The main challenges of the installa

The main challenges of the installation of sub-sea horizontal directional drillings on Palm Jumeirah specifically, was that there were close spacing between the bores (holes), changing soil conditions along the drilling alignment (fill/rock) and brackish (slightly salty) groundwater. To resolve the second problem, vibrocompaction technologies were used just like in the case with sand in the palm's fronds themselves. (Gahir, et.al)





Besides the scientific challenges to this construction project, another challenge was the pressure to finish the islands in such a limited amount of time - 3 years. In order to keep ahead of schedule, the company constructing the islands, decided to start laying the sand foundation under the sea. Yes, time constraints forced both companies - the one constructing the breakwater crescent, and the one constructing the islands to complete both structures simultaneously. However, eight months into the project, it wanted to bring them above sea level. In April 2002, after 550 m of the breakwater crescent was completed, the company finally brought out the fronds. This decision was based on a study conducted that sought to minimize constructions risks, to be elaborated below. It explains the different sediment transport processes that occurred during construction time.

The islands themselves, the fronds were made out of an obscene amount of sand - 94 million cubic meters of it! That is enough to cover the whole of Manhattan 1 m deep! One would assume that acquiring even that huge amount of sand would not be difficult for a country with sand as their biggest resource (deserts). However, sand from the desert is not the most suitable type for construction of the Palm Islands because it is too fine and "flaky". Instead, sand was obtained from 60 nautical miles out of sea, from the bottom of the Persian Gulf. This is sand was superior because it was coarse, dense and resistant to wave impact. The sand was dredged by the Belgian company Jan De Nul and the Dutch company Van Oord, and was sprayed using dredging ships. Sand placement was guided by Differential Global Positioning Systems (DGPS) allowing for an error of less than 0.39 of an inch beyond imagined boundaries (since there are no rigid mold to hold it in place). The way this works is that five men walk around the entire island daily in the hot temperature and high humidity levels, carrying these cumbersome gadgets behind their backs, and receive signals from the Prince's own satellite system, located 676 km up in space. (This technology rivals those of the Russian and US military!) The height and position of the deposited sand is recorded and reveals the coordinates (like on a graph) where precisely, the dredges should make additional deposits. The sand was dredged at very high speeds at 10m/s. It took less than 1 hour to fill an 8 ton tank with sand! This process, known as the rainbowing process, is when a dredging ship propels sand from the ocean floor and forms a high arc in the air, as shown in the picture. After the rainbowing process, the sand rises 4 m above water.