีต่อกวีนิพนธ์บุกเบิกของศตวรรษที่ 20 ต้นTranscendentalism)(ราวปีค.ศ. 1835-1860): เป็นอเมริกันปรัชญา และจิตวิญญาณการเคลื่อนไหว ในนิวอิงแลนด์ ที่เน้น primacy ของสามัญสำนึกแต่ละ และปฏิเสธนิยมวิภาษสามารถร่วมใกล้ชิดกับธรรมชาติ ราล์ฟวอลโดเอเมอร์สันของ "พึ่งพาตนเอง" และ Henry David ทอโรของวอลเดนมีงาน transcendentalist มีชื่อเสียงยุควิคตอเรียน (c. 1832 – 1901): ระยะเวลาของประวัติศาสตร์อังกฤษระหว่างกาลแรกตั๋วปฏิรูป (1832) และความตายของพระราชินีวิคตอเรีย (reigned 1837-1901) แม้ว่าจำเป็นการปะทะกันระหว่างศาสนาและวิทยาศาสตร์ สังคมเข้มงวด การเมือง และอนุรักษนิยมทางเพศ ระยะยังเห็นกิจกรรมลูกวรรณกรรม และปฏิรูปสังคมที่สำคัญ และวิจารณ์ วิกตอเรีย novelists โดดเด่นรวมถึงน้องสาว Brontë ชาร์ลส์ดิคเก้น จอร์จเอเลียต William Makepeace Thackeray, Anthony Trollope และ Thomas Hardy ขณะที่อาร์โนลด์ Matthew รวมกวีที่โดดเด่น เกิดสีน้ำตาลของโรเบิร์ต เกิดสีน้ำตาลของ Barrett เอลิซาเบธ Gerard Manley ฮ็อปกินส์ อัลเฟรด ประชุมพระเจ้า และคริสติน่า Rossetti เขียน nonfiction โดดวิกตอเรียรวม Walter Pater จอห์นรัสคิ่น และชาร์ลส์ ดาร์วิน ผู้เขียนมีชื่อเสียงบนจุดเริ่มต้นของสายพันธุ์ (ปี 1859)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นูโวโรมัน ("นวนิยายเรื่องใหม่") (1955-1970 ค.) การเคลื่อนไหวของฝรั่งเศสนำโดย Alain Robbe-Grillet ที่จ่ายแบบดั้งเดิมที่มีองค์ประกอบของนวนิยายเรื่องนี้เช่นพล็อตและตัวอักษรในความโปรดปรานของกลางบันทึกประสบการณ์ของ . ความรู้สึกและสิ่งวรรณกรรมวรรณคดี(ค 1950 ปัจจุบัน.) วรรณกรรมและเรื่องคนจากอดีตอาณานิคมของยุโรปส่วนใหญ่ในทวีปแอฟริกาเอเชียอเมริกาใต้และแคริบเบียน วรรณกรรมทั้งสองนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะขยายหลักการดั้งเดิมของวรรณกรรมตะวันตกและจะท้าทายสมมติฐาน Eurocentric เกี่ยวกับวรรณคดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการตรวจสอบของคำถามข้อแตกต่างกันของตัวตนและการแข่งขัน ที่โดดเด่นรวมถึงผลงานวรรณคดี Chinua Achebe สิ่งที่ล้มเหลว, วีเอของบ้านนาย Biswas และเด็กของซัลแมนรัชเที่ยงคืน เอ็ดเวิร์ดพูดของ Orientalism (1978) ให้ทฤษฎีพื้นฐานที่สำคัญสำหรับการทำความเข้าใจวรรณกรรมวรรณคดี. Postmodernism (ค 1945 ปัจจุบัน.) คำที่คลุมเครือฉาวโฉ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันหมายถึงวรรณกรรมลัทธิหลังสมัยใหม่สามารถมองเห็นได้เป็นคำตอบที่อภิสิทธิ์ของสมัยสูงที่ เช่นเดียวกับความน่าสะพรึงกลัวของสงครามโลกครั้งที่สอง วรรณกรรมหลังสมัยใหม่เป็นลักษณะไม่ปะติดปะต่อ, แยกส่วน pastiche ของวัฒนธรรมสูงและต่ำที่สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของประเพณีและโครงสร้างในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีและการคุ้มครองผู้บริโภค จูเลียนบาร์นส์ดอน DeLillo โทนีมอร์ริสัน, Vladimir Nabokov โทมัสโชนส์, ซัลแมนรัชและเคิร์ตวอนเนเกิตเป็นหนึ่งในหลายคนที่ได้รับการพิจารณาผู้เขียนหลังสมัยใหม่. Pre-Raphaelites (ค 1848-1870.) แขนวรรณกรรมของการเคลื่อนไหวทางศิลปะที่ดึง แรงบันดาลใจจากศิลปินชาวอิตาลีที่ทำงานก่อนที่ราฟาเอล (1483-1520) ก่อน Raphaelites รวมประสาทสัมผัสและศาสนาผ่านรูปแบบบทกวีโบราณและการตั้งค่าในยุคกลาง . วิลเลียมมอร์ริส, คริสตินารอส, ดันเต้กาเบรียลรอสและชาร์ลส์ Swinburne นำกวีในการเคลื่อนไหวธรรมชาติ(c 1830-1900.) ระยะหลวมที่สามารถนำไปใช้งานใด ๆ ที่มีจุดมุ่งหมายในการวาดภาพของความซื่อสัตย์มากกว่าเห็นแก่ความรู้สึกพูดเกินจริงหรือโลก . เทคนิคสมจริงหมายถึงช่วงปลายศตวรรษที่ 19 วรรณกรรมเคลื่อนไหวส่วนใหญ่ฝรั่งเศส, อังกฤษและอเมริกันที่มุ่งเป้าไปที่การวาดภาพที่มีรายละเอียดที่ถูกต้องของธรรมดาชีวิตร่วมสมัย หลายของนักเขียนนวนิยายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 19 เช่นHonoréเดอบัลซัคชาร์ลส์ดิคเก้น, จอร์จเอเลียต, กุสตาฟฟลอว์และ Leo Tolstoy ถูกจัดประเภทเป็นแง่ นิยม (ดูด้านบน) สามารถมองเห็นเป็นแรงของจริง. ยวน (ค 1798-1832.) การเคลื่อนไหววรรณกรรมและศิลปะที่มีปฏิกิริยาตอบสนองกับความยับยั้งชั่งใจและสากลของการตรัสรู้ โรแมนติกการเฉลิมฉลองความเป็นธรรมชาติจินตนาการส่วนตัวและความบริสุทธิ์ของธรรมชาติ โรแมนติกที่โดดเด่นนักเขียนภาษาอังกฤษรวมถึงเจนออสเตวิลเลียมเบลคลอร์ดไบรอน, ซามูเอลเทย์เลอร์โคลริดจ์, จอห์นคีตส์, เพอร์ซี่ Bysshe เชลลีย์วิลเลียมเวิร์ดสเวิร์และ ตัวเลขที่โดดเด่นในการเคลื่อนไหวโรแมนติกอเมริกันรวมถึงนาธาเนียลฮอว์ ธ เฮอร์แมนเมลวิลล์, เอ็ดการ์อัลลันโปวิลเลียมคัลเลนไบรอันท์และจอห์นกรีนลีฟวิตทิเออ. พายุคาดไม่ถึงแด (1770): เยอรมันสำหรับ "พายุและความเครียด" สั้น ๆ นี้การเคลื่อนไหววรรณกรรมเยอรมันสนับสนุนความแตกต่างหลงใหล ในหน้าของนีโอคลาสสิ rationalism และความยับยั้งชั่งใจ เกอเธ่ดับทุกข์ของหนุ่ม Werther เป็นงานที่ยั่งยืนที่สุดของการเคลื่อนไหวนี้ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากการเคลื่อนไหวโรแมนติก (ดูเหนือ). สถิตยศาสตร์ (1920- 1930): การเคลื่อนไหวเปรี้ยวจี๊ดตามหลักในประเทศฝรั่งเศสที่พยายามที่จะทำลายลง เขตแดนระหว่างเหตุผลและไม่มีเหตุผลมีสติและหมดสติผ่านความหลากหลายของการทดลองวรรณกรรมและศิลปะ กวี surrealist เช่นAndréเบรอตและพอล Eluard, ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่เป็นคู่ของศิลปินของพวกเขาซึ่งรวมถึง Salvador Dali, Joan MiróและRené Magritte. Symbolists (1870-1890): กลุ่มของกวีชาวฝรั่งเศสที่มีปฏิกิริยาตอบสนองกับความสมจริงด้วย บทกวีของข้อเสนอแนะที่ขึ้นอยู่กับสัญลักษณ์ส่วนตัวและทดลองกับรูปแบบบทกวีใหม่ ๆ เช่นร้อยกรองอิสระและบทกวีร้อยแก้ว Symbolists-StéphaneMallarméอาเธอร์แรงโบด์และพอลแวร์กแลนจะดีที่สุดที่รู้จักกันได้รับอิทธิพลจากชาร์ลส์โบดแลร์ ในทางกลับกันพวกเขามีอิทธิพลเชื้อในบทกวีสมัยต้นศตวรรษที่ 20. Transcendentalism (ค 1835-1860.): การเคลื่อนไหวปรัชญาและจิตวิญญาณของชาวอเมริกันที่อยู่ในนิวอิงแลนด์ที่เน้นเป็นอันดับหนึ่งของจิตสำนึกของแต่ละบุคคลและปฏิเสธ วัตถุนิยมในความโปรดปรานของการมีส่วนร่วมอย่างใกล้ชิดกับธรรมชาติ ราล์ฟวอลโดเอเมอร์สันเรื่อง "การพึ่งพาตนเอง" และวอลเฮนรีเดวิด ธ อโรมีชื่อเสียง transcendentalist ทำงาน. ยุควิกตอเรีย (ค 1832-1901.) ระยะเวลาของประวัติศาสตร์อังกฤษระหว่างทางของการปฏิรูปครั้งแรกบิล (1832) และการตายของสมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย (ดำรง 1837-1901) แม้ว่าความทรงจำที่เข้มงวดทางสังคมการเมืองและอนุรักษ์ทางเพศและการปะทะกันบ่อยครั้งระหว่างศาสนาและวิทยาศาสตร์ในช่วงเวลาที่ยังเห็นกิจกรรมวรรณกรรมที่อุดมสมบูรณ์และมีความสำคัญการปฏิรูปสังคมและการวิจารณ์ นักเขียนนวนิยายเด่นวิคตอเรียน ได้แก่ น้องสาวBrontëชาร์ลส์ดิคเก้น, จอร์จเอเลียตวิลเลียมเมคพีซแธกเกอร์เร, แอนโทนี่ทรอลลัพ, โทมัสฮาร์ดีและในขณะที่กวีที่โดดเด่นรวมถึงแมทธิวอาร์โนล; โรเบิร์ตบราวนิ่ง; ลิซาเบ ธ บาร์เร็ตต์บราวนิ่ง; เจอราร์ดลีย์ฮอปกินส์; อัลเฟรดลอร์ดเทนนีสัน; และคริสติรอส ที่โดดเด่นนักเขียนสารคดีวิคตอเรียน ได้แก่ วอลเตอร์บิดาจอห์นรัสกินและชาร์ลส์ดาร์วินผู้เขียนที่มีชื่อเสียงในการกำเนิดของสายพันธุ์ (1859)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นูโวโรมัน ( นิยายใหม่ ) ( C . 1955 – 1970 ) : การเคลื่อนไหวฝรั่งเศสนำโดย Alain robbe grillet ที่จ่ายด้วยองค์ประกอบดั้งเดิมของนวนิยาย เช่น พล็อต และตัวละคร ในความโปรดปรานของภาพเขียนบันทึกประสบการณ์ของความรู้สึกและสิ่ง

