Data on time at first surface length

Data on time at first surface length of surface interval number of blows final dive time and whether or not the whale fluked up before a deep dive were recorded.


A step-wise modelling approach was used to estimate a number of surfacing characteristics: mean Inter-Breath Interval (IBI), bout duration and the number of surfacings in a bout.


First, dives were classified as either surface dives or deep dives based on the occurrence of arching or fluking behaviour at the surface prior to a deep dive. The mean IBI of surface dives was 17.6 s (SD = 26.14) and for deep dives, 640.3 s (SD = 214.38).

To account for temporal dependence between dive types, a first-order Markov chain was used to estimate the transition probability between dive types. Time series of dive types were then simulated, using Monte Carlo methods, while accounting for heterogeneity in IBI of the different dive types. The mean IBI of blue whales in Sri Lanka, obtained from the Monte Carlo methods, was 84.7 s (SD = 11.17).


The mean bout duration was 145 s (SD = 28.31), with the mean number of breaths per surface bout being 9.3 (SD = 1.43).

Whales also lifted their tail flukes out of the water on 55% of terminal dives, which is considerably more frequent than elsewhere in the world.

These results significantly advance our understanding of blue whales in Sri Lankan waters. More specifically, this information is essential for the calculation of precise abundance estimates as it informs the detection probability parameters for line transect surveys.

In this way it will help formulate better management decisions related to the conservation of this population.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ข้อมูลเวลาที่ first พื้นผิวความยาวของช่วงผิวพัด final ดำน้ำเวลา และหรือไม่ได้รับการบันทึก fluked เวลขึ้นก่อนที่จะดำน้ำลึกStep-wise การสร้างแบบจำลองวิธีใช้ในการประเมินลักษณะการซ่อมแซมผิวหน้า: หมายถึง ลมหายใจระหว่างช่วง (กรรมาธิการ), ระยะเวลาแข่งขัน และหมายเลข surfacings ในการแข่งขัน ครั้งแรก dives ถูก classified เป็นผิว dives หรือ dives ลึกขึ้นอยู่กับการเกิดขึ้นของพฤติกรรม arching หรือ fluking ที่ผิวก่อนที่จะดำน้ำลึก กรรมาธิการเฉลี่ยของพื้นผิว dives 17.6 s (SD = 26.14) และลึก dives, 640.3 s (SD = 214.38) การพึ่งพาที่ขมับระหว่างชนิดดำน้ำ ห่วงโซ่ Markov first ใบสั่งถูกใช้เพื่อประเมินความน่าเป็นช่วงระหว่างดำน้ำชนิด ชุดดำน้ำชนิดเวลาได้แล้วจำลอง ใช้วิธีการมอน Carlo ในขณะที่ลงบัญชีสำหรับ heterogeneity ในกรรมาธิการชนิดดำน้ำแตกต่างกัน กรรมาธิการเฉลี่ยของปลาวาฬสีน้ำเงินในศรีลังกา ได้รับจากวิธีการมอน Carlo ถูก 84.7 s (SD = 11.17) แข่งขันหมายถึงระยะเวลา 145 s (SD = 28.31), มีจำนวนหายใจต่อ 9.3 การแข่งขันพื้นผิวเฉลี่ย (SD = 1.43) ปลาวาฬยังยกของ flukes หางน้ำบน 55% ของเทอร์มินัล dives ซึ่งเป็นมากขึ้นบ่อยกว่าอื่น ๆ ในโลก Significantly ผลลัพธ์เหล่านี้ล่วงหน้าเราเข้าใจของปลาวาฬสีน้ำเงินในน้ำศรีลังกา Specifically เพิ่มเติม ข้อมูลนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการคำนวณการประเมินความแม่นยำ ตามที่มันจะแจ้งให้ตรวจสอบความน่าเป็นพารามิเตอร์สำหรับบรรทัด transect สำรวจ วิธีนี้ มันจะช่วยกำหนดจัดการตัดสินใจได้ดีที่เกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์ของประชากรนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ข้อมูลเกี่ยวกับเวลาที่สายความยาวพื้นผิวแรกของจำนวนช่วงเวลาที่พื้นผิวของพัด fi เวลาการดำน้ำขั้นสุดท้ายหรือไม่และปลาวาฬชั้น uked ขึ้นก่อนที่จะดำน้ำลึกที่ถูกบันทึกไว้. วิธีการสร้างแบบจำลองขั้นตอนฉลาดถูกใช้ในการประเมินจำนวนของลักษณะพื้นผิว: หมายถึงระหว่างกัน ช่วงลมหายใจ (IBI) ระยะเวลาการแข่งขันและจำนวน surfacings ในการแข่งขัน. ครั้งแรกที่ดำน้ำได้จัดประเภทเป็นทั้งดำน้ำผิวดินหรือดำน้ำลึกขึ้นอยู่กับการเกิดขึ้นของโค้งหรือชั้นพฤติกรรม UKING ที่พื้นผิวก่อนที่จะมีการดำน้ำลึก เฉลี่ย IBI ดำน้ำพื้นผิวเป็น 17.6 วินาที (SD = 26.14) และสำหรับการดำน้ำลึก 640.3 วินาที (SD = 214.38). การบัญชีสำหรับการพึ่งพาอาศัยชั่วคราวระหว่างประเภทการดำน้ำ, สายแรกสั่งห่วงโซ่มาร์คอฟถูกใช้ในการประเมินความน่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงระหว่าง ดำน้ำประเภท อนุกรมเวลาของการดำน้ำประเภทที่ถูกจำลองแล้วโดยใช้วิธีการ Monte Carlo ในขณะที่บัญชีสำหรับความแตกต่างใน IBI ในประเภทที่แตกต่างกันการดำน้ำ IBI เฉลี่ยของปลาวาฬสีฟ้าในศรีลังกาที่ได้จากวิธีการ Monte Carlo เป็น 84.7 วินาที (SD = 11.17). ระยะเวลาการแข่งขันเฉลี่ย 145 วินาที (SD = 28.31) มีจำนวนเฉลี่ยของพื้นผิวหายใจแข่งขันต่อเป็น 9.3 (SD = 1.43). ปลาวาฬยังยกหางของพวกเขา fl ukes ออกจากน้ำที่อยู่ใน 55% ของการดำน้ำ terminal, ซึ่งเป็นมากขึ้นบ่อยกว่าที่อื่น ๆ ในโลก. ผลลัพธ์เหล่านี้อย่างมีนัยสำคัญความก้าวหน้าของความเข้าใจของเราของปลาวาฬสีฟ้าในน่านน้ำศรีลังกา ที่ระบุเพิ่มเติมเองโดยข้อมูลนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการคำนวณประมาณการความอุดมสมบูรณ์ได้อย่างแม่นยำตามที่แจ้งพารามิเตอร์การตรวจสอบความน่าจะเป็นสำหรับการสำรวจเส้นผ่า. ด้วยวิธีนี้จะช่วยให้กำหนดดีกว่าการตัดสินใจการจัดการที่เกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์ประชากรกลุ่มนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ข้อมูลในเวลาที่ผิว ผิวจึงตัดสินใจเดินทางช่วงความยาวของหมายเลขของพัดจึงรดำน้ำเวลาหรือไม่และปลาวาฬfl uked ขึ้นก่อนที่จะดำน้ำลึกที่ถูกบันทึกไว้


