Finally, I have reached a point, in

Finally, I have reached a point, in this exploration of the multi-faceted nature of the activity of drawing, when I can begin to identify with Alberto Giacometti’s passionate proclamation that ‘drawing is all’, for it seems to have a close relationship to the very roots of consciousness and to the process of individuation (Lord 1971). I began this piece of writing with a personal description of a memory of making a drawing. The vividness, with which I re-experienced the original incident, allowed me to catch hold of some of the sensory experiences which underpin both the original act and its re-conjuring, as a memory; and led me to investigate further, the significance of this intensity in relation to the fundamental human experience of existence. I began to feel that many of the psychological and physical elements that are involved are so fundamental to our being that they are easily overlooked and are difficult to define, and I suspected that by gaining a clearer understanding of these elements it might be possible to gain a deeper understanding of how drawing can strengthen this experience of being. The process of collecting and interpreting the complicated musings of contemporary artists, on the subject, provided a reservoir of themes that appeared to resurface in mutating forms and the structuring of the article became difficult, in a remarkably revealing way, since each angle that I chose seemed to lead, at once to every other element. It was difficult to find a linear structure of thought through which I could clarify my ideas. I gained some insight into the virtual impossibility of translating visual experience into words (Arnheim 1969) and I understood why the verbal and written explanations of visual artists often seem incomplete or deliberately obscure. Theories about consciousness and object relations offer explanations which allow art therapists to describe ways in which drawing and art-making are powerful tools in raising awareness and self-esteem. The physicality of drawing contributes to the tangibility of this process, facilitates the sensual and unifying nature of the experience and opens a dialogue with the unconscious. I think, perhaps, the rock art of the San gave the most vivid clues to what I am beginning to perceive as the primal role that drawing may play in strengthening our sense that we are truly alive. Barbara Stafford’s ideas about the usefulness of analogy point to additional reasons why drawing may be particularly helpful to us, as the inhabitants of fragmented and complex contemporary cultures. It mobilizes the unifying and healing potential of a kind of thought that makes creative use of perceived similarities (Stafford 2001). Drawing represents just such an analogy and is simultaneously, at a personal level, a unifying experience (Storr 1991). In Rudolph Arnheim’s estimation