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความท้าทายหลักของการติดตั้งซีย่อย drillings ทิศทางแนวนอนในปาล์มจูเมราห์ได้ถูกว่า มีเฉพาะ ปิดช่องว่างระหว่าง bores (หลุม), การเปลี่ยนแปลงสภาพดินพร้อมการเจาะตำแหน่ง (เติมหิน) และน้ำกร่อย (เค็มเล็กน้อย) การแก้ปัญหาสอง เทคโนโลยี vibrocompaction ใช้เหมือนในกรณีกับทรายใน fronds ปาล์มของตัวเอง (Gahir, et.al)นอกจากความท้าทายทางวิทยาศาสตร์นี้โครงการก่อสร้าง ความท้าทายอื่น ๆ ถูกดันไปจบเกาะดังกล่าวเป็นจำนวนจำกัด ของเวลา - 3 ปี ให้ก่อนกำหนดการ บริษัทสร้างเกาะ ตัดสินใจที่จะเริ่มต้นวางรากฐานทรายใต้ทะเล ใช่ ข้อจำกัดเวลาบังคับทั้งบริษัท - หนึ่งสร้างเครสเขื่อนกันคลื่น และได้สร้างเกาะสมบูรณ์โครงสร้างทั้งสองพร้อมกัน อย่างไรก็ตาม โครงการ เดือนแปดอยากจะนำพวกเขาเหนือระดับน้ำทะเล ในเดือน 2002 เมษายน หลังจากเสร็จ m 550 ของเครสเขื่อน บริษัทสุดท้ายนำออก fronds ตัดสินใจนี้เป็นไปตามการศึกษาที่ดำเนินการที่จะลดความเสี่ยงด้านก่อสร้าง การเป็น elaborated ด้านล่าง มันอธิบายกระบวนการขนส่งตะกอนต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างก่อสร้าง เกาะตัวเอง fronds ที่ทำจากทราย - 94 ล้านลูกบาศก์เมตรที่ลามกจำนวน ก็พอที่จะครอบคลุมทั้งหมดของแมนฮัตตัน 1 เมตรลึก หนึ่งจะสมมติว่า ได้แม้ว่าจำนวนมากของทรายจะไม่ยากสำหรับประเทศที่มีหาดทรายเป็นทรัพยากรของพวกเขาที่ใหญ่ที่สุด (ทะเลทราย) อย่างไรก็ตาม ทรายจากทะเลทรายได้ชนิดเหมาะสมที่สุดสำหรับการก่อสร้างเกาะปาล์มได้ดี และ "ไม่สม่ำเสมอ" เกินไป แทน ทรายได้รับจาก 60 ไมล์ทะเลจากทะเล จากด้านล่างของอ่าวเปอร์เซีย เป็นทรายเหนือกว่าเพราะมันหยาบ ความหนาแน่นสูง และทนต่อผลกระทบคลื่น ทรายถูก dredged โดยบริษัทเบลเยียม Jan De Nul และบริษัทดัตช์ Van Oord และฉีดพ่นโดยใช้เรือ dredging วางทรายถูกแนะนำโดยส่วนที่แตกต่างโลกตำแหน่งระบบ (DGPS) อนุญาตให้มีข้อผิดพลาดน้อยกว่า 0.39 นิ้วเกินขอบเขตเรื่องสมมติ (เนื่องจากมีแม่พิมพ์ไม่แข็งจะเก็บไว้ในสถานที่) วิธีการทำงานนี้คือ ห้าคนเดินรอบเกาะทั้งวันในอุณหภูมิที่ร้อนและความชื้นสูงระดับ โปรแกรมเบ็ดเตล็ดเหล่านี้ยุ่งยากหลังหลังของพวกเขา การถือครอง และรับสัญญาณจากระบบดาวเทียมของเจ้า อยู่ 676 km ขึ้นในพื้นที่ (เทคโนโลยีนี้ rivals บรรดาทหารรัสเซียและสหรัฐอเมริกา) ความสูงและตำแหน่งของทรายนำฝากบันทึก และเปิดเผยพิกัด (เหมือนบนกราฟ) ที่แม่นยำ dredges ที่จะทำให้เงินฝากเพิ่มเติม ทรายถูก dredged ที่ความเร็วสูงที่ 10m/s ใช้เวลาน้อยกว่า 1 ชั่วโมงเต็มถัง 8 ตันที่ มีหาดทราย กระบวนการนี้ เรียกว่ากระบวนการ rainbowing คือเมื่อเรือ dredging propels ทรายจากพื้นมหาสมุทร และรูปแบบส่วนโค้งสูงในอากาศ ดังที่แสดงในรูปภาพ หลังจากกระบวนการ rainbowing ทรายเพิ่มขึ้น 4 