ขั้นปัญญาได้ใช้วิธีแบบจำลองเพื่อประมาณการจำนวนของพื้นผิวลักษณะ : หมายถึงช่วงเวลาระหว่างลมหายใจ ( มีนัย ) ระยะเวลาการแข่งขันและ จำนวน surfacings ในการแข่งขัน


ตอนแรกดำน้ำเป็น classi จึงเอ็ดเป็นผิวลึกดำน้ำหรือดำน้ำตามการเกิดของfl uking arching หรือพฤติกรรมที่พื้นผิวก่อนที่จะดำน้ำลึก ค่าเฉลี่ยมีนัยของดำน้ำพื้นผิว 17.6 ( SD = 26.14 ) และลึกดำน้ำ 640.3 S ( SD = 214.38 )

บัญชีสําหรับการพึ่งพาชั่วคราวระหว่างประเภทดำน้ำมาร์คอฟโซ่เป็น RST จึงสั่งใช้เพื่อประมาณความน่าจะเป็น ระหว่างรูปแบบการดำน้ำ อนุกรมเวลาของประเภทดำน้ำแล้วการใช้พระมหากษัตริย์ ในขณะที่บัญชีสำหรับความหลากหลายของชนิดในมีนัย ดำน้ำที่แตกต่างกัน ค่าเฉลี่ยมีนัยของปลาวาฬสีน้ำเงินในศรีลังกาที่ได้จากวิธีมอนติคาร์โล , 81.9 ( SD = 11.17 )


หมายถึงการแข่งขันระยะเวลาคือ 145 s ( SD = 28.31 )ด้วยค่าเฉลี่ยจำนวนครั้งต่อการแข่งขัน พื้นผิวเป็น 9.3 ( SD = 1.43 )

ปลาวาฬยังยกได้หางflออกของน้ำ 55% ของ terminal dives ซึ่งเป็นบ่อยมากขึ้นกว่าที่อื่น ๆในโลก

ผลเหล่านี้จึงลดลงอย่างมีนัยสําคัญเมื่อ signi ล่วงหน้าความเข้าใจของเราของปลาวาฬสีน้ำเงินในศรีลังกา " มากขึ้นจึง CALLY วั ,ข้อมูลนี้เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการคำนวณที่แม่นยำความอุดมสมบูรณ์ประมาณการแจ้งให้ตรวจหาความน่าจะเป็นสำหรับการสำรวจพื้นที่พารามิเตอร์บรรทัด

ในวิธีนี้จะช่วยสร้างดีกว่าการจัดการการตัดสินใจเกี่ยวข้องกับการอนุรักษ์ประชากรนี้