it is clear that artwork made in art therapy sessions is more than simple fantasy and that to some extent the patient has actually experienced the change that is embodied in the image. Arnheim believes the reality of the artistic experience should be taken seriously ‘not only because it is symptomatic but also because its consequences are as tangible as those of events occurring in the so-called real world’ (Arnheim 1986). I regard this article very much as the beginning of a process of discovering and clarifying the most basic elements that are particular to art therapy and I am aware that I have not yet begun relate these observations explicitly to more specific themes that are confronted by patients and therapists within therapy sessions. By gaining a broad perspective on the relationship between drawing and fundamental human experience I feel that I have raised further questions about the usefulness of ‘synesthetic unity’ in the context of art therapy, and a future, more detailed examination would shed light on the extent to which different ways of drawing can facilitate or, perhaps, inhibit this kind of integration. A deeper excavation of the archaeology of creativity would equip art therapists with a more precise set of tools with which to help their clients engage, more deeply with the experience of being alive. I have laid foundations which allow me to defend the claim that art is fundamental to human well-being and that art therapy should be widely available as an important and effective treatment for those members of our society who find themselves in psychological crisis. As I set out to do, at the beginning of this article, I have begun to explore the beginnings of the persuasive theoretical argument which is required in order to ‘describe the principles by which art therapy claims to be beneficial’ (Arnheim 1986). I am sitting with Jeannie in an art therapy session. She asks me to draw a picture of her, so that she can see herself as others see her. I suggest that perhaps the way we see ourselves may be more significant, to the way we are, than are the impressions of others. I, gently, persuade her to make a drawing of herself. She puts her hand to her face in order to trace the outline of her nose with her fingertips.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สุดท้ายผมได้มาถึงจุดในการสำรวจของธรรมชาติหลายเหลี่ยมเพชรพลอยของกิจกรรมของการวาดภาพนี้เมื่อฉันสามารถเริ่มต้นที่จะพิสูจน์ด้วยการประกาศหลงใ​​หล Alberto Giacometti ที่ 'วาดภาพเป็นสิ่งที่' มันดูเหมือนว่าจะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับ รากมากของสติและถึงกระบวนการของ individuation (ลอร์ด 1971) ผมเริ่มเขียนงานชิ้นนี้มีคำอธิบายส่วนบุคคลของหน่วยความจำในการทำภาพวาด ความสดใสด้วยซึ่งผมอีกครั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีประสบการณ์เดิมที่อนุญาตให้ฉันไปจับถือของบางส่วนของประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสซึ่งหนุนทั้งการกระทำที่เป็นต้นฉบับและอีก