วรรณคดีวรรณกรรม ( C . 1950 –ปัจจุบัน ) : วรรณกรรม โดยและเกี่ยวกับผู้คนจากอดีตอาณานิคมของยุโรปเป็นหลักในแอฟริกา , เอเชีย , อเมริกาใต้และแคริบเบียน วรรณกรรมนี้มีทั้งขยายรุ่นดั้งเดิมของวรรณกรรมตะวันตกและท้าทายสมมติฐานประเพณีศูนย์ยุโรปเกี่ยวกับวรรณกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งการตรวจสอบคำถามของความเป็น เอกลักษณ์ และการแข่งขัน งานที่โดดเด่นรวมถึงวรรณคดี Chinua ทุกอย่างล่มสลาย นีโอดิเมียมคือบ้านสำหรับมิสเตอร์บิสวาส และ ซัลแมน รัชดี เที่ยงคืนของเด็กเอ็ดเวิร์ดกล่าวตะวันออก ( 1978 ) ให้ทฤษฎีพื้นฐานสำคัญสำหรับความเข้าใจวรรณคดีวรรณคดี

แนวคิดหลังสมัยใหม่ ( C . 1945 –ปัจจุบัน ) ในระยะที่คลุมเครือฉาวโฉ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันหมายถึงวรรณกรรม แนวคิดหลังสมัยใหม่ที่สามารถเห็นเป็นคำตอบที่ 24 แห่งความทันสมัยสูงเช่นเดียวกับความน่ากลัวของสงครามโลกครั้งที่สอง วรรณกรรมหลังสมัยใหม่เป็น characterized โดยไม่ปะติดปะต่อ ,ที่แยกส่วนสูงต่ำที่สะท้อนให้เห็นถึงการขาดวัฒนธรรม ประเพณี และโครงสร้างในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีและลัทธิบริโภคนิยม จูเลียน บาร์นส์ , DeLillo , โทนี มอร์ริสัน วลาดิเมียร์ นาโบคอฟ โทมัส พินชันซัลแมน รัชดี และเคิร์ท วอนเนกัต , อยู่ในหมู่มากที่ถือว่าผู้เขียนหลังสมัยใหม่ .

