The Resilience Scale for Adults dev

The Resilience Scale for Adults developed by Wagnild and Young in
1993 is the most frequently used measurement scale with reliability
and validity supported by several small studies since 1990: Cronbach's
alpha coefficient was consistently acceptable and moderately high
ranging from 0.73 to 0.91 (Wagnild, 2009). According to De Santis
(2008), Wagnild and Young (1993) has not been used to study
resilience in the context of HIV infection, but researcher like Farber et
al. (2000) have used the dispositional resilience scale to measure
related concepts of hardiness to study resilience in patients with HIV.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สเกลความยืดหยุ่นสำหรับผู้ใหญ่ที่พัฒนา โดย Wagnild และหนุ่มสาวใน1993 เป็นมาตราวัดที่ใช้บ่อย มีความน่าเชื่อถือและสนับสนุนการศึกษาขนาดเล็กหลายพ.ศ. 2533 มีผลบังคับใช้: ของ Cronbachสัมประสิทธิ์อัลฟาถูกยอมรับอย่างต่อเนื่อง และค่อนข้างสูงตั้งแต่ 0.73 ถึง 0.91 (Wagnild, 2009) ตาม Santis เดอ(2008), Wagnild และยังไม่มีการใช้ (1993) ศึกษาความยืดหยุ่นในบริบทของการติดเชื้อเอชไอวี แต่นักวิจัยเช่น Farber ร้อยเอ็ดal. (2000) ได้ใช้มาตราส่วนความยืดหยุ่นการโอนการครอบครองวัดแนวคิดที่เกี่ยวข้องของไฟฟ้าเพื่อศึกษาความยืดหยุ่นในผู้ป่วยเอชไอวี

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความยืดหยุ่นขนาดสำหรับผู้ใหญ่ที่พัฒนาโดย Wagnild
และหนุ่มในปี1993
เป็นขนาดวัดที่ใช้บ่อยที่สุดมีความน่าเชื่อถือและความถูกต้องได้รับการสนับสนุนโดยการศึกษาเล็กๆ ตั้งแต่ปี 1990:
ครอนบาคของค่าสัมประสิทธิ์อัลฟาเป็นอย่างต่อเนื่องที่ยอมรับและสูงปานกลางตั้งแต่
0.73-0.91 (Wagnild 2009) . ตามที่ De Santis
(2008), Wagnild และหนุ่ม (1993)
ไม่ได้รับการใช้ในการศึกษาความยืดหยุ่นในบริบทของการติดเชื้อเอชไอวีแต่นักวิจัยเช่นฟาร์ตอัล
(2000) ได้ใช้ขนาดความยืดหยุ่นในการวัด dispositional
แนวความคิดที่เกี่ยวข้องกับความกล้าหาญที่จะศึกษาความยืดหยุ่นในผู้ป่วยเอชไอวี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ขนาดความยืดหยุ่นสำหรับผู้ใหญ่ที่พัฒนาโดย wagnild และหนุ่มใน
1993 เป็นวัดที่ใช้บ่อยที่สุด และมีความน่าเชื่อถือ และความถูกต้อง
ได้รับการสนับสนุนโดยการศึกษาขนาดเล็กหลายตั้งแต่ปี 1990 : ค่าสัมประสิทธิ์ครอนบาคแอลฟาต่อเนื่องเป็นที่ยอมรับและ

สูงปานกลาง ตั้งแต่ 0.73 0.91 ( wagnild , 2009 ) ตาม เดอ ซานติส
( 2008 ) , wagnild และหนุ่ม ( 1993 ) ได้ถูกใช้เพื่อศึกษา
ความยืดหยุ่นในบริบทของการติดเชื้อเอชไอวี แต่คนชอบฟาร์ et
อัล ( 2000 ) มีการใช้แบบวัดแนวคิดเกี่ยวกับความยืดหยุ่น dispositional
ของความทนทานเพื่อศึกษาความยืดหยุ่นในผู้ป่วยที่ติดเชื้อเอชไอวี