เมตรเหนือน้ำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความท้าทายหลักของการติดตั้งใต้น้ำเจาะทิศทางแนวนอนบน Palm Jumeirah ได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือการที่มีระยะห่างที่ใกล้ชิดระหว่างสุ่นี้ (หลุม) การเปลี่ยนแปลงสภาพดินพร้อมการจัดตำแหน่งการขุดเจาะ (กรอกข้อมูล / ร็อค) และน้ำกร่อย (เค็มเล็กน้อย) น้ำใต้ดิน . เมื่อต้องการแก้ไขปัญหาที่สอง vibrocompaction เทคโนโลยีถูกนำมาใช้เช่นเดียวกับในกรณีที่มีทรายในปาล์มของตัวเอง (Gahir, et.al) นอกจากนี้ความท้าทายทางวิทยาศาสตร์เพื่อการก่อสร้างโครงการนี้เป็นความท้าทายอีกประการหนึ่งคือความดันที่จะเสร็จสิ้นในหมู่เกาะดังกล่าวเป็นจำนวนที่ จำกัด ของเวลา - 3 ปีที่ผ่านมา เพื่อที่จะให้ก่อนกำหนด บริษัท สร้างเกาะตัดสินใจที่จะเริ่มวางรากฐานทรายใต้ทะเล ใช่ข้อ จำกัด ด้านเวลาบังคับให้ทั้งสอง บริษัท - หนึ่งเสี้ยวสร้างเขื่อนกันคลื่นและหนึ่งสร้างเกาะเพื่อความสมบูรณ์ของโครงสร้างทั้งสองพร้อมกัน อย่างไรก็ตามแปดเดือนในโครงการก็ต้องการที่จะนำพวกเขาเหนือระดับน้ำทะเล ในเดือนเมษายนปี 2002 หลังจาก 550 เมตรเสี้ยวเขื่อนแล้วเสร็จ บริษัท ในที่สุดก็นำออกใบ การตัดสินใจครั้งนี้อยู่บนพื้นฐานของการศึกษาที่พยายามที่จะลดความเสี่ยงการก่อสร้างจะได้รับเนื้อหาดังต่อไปนี้ . มันอธิบายกระบวนการเคลื่อนที่ของตะกอนที่แตกต่างกันที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาในการก่อสร้างเกาะตัวเองใบที่ถูกทำออกมาจากจำนวนเงินที่ลามกอนาจารของทราย- 94 ล้านลูกบาศก์เมตรของมัน! นั่นคือพอที่จะครอบคลุมทั้งหมดของแมนฮัตตัน 1 เมตรลึก! ใครจะคิดว่าแม้การซื้อจำนวนมากที่ทรายจะไม่เป็นเรื่องยากสำหรับประเทศที่มีทรายเป็นแหล่งใหญ่ที่สุดของ (ทะเลทราย) แต่ทรายจากทะเลทรายไม่ได้เป็นชนิดที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการก่อสร้างของหมู่เกาะปาล์มเพราะมันเป็นดีเกินไปและ "ขุย" แต่ทรายที่ได้รับจาก 60 ไมล์ทะเลจากทะเลจากด้านล่างของอ่าวเปอร์เซีย นี้เป็นทรายจะดีกว่าเพราะมันเป็นหยาบหนาแน่นและทนต่อคลื่นผลกระทบ ทรายที่ถูกขุดขึ้นมาโดย บริษัท เบลเยียม ม.ค. De Nul และ บริษัท ดัตช์ Van Oord และได้รับการฉีดพ่นโดยใช้เรือขุดลอก ตำแหน่งทรายถูกแนะนำโดยความแตกต่างของระบบกำหนดตำแหน่งบนโลก (DGPS) เพื่อให้มีข้อผิดพลาดน้อยกว่า 0.39 นิ้วเกินขอบเขตจินตนาการ (เนื่องจากไม่มีแม่พิมพ์แข็งที่จะถือไว้ในสถานที่) วิธีการทำงานนี้คือการที่ห้าคนเดินไปรอบ ๆ ทั้งเกาะทุกวันในอุณหภูมิร้อนและระดับความชื้นสูงแบกแกดเจ็ตที่ยุ่งยากเหล่านี้ไว้เบื้องหลังของพวกเขาและได้รับสัญญาณจากระบบดาวเทียมของตัวเองของเจ้าชายที่ตั้งอยู่ 676 กม. ในพื้นที่ (เทคโนโลยีนี้คู่แข่งเหล่านั้นของรัสเซียและทหารสหรัฐ) ความสูงและตำแหน่งของทรายฝากจะถูกบันทึกไว้และเผยให้เห็นพิกัด (เช่นเดียวกับกราฟ) ที่แม่นยำ dredges ควรทำให้เงินฝากเพิ่มเติม ทรายที่ถูกขุดขึ้นมาด้วยความเร็วสูงมากในระยะ 10 เมตร / วินาที มันต้องใช้เวลาน้อยกว่า 1 ชั่วโมงเพื่อเติมเต็มถังตัน 8 ด้วยทราย! กระบวนการนี้เป็นที่รู้จักกันเป็นกระบวนการ rainbowing คือเมื่อเรือขุดลอกทรายผลักดันจากพื้นมหาสมุทรและรูปแบบโค้งสูงในอากาศตามที่แสดงในภาพ หลังจากขั้นตอนการ rainbowing ทรายที่เพิ่มขึ้น 4 เมตรเหนือน้ำ