The leaf cutter ant colonies in the

The leaf cutter ant colonies in the forest vary in size from brand new colonies to colonies that have perhaps 8 million ants in the colony. We deal with a species of leaf cutters called Atta Cephalotes. These leaf cutter ants can be seen marching single file through the rainforest with leaf sections twice as large as the ants themselves. These sections of tropical forest leaves have been harvested form the very top of the canopy of the rainforest where the leaf cutters ascend to use their fast cutting lower jaws(mini saws that operate at 1200 cycles per second) to cut the leaf sections from the forest canopy. These leaves are toxic to the ants, never the less the ants transport the leaf sections down the height of the forest trees, along the forest floor to the entrance to the tunnel system that interconnects the various chambers of their colony. Once at the entry to the leaf cutter ant underground maize the leaf cutter turns the leaf over to another worker ant that is more suited to shredding the leaf into a pulverized mass at the same time as the ant creates a new compost pile of shredded material deep into the bowls of the system of chambers that make up the colonies underground city.

Once the material decays it provides nutrients which allows fungus to grow and it is the tips of the fungus that the ants use for food. Thus, we have another species on our planet, beside ourselves, that undertake farming to raise their own crops for subsistence. However, for 10 decades there was a mystery as to how these ants kept their fungus gardens free of contaminating pathogens.

This was a world class mystery until a young PHD student(Cameron Currie from the University of Montreal) came along and discovered that these fungus gardens not only have a deadly parasitic mold(called Escovopsis), but that the ants are indeed producing antibiotics which serve to provide protection to these rainforest ant cities from infections of their massive fungus gardens. Cameron Currie discovered that these ants cultivate a bacteria called Streptomyces which is the source of roughly half of the antibiotics manufactured by our pharmaceutical industry. This remarkable discovery has now given us a new mystery. The antibiotics that our pharmaceutical industry produces can only manufacture antibiotics that remain effective for two or three or four generations. We are literally running out