Conjuring ตามที่หน่วยความจำ; และนำฉันไปตรวจสอบต่อไปอย่างมีนัยสำคัญของความรุนแรงนี้ในความสัมพันธ์กับประสบการณ์มนุษยชนขั้นพื้นฐานของการดำรงอยู่ ผมเริ่มรู้สึกว่าหลายองค์ประกอบทางร่างกายและจิตใจที่มีส่วนร่วมจึงจะเป็นพื้นฐานของเราที่พวกเขาจะมองข้ามได้ง่ายและมีความยากที่จะกำหนดและฉันสงสัยว่าด้วยการได้รับความเข้าใจที่ชัดเจนขององค์ประกอบเหล่านี้ก็อาจจะเป็นไปได้ที่จะได้รับ ความรู้ความเข้าใจในวิธีการวาดภาพสามารถเสริมสร้างประสบการณ์ในการเป็นนี้ กระบวนการของการเก็บรวบรวมและการตีความ musings ซับซ้อนของศิลปินร่วมสมัยในเรื่องที่ให้อ่างเก็บน้ำของรูปแบบที่ปรากฏต้องคำนึงถึงคุณธรรมในกรรมวิธีรูปแบบและโครงสร้างของบทความกลายเป็นเรื่องยากในทางที่เผยให้เห็นอย่างน่าทึ่งเพราะมุมที่ผมเลือกแต่ละ ดูเหมือนจะนำไปสู่​​ที่หนึ่งครั้งเพื่อทุกองค์ประกอบอื่น ๆ มันเป็นเรื่องยากที่จะหาโครงสร้างเชิงเส้นของความคิดผ่านทางที่ฉันจะได้ชี้แจงความคิดของฉัน ฉันได้รับข้อมูลเชิงลึกบางเป็นไปไม่ได้เสมือนจริงของประสบการณ์ภาพแปลเป็​​นคำพูด (Arnheim 1969) และผมเข้าใจว่าทำไมคำอธิบายทางวาจาและการเขียนของศิลปินทัศนศิลป์มักจะดูเหมือนไม่สมบูรณ์หรือจงใจปิดบัง ทฤษฎีที่เกี่ยวกับจิตสำนึกและความสัมพันธ์กับวัตถุที่มีคำอธิบายที่ช่วยให้นักบำบัดศิลปะเพื่ออธิบายวิธีการที่วาดภาพและศิลปะการเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการสร้างความตระหนักและภาคภูมิใจในตนเอง กายภาพของการวาดภาพก่อให้เกิดรูปธรรมของกระบวนการนี​​้, อำนวยความสะดวกในการกระตุ้นความรู้สึกและธรรมชาติรวมของประสบการณ์และเปิดการเจรจากับหมดสติ ผมคิดว่าบางทีศิลปะหินของซานให้เบาะแสที่ชัดเจนที่สุดกับสิ่งที่ผมกำลังเริ่มที่จะรับรู้ว่าบทบาทครั้งแรกที่วาดภาพอาจจะเล่นในการเสริมสร้างความรู้สึกของเราที่เรายังมีชีวิตอยู่อย่างแท้จริง บาร์บาร่าคิด Stafford เกี่ยวกับประโยชน์ของการเปรียบเทียบจุดเหตุผลเพิ่มเติมว่าทำไมการวาดภาพอาจจะเป็นประโยชน์โดยเฉพาะอย่างยิ่งเราเป็นคนที่อาศัยอยู่ของวัฒนธรรมร่วมสมัยการแยกส่วนและซับซ้อน มัน mobilizes รวมและศักยภาพในการรักษาของชนิดของความคิดที่ทำให้การใช้ความคิดสร้างสรรค์ของความคล้ายคลึงกันรับรู้ (Stafford 2001) การวาดภาพแสดงให้เห็นถึงเพียงเช่นการเปรียบเทียบและเป็นพร้อมกันในระดับส่วนบุคคลประสบการณ์รวม (สตอร์ 1991) ในการประมาณค่ารูด Arnheim มันเป็นที่ชัดเจนว่างานศิลปะที่เกิดขึ้นในการบำบัดศิลปะเป็นมากกว่าจินตนาการง่ายและที่ที่มีขอบเขตผู้ป่วยได้จริงประสบกับการเปลี่ยนแปลงที่เป็นตัวเป็นตนในภาพ Arnheim เชื่อว่าความเป็นจริงของประสบการณ์ทางศิลปะที่ควรจะดำเนินการอย่างจริงจัง 'ไม่เพียง แต่เพราะมันเป็นอาการ แต่ยังเป็นเพราะผลที่ตามมาจะเป็นตัวตนเป็นที่ของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกแห่งความจริงที่เรียกว่า' (Arnheim 1986) ผมมองว่าบทความนี้เป็นอย่างมากเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการของการค้นพบและทำความเข้าใจองค์ประกอบพื้นฐานมากที่สุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีต่อการรักษาด้วยศิลปะและฉันรู้ว่าฉันยังไม่ได้เริ่มยังเกี่ยวข้องกับการสังเกตเหล่านี้อย่างชัดเจนรูปแบบเฉพาะเจาะจงมากขึ้นที่กำลังเผชิญหน้ากับผู้ป่วยและ นักบำบัดภายในบำบัด โดยดึงดูดมุมมองกว้างกับความสัมพันธ์ระหว่างการวาดภาพและประสบการณ์มนุษยชนขั้นพื้นฐานฉันรู้สึกว่าฉันได้ยกคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับประโยชน์ของ 