ก่อน raphaelites ( C . 1848 – 1870 )แขนของวรรณกรรมเคลื่อนไหวทางศิลปะที่วาดแรงบันดาลใจจากศิลปินชาวอิตาลีทำงานก่อนที่ราฟาเอล ( 1484 ) 1520 ) ก่อนและ raphaelites รวม sensuousness ศาสนาผ่านรูปแบบบทกวีโบราณและการตั้งค่าในยุคกลาง วิลเลียม มอร์ริส คริสติน่าโรเซตตี , การแบ่งแยกนิวเคลียส และชาร์ล Swinburne เป็นกวีชั้นนำในการเคลื่อนไหว

สัจนิยม ( C . 1830 และ 1900 )ระยะหลวมที่สามารถอ้างถึงใด ๆงานที่มุ่งหวังที่เที่ยงตรงภาพมากกว่าภาษาที่ทำให้ตื่นเต้นเกินไป , หรือเรื่องประโลมโลก เทคนิคสัจนิยมอ้างอิงถึง late-19th-century วรรณกรรมเคลื่อนไหวเป็นหลัก ฝรั่งเศส อังกฤษ และอเมริกา ที่มุ่งเป้าไปที่ภาพรายละเอียดที่ถูกต้องของชีวิตร่วมสมัยสามัญ . มากของศตวรรษที่ 19 เป็นนักเขียนที่ยิ่งใหญ่ เช่น ดยุคแห่งบราบองต์ ชาร์ลส์ ดิกเกนส์ ,จอร์จอีเลียต , Gustave Flaubert และลีโอตอลสตอยจะจัดเป็น realists . ธรรมชาตินิยม ( ดูด้านบน ) จะเห็นว่าเป็นการแรงของจริง

ศิลปะจินตนิยม ( C . 1798 –ค.ศ. 1828 ) : วรรณกรรมและศิลปะเคลื่อนไหวที่ทำปฏิกิริยากับความยับยั้งชั่งใจและ universalism ของการตรัสรู้ เดอะ โรแมนติกที่มีความเป็นธรรมชาติ , จินตนาการ , อัตวิสัย และความบริสุทธิ์ของธรรมชาติเด่นภาษาอังกฤษโรแมนติกนักเขียน ได้แก่ เจน ออสติน วิลเลี่ยม เบลค ลอร์ด ไบรอน แซมมวล เทย์เลอร์โคลริดจ์ , จอห์น คีตส์ เพอร์ซี่บิชเชลลี่ และ วิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ . เลขเด่นในขบวนการโรแมนติกชาวอเมริกันรวมถึง Nathaniel Hawthorne , เฮอร์แมน เมลวิลล์ , Edgar Allan Poe วิลเลียมคัลเลน ไบรอัน และ John Greenleaf Whittier

มอสลีย์และ drang ( 1750 ) : เยอรมันสำหรับ " พายุ และความเครียด" นี่ๆเยอรมันวรรณกรรมเคลื่อนไหวสนับสนุนหลงใหลความแตกต่างกันในหน้าของเหตุผลต่างๆ และความยับยั้งชั่งใจ Goethe แวเธ่อร์ระทมนั้นยั่งยืนที่สุด งานของขบวนการนี้ ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมาก การเคลื่อนไหว โรแมนติก ( ดูข้างต้น ) .