of antibiotics because the diseases we use these against are evolving resistance to our antibiotics faster than we can create new antibiotics to be used against the new strains of diseases. Our population faces an imminent disaster as each year we have fewer effective antibiotics that the year before. We are running out of antibiotics at a rate that should be seen as nothing more than a looming catastrophe. Yet these ants have been successful in maintaining their fungus gardens for 65 million years. How do these leaf cutter ants, with brains the size of half a grain of sand, produce antibiotics in such a way to keep them viable for such a long period of time when as human beings we are not able to even keep our antibiotics viable for 50 years? Pulitzer Prize winning biologist Edward Wilson, who has made his life studying ants, has created the term “Superorganism” to describe what the combined intellectual power of social animals operating in mass with a single social goal can accomplish, feats that seem impossible to us never mind the low level cranium power of a tiny insect. Here is a subject worthy of research, the answer to which would have an obvious affect on the health outlook for every human on our planet. If only these ants could teach us how they do it?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อาณานิคมมดตัดใบไม้ในป่าในขนาดจากอาณานิคมใหม่อาณานิคมที่ก้นที 8 ล้านโคโลนีแตกต่างกันไป เราจัดการกับพันธุ์ตัดใบที่เรียกว่า Atta Cephalotes มดตัดใบไม้เหล่านี้สามารถมองเห็นสวนสนามแฟ้มเดียวผ่านป่าส่วนใบที่สองขนาดใหญ่เป็นมดตัวเอง ใบไม้ป่าเขตร้อนส่วนเหล่านี้ได้เก็บเกี่ยวแบบฝาครอบยอดป่าดิบชื้นที่ใบมีดใบขึ้นไปใช้ความเร็วตัดล่างก็ (เลื่อยมินิที่มีที่ 1200 รอบต่อวินาที) เพื่อตัดส่วนใบไม้จากฝาครอบป่า ใบไม้เหล่านี้เป็นพิษไปมด มดขนส่งส่วนใบไม้ลงความสูงของต้นไม้ป่า ตามพื้นป่าเพื่อเข้าไปยังระบบอุโมงค์ที่เชื่อมต่อห้องต่าง ๆ ของอาณานิคมของพวกเขาไม่น้อย เมื่อรายการไปใบตัดมดใต้ดินข้าวโพด ตัดใบนำใบผ่าน มดผู้ปฏิบัติงานอื่นที่เหมาะสมกว่าการ shredding ใบเป็นมวลคลุกกันเป็น มดสร้างกองปุ๋ยใหม่ลึกหั่นวัสดุลงในชามพร้อมกับของระบบของหอที่สร้างเมืองใต้ดินของอาณานิคมเมื่อ decays วัสดุให้สารอาหารที่ช่วยให้เชื้อราเติบโต และเป็นเคล็ดลับของเห็ดราที่มดจะใช้สำหรับอาหาร ดังนั้น เรามีพันธุ์อื่นบนโลกของเรา ด้านข้างของตนเอง ที่ทำนายกตนพืชสำหรับชีพ อย่างไรก็ตาม สำหรับทศวรรษ 10 มีลึกลับเป็นว่ามดเหล่านี้เก็บสวนเห็ดราของขยะโรคฟรีนี้ถูกลึกลับระดับโลกจนกระทั่งนักเรียนปริญญาเอกหนุ่ม (Cameron นเคอร์รี่จากมหาวิทยาลัยมอนทรีออ) มาตลอด