'ความสามัคคี Synesthetic' ในบริบทของศิลปะบำบัดและในอนาคต, การตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติมจะหลั่งน้ำตาแสงในขอบเขต ซึ่งวิธีการที่แตกต่างกันของการวาดภาพสามารถอำนวยความสะดวกหรือบางทียับยั้งชนิดของการรวมกลุ่มนี้ ขุดลึกของโบราณคดีของความคิดสร้างสรรค์จะจัดให้นักบำบัดศิลปะกับชุดที่แม่นยำยิ่งขึ้นของเครื่องมือที่จะช่วยให้ลูกค้าของพวกเขามีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นด้วยประสบการณ์ของการมีชีวิตอยู่ ฉันได้วางรากฐานที่ช่วยให้ผมที่จะปกป้องอ้างว่าศิลปะเป็นพื้นฐานของมนุษย์เป็นอยู่ที่ดีและการรักษาด้วยศิลปะที่ควรจะสามารถใช้ได้อย่างกว้างขวางว่าเป็นรักษาที่สำคัญและมีประสิทธิภาพสำหรับบรรดาสมาชิกของสังคมของเราที่พบตัวเองอยู่ในภาวะวิกฤติทางจิตวิทยา ขณะที่ผมออกไปทำที่จุดเริ่มต้นของบทความนี้ผมได้เริ่มที่จะสำรวจจุดเริ่มต้นของการโต้แย้งทางทฤษฎีโน้มน้าวใจซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อ 'อธิบายหลักการโดยที่ศิลปะบำบัดอ้างว่าเป็นประโยชน์' (Arnheim 1986) ฉันกำลังนั่งอยู่กับ Jeannie ในเซสชั่นศิลปะบำบัด เธอถามฉันที่จะวาดภาพของเธอเพื่อให้เธอสามารถมองเห็นตัวเองเป็นคนอื่นเห็นเธอ ผมขอแนะนำว่าอาจจะเป็นวิธีที่เราเห็นตัวเองอาจมีความสำคัญมากขึ้นกับวิธีการที่เรามีมากกว่าการแสดงผลของผู้อื่น ฉันเบา ๆ ชักชวนให้เธอเพื่อให้ภาพวาดของตัวเอง เธอทำให้มือของเธอไปที่ใบหน้าของเธอเพื่อที่จะติดตามเค้าร่างของจมูกของเธอด้วยปลายนิ้วของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในที่สุดก็มาถึงจุดในการสำรวจวันนี้ลักษณะของกิจกรรมการวาดภาพ เมื่อฉันสามารถเริ่มต้นเพื่อระบุกับอัลแบร์โต จิ โคเมตติ หลงใหล ประกาศว่า ' วาดภาพ ' เพราะมันดูเหมือนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับรากมากของจิตและกระบวนการของปัจเจกบุคคล ( ลอร์ด 1971 ) .ผมเริ่มเขียนชิ้นนี้ที่มีรายละเอียดส่วนบุคคลของหน่วยความจำของการวาดภาพ ความชัดเจน ซึ่งผมกำลังประสบเหตุการณ์เดิมที่ได้รับอนุญาตให้จับถือของบางส่วนของประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสที่หนุนทั้งต้นฉบับพระราชบัญญัติและเป็นศิลปะ เป็นหน่วยความจำ และนำให้ศึกษาเพิ่มเติมความสำคัญของความเข้มในความสัมพันธ์กับมนุษย์ประสบการณ์พื้นฐานของการดำรงอยู่ ฉันเริ่มรู้สึกว่าหลายของทางจิตวิทยาและทางกายภาพองค์ประกอบที่เกี่ยวข้องเพื่อพื้นฐานของเราเป็นว่าพวกเขาจะมองข้ามได้ง่าย และจะยากที่จะกําหนดและฉันสงสัยว่าโดยดึงดูดความเข้าใจที่ชัดเจนขององค์ประกอบเหล่านี้อาจเป็นไปได้ที่จะได้รับความเข้าใจที่ลึกซึ้งของวิธีการวาดภาพสามารถเสริมสร้างประสบการณ์นี้เป็น . กระบวนการของการเก็บรวบรวมและการตีความ musings ที่ซับซ้อนของศิลปินร่วมสมัย เรื่องให้ใช้ธีมที่ปรากฏขึ้นใหม่ในแปลงรูปแบบและโครงสร้างของบทความได้ยาก ในทางเปิดเผย อย่างน่าทึ่ง เพราะแต่ละมุมที่ฉันเลือกดูตะกั่ว เมื่อทุกองค์ประกอบอื่น ๆ . มันเป็นเรื่องยากที่จะหาโครงสร้างเชิงเส้นของความคิดที่ผมได้ชี้แจงในความคิดของฉันฉันได้รับข้อมูลเชิงลึกในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เสมือนการแปลประสบการณ์ด้านภาพเป็นคำพูด ( อาร์นไฮม์ 1969 ) และผมเข้าใจดีว่าทำไม คำพูด และคำอธิบายที่เขียนภาพศิลปินมักจะดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์ หรือการจงใจปิดบังทฤษฎีที่เกี่ยวกับจิตและวัตถุสัมพันธ์ มีการอธิบายที่ช่วยให้บำบัดศิลปะที่จะอธิบายวิธีที่การวาดภาพและทำงานศิลปะเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพในการสร้างการตระหนักรู้และเห็นคุณค่าในตนเอง . ด้านกายภาพของการวาดภาพ มีส่วนช่วยใน tangibility กระบวนการนี้ในการกระตุ้นความรู้สึกและธรรมชาติของประสบการณ์ และเปิดการเจรจากับสติ ฉันคิดว่าบางที , ศิลปะหินของซันให้เบาะแสที่ชัดที่สุดที่ฉันเริ่มที่จะรับรู้เป็นครั้งแรกบทบาทที่วาดอาจจะเล่นในความรู้สึกของเราที่เรากำลังมีชีวิตอยู่อย่างแท้จริง บาร์บาร่า Stafford ความคิดเกี่ยวกับประโยชน์ของการเปรียบเทียบจุดเหตุผลเพิ่มเติมทำไมวาดอาจเป็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นประโยชน์กับเรา เป็นชาวเมืองแยกส่วนที่ซับซ้อน และวัฒนธรรมร่วมสมัยมันระดมศักยภาพของการรวมและการรักษาชนิดของความคิดที่ทำให้ใช้ความคิดสร้างสรรค์ของการรับรู้ความคล้ายคลึงกัน ( Stafford 2001 ) วาดเป็นเพียงเช่นเปรียบเทียบและพร้อมกันในระดับส่วนบุคคล การรวมประสบการณ์ ( storr 1991 )ในการรูดอาร์นไฮม์เป็นที่ชัดเจนว่างานศิลปะที่ทำในเซสชั่นบำบัดศิลปะมากกว่าจินตนาการง่ายและบางส่วนผู้ป่วยได้มีประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงที่ฝังอยู่ในรูปอาร์นไฮม์เชื่อความเป็นจริงของประสบการณ์ทางศิลปะที่ควรจะดำเนินการอย่างจริงจัง ไม่ใช่เพียงเพราะว่ามันคือ ' อาการ แต่ยังเพราะผลของมันจะเป็นรูปธรรมเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกจริงที่เรียกว่า ' ( อาร์นไฮม์ 1986 )ผมเห็นว่าบทความนี้มากเป็นจุดเริ่มต้นของกระบวนการของการค้นพบและการอธิบายพื้นฐานที่สุดของธาตุโดยเฉพาะศิลปะบำบัดและฉันตระหนักว่าฉันยังไม่ได้เริ่มเล่าข้อสังเกตเหล่านี้อย่างชัดเจนรูปแบบที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้นนั้น กำลังเผชิญกับผู้ป่วยและในการรักษาบำบัดเซสชันโดยสู่มุมมองที่กว้าง ในความสัมพันธ์ระหว่างการวาดภาพและพื้นฐานของมนุษย์ประสบการณ์ ผมรู้สึกว่า ผมได้ยกคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับประโยชน์ของ synesthetic ' ความสามัคคี ' ในบริบทของศิลปะบำบัด และอนาคต ตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติมจะหลั่งแสงในขอบเขตที่สามารถอำนวยความสะดวกในวิธีที่แตกต่างของการวาดภาพ หรือ บางที ยับยั้งการ นี้ ชนิดของการรวมมีการขุดลึกในโบราณคดี จะจัดให้นักสร้างสรรค์ศิลปะกับชุดแม่นกว่าของเครื่องมือที่ช่วยให้ลูกค้าของพวกเขาต่อสู้ ลึกมากด้วยประสบการณ์ของการมีชีวิตอยู่ฉันได้วางรากฐานที่ช่วยให้ฉันเพื่อปกป้อง เรียกร้องว่า ศิลปะคือพื้นฐานของความเป็นอยู่ของมนุษย์และศิลปะบำบัดควรจะสามารถใช้ได้อย่างกว้างขวางที่สำคัญและรักษาที่มีประสิทธิภาพสำหรับผู้ที่สมาชิกของสังคมที่พบตัวเองในภาวะที่จิต ฉันตั้งใจจะทำที่จุดเริ่มต้นของบทความนี้ฉันได้เริ่มสำรวจจุดเริ่มต้นของอาร์กิวเมนต์ทฤษฎีการจูงใจที่ถูกต้องเพื่อที่จะ ' อธิบายหลักการที่อ้างว่าเป็นศิลปะบำบัด ( อาร์นไฮม์ 1986 ) ฉันนั่งอยู่กับจีนนี่ในศิลปะบำบัดเซสชัน เธอขอให้ฉันวาดภาพเธอ เพื่อที่เธอจะได้เห็นตัวเองเป็นคนอื่นที่เห็นเธอผมแนะนำนะ ว่าวิธีการที่เราเห็นตัวเราอาจจะมากขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ วิธีเรา กว่าจะ แสดงผลของผู้อื่น ผม ค่อยๆ ชักชวนให้เธอวาดรูปตัวเอง เธอใส่มือของเธอ ใบหน้าของเธอเพื่อติดตามร่างของจมูก

ด้วยปลายนิ้วของเธอ