ลัทธิเหนือจริง ( ปี ค.ศ. 1920 – 1930 ) : เปรี้ยวจี๊ด - เคลื่อนไหวตามหลักในฝรั่งเศสที่พยายามจะทำลายเขตแดนระหว่างเหตุผลและไม่มีเหตุผล , มีสติ และสติ ผ่านความหลากหลายของการทดลองวรรณกรรมและศิลปะ Surrealist กวี เช่น อังเดร เบรตัน และปอลเ ูอาร์ด ยังไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ counterparts ศิลปินของพวกเขา ที่ รวม ซัลบาดอร์ ดาลี , ร็อด สจ๊วต , Ren éรูปภาพนี้

symbolists ( 1870 – 1870 )กลุ่มของฝรั่งเศสกวีที่ทำปฏิกิริยากับความสมจริงด้วยบทกวีของข้อเสนอแนะตามสัญลักษณ์ส่วนตัว และทดลองกับรูปแบบใหม่ เช่น บทกวีกลอนฟรีร้อยแก้วและบทกวี การ symbolists St é phane มาลลาร์เม่ ) , อาร์เธอร์ rimbaud และพอล เวอร์ไลน์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดที่รู้จักกันดีโดยชาร์ลส์โบดแลร์ . ในการเปิดพวกเขามีอิทธิพลอสุจิในบทกวีสมัยใหม่ของศตวรรษที่ 20 ก่อนดีกว่า

( C . 1835 – 1860 ) : การเคลื่อนไหวของปรัชญาและจิตวิญญาณอเมริกัน อาศัยในอังกฤษ ที่เน้นความเป็นอันดับหนึ่งของจิตสำนึกของแต่ละบุคคลและปฏิเสธวัตถุนิยมในความโปรดปรานของมิตรสหายที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติราล์ฟวอลโดเอเมอร์สัน " พึ่งพาตนเอง " ของ เฮนรี่ เดวิด ธอโร Walden และผลงานที่มีชื่อเสียง transcendentalist

( C . 1832 สมัยวิกตอเรีย ( 1901 ) : ระยะเวลาของประวัติศาสตร์ภาษาอังกฤษระหว่างทางเดินของบิลปฏิรูปก่อน ( 1832 ) และความตายของสมเด็จพระราชินีวิกตอเรีย ( ครอบครอง 1837 ( 1901 ) แต่จำได้ว่าให้เข้มงวด สังคม การเมืองอนุรักษนิยมและทางเพศและการปะทะกันบ่อยครั้งระหว่างศาสนาและวิทยาศาสตร์ ช่วงที่มีกิจกรรม และที่สำคัญยังเห็นเรื่องการปฏิรูปสังคมและวิจารณ์ วิคตอเรียนักเขียนเด่น ได้แก่ bront ëน้องสาว , ชาร์ลส์ ดิคเก้นส์ , จอร์จอีเลียต , วิลเลียม เมคพีซแทกเคอรีย์ , แอนโทนี่ทรอลลอป และ โทมัส ฮาร์ดี ในขณะที่กวีที่โดดเด่น ได้แก่ แมทธิวอาร์โนลด์ ; โรเบิร์ตบราวนิ่ง ;Elizabeth Barrett สีน้ำตาล ; เจราร์ด แมนลีย์ฮอปกินส์ ; อัลเฟรดลอร์ดเทนนีสัน และคริสติน่า โรเซ็ตติ วิคตอเรียสารคดีนักเขียนเด่น ได้แก่ วอลเทอร์เพเทอร์ , จอห์นรัสกินและ ชาร์ลส์ ดาร์วิน ผู้เขียนที่มีชื่อเสียงเกี่ยวกับที่มาของสายพันธุ์
( 1859 )