และพบว่า สวนเห็ดราเหล่านี้ไม่เพียงแต่มีเสียงฟู่เหมือนกาฝากแรงแม่พิมพ์ (เรียกว่า Escovopsis), แต่ว่า มดที่จะผลิตยาปฏิชีวนะซึ่งให้ป้องกันเมืองมดป่าเหล่านี้จากการติดเชื้อของสวนเห็ดราขนาดใหญ่ของพวกเขา แน่นอน เอ็มบาสซี่ Cameron พบว่า มดเหล่านี้ปลูกแบคทีเรียที่เรียกว่า Streptomyces ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของประมาณครึ่งหนึ่งของยาปฏิชีวนะที่ผลิต โดยอุตสาหกรรมยาของเรา ค้นพบที่น่าทึ่งนี้ได้ตอนนี้ให้ตรวจสอบใหม่ ยาปฏิชีวนะที่ผลิตอุตสาหกรรมยาของเราสามารถเฉพาะผลิตยาปฏิชีวนะที่ยังคงมีผลบังคับใช้สำหรับรุ่นสอง หรือสาม หรือสี่ เรากำลังแท้จริงรันจากยาปฏิชีวนะเนื่องจากโรคที่เราใช้กับเหล่านี้จะพัฒนาความต้านทานต่อยาปฏิชีวนะของเราเร็วกว่าที่เราสามารถสร้างยาปฏิชีวนะใหม่จะใช้กับสายพันธุ์ใหม่ของโรค ประชากรของเราเผชิญภัยพิบัติใกล้มาถึง ตามที่แต่ละปีเรามียาปฏิชีวนะที่มีประสิทธิภาพน้อยลงที่ปีก่อน เรากำลังเรียกใช้จากยาปฏิชีวนะในอัตราที่ควรเห็นเป็นอะไรมากกว่าแผ่นดินไหวปรากฏ ยัง มดเหล่านี้ได้ประสบความสำเร็จในการรักษาของสวนเห็ดรา 65 ล้านปี วิธีทำนี้ใบไม้ตัดมด สมองจำนวนครึ่งเม็ดทราย ผลิตยาปฏิชีวนะในลักษณะเพื่อให้พวกเขาทำงานดังกล่าวเป็นเวลานานของเวลามนุษย์เราไม่สามารถที่จะได้ให้ยาปฏิชีวนะของเราทำงานได้ 50 ปี นักชีววิทยาเอ็ดเวิร์ด Wilson ที่ทำการศึกษามดชีวิต ชนะรางวัลพูลิตเซอร์ได้สร้างคำว่า "Superorganism" เพื่ออธิบายว่า พลังรวมปัญญาของสัตว์สังคมในมวลกับเป้าหมายทางสังคมเดียวสามารถทำให้สำเร็จ feats ที่ดูเหมือนไปเรา never mind อำนาจ cranium ระดับต่ำของแมลงเล็ก ๆ นี่เป็นเรื่องที่คุ้มค่าของการวิจัย คำตอบที่จะได้ผลชัดเจนในอนาคตสุขภาพทุกมนุษย์บนดาวเคราะห์ของเรา ถ้าเพียงมดเหล่านี้สามารถสอนเราวิธีที่พวกเขาทำได้อย่างไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อาณานิคมมดตัดใบไม้ในป่าแตกต่างกันในขนาดตั้งแต่อาณานิคมใหม่แบรนด์อาณานิคมที่มีอาจจะเป็น 8 ล้านมดในอาณานิคม เราจัดการกับชนิดของใบมีดใบที่เรียกว่าเก่ง Cephalotes มดตัดใบไม้เหล่านี้สามารถเห็นไฟล์เดียวเดินผ่านป่าฝนที่มีส่วนใบใหญ่เป็นสองเท่ามดตัวเอง ส่วนเหล่านี้ของใบป่าเขตร้อนได้รับการเก็บเกี่ยวแบบฟอร์มด้านบนสุดของหลังคาของป่าฝนที่มีใบมีดใบขึ้นไปใช้ตัดอย่างรวดเร็วของพวกเขาขากรรไกรที่ต่ำกว่า (เลื่อยขนาดเล็กที่ทำงานที่ 1200 รอบต่อวินาที) ที่จะตัดส่วนใบจากป่า ท้องฟ้า ใบเหล่านี้เป็นพิษต่อมดไม่เคยน้อยมดขนส่งส่วนใบลงความสูงของต้นไม้ในป่าพร้อมพื้นป่าที่จะเข้ากับระบบอุโมงค์ที่ interconnects ห้องต่างๆของอาณานิคมของพวกเขา ทันทีที่เข้าสู่ใบตัดข้าวโพดมดใต้ดินตัดใบเปลี่ยนใบไปมดผู้ปฏิบัติงานอื่นที่มีความเหมาะสมกับการย่อยใบเป็นมวลแหลกลาญในเวลาเดียวกับมดสร้างกองปุ๋ยหมักใหม่ของการหั่นวัสดุลึก ลงไปในชามของระบบห้องที่ทำขึ้นอาณานิคมเมืองใต้ดิน. เมื่อวัสดุที่สลายตัวจะให้สารอาหารที่ช่วยให้เชื้อราที่จะเติบโตและเป็นเคล็ดลับของเชื้อราที่มดใช้สำหรับอาหาร ดังนั้นเราจึงมีอีกสายพันธุ์บนโลกของเราข้างตัวเองที่ทำการเกษตรที่จะยกระดับพืชของตัวเองสำหรับการดำรงชีวิต แต่สำหรับ 10 ทศวรรษที่ผ่านมามีความลึกลับเป็นวิธีมดเหล่านี้เก็บไว้สวนเชื้อราของพวกเขาเสียเชื้อโรคปนเปื้อนได้. นี่คือความลึกลับระดับโลกจนเป็นนักศึกษาปริญญาเอกหนุ่ม (คาเมรอนกะหรี่จากมหาวิทยาลัยมอนทรีออ) มาพร้อมและค้นพบว่าเชื้อราเหล่านี้ สวนไม่เพียง แต่มีเชื้อราปรสิตร้ายแรง (เรียกว่า Escovopsis) แต่ที่มดเป็นจริงการผลิตยาปฏิชีวนะซึ่งทำหน้าที่ในการให้ความคุ้มครองไปยังเมืองเหล่านี้มดป่าฝนเขตร้อนจากการติดเชื้อของสวนเห็ดขนาดใหญ่ของพวกเขา คาเมรอนกะหรี่พบว่ามดเหล่านี้ปลูกฝังเชื้อแบคทีเรียที่เรียกว่า Streptomyces ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของประมาณครึ่งหนึ่งของยาปฏิชีวนะที่ผลิตโดยอุตสาหกรรมยาของเรา การค้นพบที่น่าทึ่งนี้ขณะนี้ได้ให้เรามีความลึกลับใหม่ ยาปฏิชีวนะที่อุตสาหกรรมยาของเราผลิตสามารถผลิตยาปฏิชีวนะที่ยังคงมีประสิทธิภาพสำหรับสองหรือสามหรือสี่ชั่วอายุคน เรามีตัวอักษรวิ่งออกมาจากยาปฏิชีวนะเพราะโรคที่เราใช้กับเหล่านี้มีการพัฒนาความต้านทานต่อยาปฏิชีวนะของเราเร็วกว่าที่เราสามารถสร้างยาปฏิชีวนะใหม่ที่จะนำมาใช้กับสายพันธุ์ใหม่ของโรค ประชากรของเราเผชิญกับภัยพิบัติที่ใกล้เข้ามาในขณะที่ในแต่ละปีเรามียาปฏิชีวนะที่มีประสิทธิภาพน้อยกว่าปีก่อน เรากำลังวิ่งออกมาจากยาปฏิชีวนะในอัตราที่ควรจะถูกมองว่าเป็นอะไรมากไปกว่าภัยพิบัติ looming แต่มดเหล่านี้ได้รับความสำเร็จในการรักษาเชื้อราสวนของพวกเขาสำหรับ 65 ล้านปี วิธีทำมดตัดใบนี้มีสมองขนาดของเม็ดครึ่งของทรายผลิตยาปฏิชีวนะในลักษณะที่จะให้พวกเขาทำงานได้สำหรับการดังกล่าวเป็นระยะเวลานานของเวลาที่เป็นมนุษย์เราไม่สามารถที่จะได้ให้ยาปฏิชีวนะของเราทำงานได้สำหรับ 50 ปี? รางวัลพูลิตเซอร์นักชีววิทยาชนะเอ็ดเวิร์ดวิลสันซึ่งทำให้ชีวิตของเขาเรียนมดได้สร้างคำว่า "อัคร" เพื่ออธิบายสิ่งที่พลังทางปัญญารวมของสัตว์สังคมการดำเนินงานในมวลโดยมีเป้าหมายทางสังคมเดียวสามารถบรรลุอวดที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เราไม่เคย ใจพลังกะโหลกระดับต่ำของแมลงเล็ก ๆ นี่คือเรื่องที่คุ้มค่าของการวิจัยคำตอบซึ่งจะเห็นได้ชัดมีผลกระทบต่อแนวโน้มสุขภาพของมนุษย์บนโลกของเราทุกคน ถ้ามดเหล่านี้เท่านั้นสามารถสอนให้เรารู้ว่าพวกเขาทำมันได้หรือไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ใบตัดอาณานิคมมดในป่าที่แตกต่างกันในขนาดจากแบรนด์อาณานิคมใหม่อาณานิคมที่บางที 8 ล้านมดในอาณานิคม เราจัดการกับชนิดของใบมีดใบเรียกว่า อัตตา cephalotes . มดตัดใบไม้เหล่านี้สามารถเห็นได้เดินขบวนไฟล์เดียวผ่านป่าฝนกับส่วนใบสองครั้งเท่ามดเองเหล่านี้ส่วนของใบไม้ในป่าเขตร้อนมีการเก็บเกี่ยวจากด้านบนสุดของหลังคาของป่าฝนที่ใบไม้ใบขึ้นไปเพื่อใช้ตัดขากรรไกรล่างของพวกเขาได้อย่างรวดเร็ว ( Mini เลื่อยที่ใช้ 1200 รอบต่อวินาที ) เพื่อตัดใบส่วนป่าจากหลังคา ใบเหล่านี้เป็นพิษกับมดไม่เคยน้อยกว่ามดการขนส่งใบส่วนลงความสูงของป่า ต้นไม้ ตามพื้นป่าเพื่อเข้าระบบอุโมงค์ที่เชื่อมห้องต่างๆของอาณานิคมของพวกเขาทันทีที่เข้ามดตัดใบไม้ ใต้ดิน ข้าวโพด ใบตัด ใบ เปลี่ยนไปทำงานอื่น มด ที่เหมาะกับการทำลายใบเป็นบดมวลในเวลาเดียวกันเป็นมดสร้างกองปุ๋ยหมักใหม่ของวัสดุลึกหั่นใส่ชามของระบบของห้องที่สร้างอาณานิคมใต้ดิน เมือง

เมื่อวัสดุที่สลายตัวแล้วให้สารอาหารซึ่งช่วยให้เชื้อราเติบโต และมันเป็นเคล็ดลับของเห็ดราว่ามดใช้สำหรับอาหาร ดังนั้นเราจึงมีอีกชนิดบนดาวเคราะห์ของเรา นอกจากตัวเราเอง ที่รับฝากเลี้ยงเพื่อปลูกพืชผลของตนเองเพื่อยังชีพ อย่างไรก็ตาม สำหรับ 10 ทศวรรษมีความลึกลับเป็นอย่างไรมดเหล่านี้เก็บสวนเห็ดราของฟรี

ทำให้เกิดการปนเปื้อนเชื้อโรคนี้ยังเป็นปริศนา ระดับโลก จนนักศึกษาปริญญาเอกยัง ( คาเมรอนกะหรี่จากมหาวิทยาลัยมอนทรีออล ) มาด้วย และพบว่าสวนเห็ดราเหล่านี้ไม่เพียง แต่มีราปรสิตมฤตยู ( เรียกว่า escovopsis ) แต่ว่ามดแน่นอนการผลิตยาปฏิชีวนะซึ่งให้บริการเพื่อให้การป้องกันเมืองมดเหล่านี้ป่าฝนจากการติดเชื้อของเห็ดราขนาดใหญ่สวน ของพวกเขาคาเมรอนกะหรี่ค้นพบว่ามดพวกนี้ปลูกฝังแบคทีเรียที่เรียกว่า Streptomyces ซึ่งเป็นที่มาของประมาณครึ่งหนึ่งของยาปฏิชีวนะที่ผลิตโดยอุตสาหกรรมของเรา การค้นพบที่น่าทึ่งนี้ได้ให้เราเป็นปริศนาใหม่ ยาปฏิชีวนะที่อุตสาหกรรมเภสัชกรรมของเราผลิตสามารถผลิตยาปฏิชีวนะที่ยังคงมีประสิทธิภาพ สอง หรือ สาม หรือ สี่รุ่นเรากำลังวิ่งออก เพราะเราใช้ยาปฏิชีวนะ โรคเหล่านี้กับมีการพัฒนาความต้านทานยาปฏิชีวนะของเราเร็วกว่าที่เราสามารถสร้างยาปฏิชีวนะใหม่ที่จะใช้กับสายพันธุ์ใหม่ของโรค ประชากรของเราเผชิญกับภัยพิบัติที่ใกล้เป็นแต่ละปี เราได้น้อยกว่าที่มีประสิทธิภาพยาปฏิชีวนะที่ปีก่อนหน้านี้เราไม่มียาปฏิชีวนะในอัตราที่ควรจะเห็นอะไรมากกว่าที่ปรากฏหายนะ แต่มดเหล่านี้ประสบความสำเร็จในการรักษาสวนเห็ดราของ 65 ล้านปี วิธีการทำเหล่านี้ใบตัดมดด้วยสมองขนาดครึ่งเม็ดทรายผลิตยาปฏิชีวนะในลักษณะดังกล่าวเพื่อให้พวกเขาได้เช่นระยะเวลาที่ยาวนานของเวลา เมื่อเป็นมนุษย์ เราไม่สามารถจะให้ยาปฏิชีวนะของเราได้ 50 ปี รางวัลพูลิตเซอร์รางวัลนักชีววิทยาเอ็ดเวิร์ด วิลสัน ที่ทำให้ชีวิตของเขาได้ศึกษามดได้สร้างคำว่า " superorganism " เพื่ออธิบายว่าพลังทางปัญญาของสังคมรวมสัตว์ที่ปฏิบัติการในมวลเดียวกับสังคมเป้าหมายสามารถบรรลุ feats ที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ , เราไม่เคยรังเกียจระดับต่ำกะโหลกพลังของแมลงเล็ก ๆ . นี่คือเรื่องที่คุ้มค่าของการวิจัย คำตอบซึ่งจะส่งผลกระทบที่ชัดเจนต่อแนวโน้มสุขภาพสำหรับมนุษย์ทุกคนบนโลกเราถ้าเพียงแค่นี้มดจะสอนเราทำมันได้อย่างไร ?