No significant difference was obser

No significant difference was observed in survival or yield of the larvae. The reduced pH did therefore not seem to have a negative effect on larval growth and survival. The normal variation of pH in full salinity seawater (35) is 7.8–8.2 and respiration results in lowering of pH, but in aerobic seawaters pH rarely sinks below 7.7–7.6 (Knutzen, 1981). The reduction of pH to 7.8 during the second experiment is within limits that normally will be acceptable to marine organisms (Magnesen and Wahl, 1993). Further reduction in pH may increase mortality rate and reduce growth, as shown for the Japanese pearl oyster at pH 7.4–7.7 (Kuwatani and Nishii, 1969).Miller et al. (2009) found that when the larvae of Crassostrea virginica and C. ariakensis were cultured continuously from 96 h post fertilization for 26–28 days while exposed to four increased levels of CO2 concentrations (280, 380, 560 and 800 ppm), they appeared to grow, calcify and develop normally with no obvious morphological deformities. This will depend on the alkalinity, which in our study was stable at 165–170 ppm.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญพบว่า ในการอยู่รอดหรือผลผลิตของตัวอ่อน ค่า pH ลดลงจึงไม่มีผลกระทบต่อตัวอ่อนเจริญเติบโตและอยู่รอด การเปลี่ยนแปลงปกติของค่า pH ในน้ำทะเลความเค็มเต็ม (35) 7.8-8.2 และผลหายใจลดค่า ph แต่ใน seawaters แอโรบิก pH ไม่ค่อยล้างมือด้านล่าง 7.7 – 7.6 (Knutzen, 1981) การลดลงของ pH 7.8 ในระหว่างการทดลองที่สองอยู่ภายในขีดจำกัดปกติจะยอมรับการมีชีวิตทางทะเล (Magnesen และ Wahl, 1993) ค่า pH ที่ลดลงต่ออาจเพิ่มอัตราตาย และลดเติบโต ตามที่ปรากฏในญี่ปุ่นไข่มุกหอยนางรมที่ pH 7.4-7.7 (Kuwatani และ Nishii, 1969) มิลเลอร์ et al. (2009) พบว่าเมื่อตัวอ่อนของ Crassostrea virginica และ C. ariakensis ล้างอย่างต่อเนื่องจากปฏิสนธิโพสต์ 96 h 26 – 28 วันในขณะที่สัมผัสกับสี่เพิ่มระดับของ CO2 ความเข้มข้น (280, 380, 560 และ 800 ppm), พวกเขาดูเหมือนจะเติบโต calcify และพัฒนาตามปกติกับ deformities สัณฐานไม่ชัดเจน นี้จะขึ้นอยู่กับสภาพด่าง ซึ่งในการศึกษาของเราเป็น 165-170 ppm

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญเป็นข้อสังเกตในการอยู่รอดหรือผลผลิตของตัวอ่อน ลดค่า pH ไม่จึงได้ดูเหมือนจะมีผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของตัวอ่อนและการอยู่รอด รูปแบบปกติของค่า pH ในน้ำทะเลเค็มเต็มรูปแบบ (35) เป็นผล 7.8-8.2 และการหายใจในการลดค่า pH แต่ในน้ำทะเลแอโรบิกค่า pH ไม่ค่อยจมด้านล่าง 7.7-7.6 (Knutzen, 1981) การลดลงของค่า pH 7.8 ระหว่างการทดสอบที่สองคือภายในวงเงินที่ปกติจะเป็นที่ยอมรับในการมีชีวิตทางทะเล (Magnesen และ Wahl, 1993) ลดลงต่อไปในค่า pH อาจเพิ่มอัตราการตายและลดการเจริญเติบโตดังที่แสดงสำหรับหอยนางรมมุกญี่ปุ่นที่ pH 7.4-7.7 (Kuwatani และ Nishii, 1969) .Miller et al, (2009) พบว่าเมื่อตัวอ่อนของ Crassostrea เวอร์และ C ariakensis ถูกเลี้ยงอย่างต่อเนื่อง 96 ชั่วโมงจากการโพสต์การปฏิสนธิ 26-28 วันในขณะที่สัมผัสกับสี่ระดับที่เพิ่มขึ้นของความเข้มข้นของ CO2 (280, 380, 560 และ 800 ppm) พวกเขาปรากฏตัวขึ้น ที่จะเติบโตกลายเป็นปูนและพัฒนาได้ตามปกติโดยไม่มีความผิดปกติท​​างสัณฐานวิทยาที่เห็นได้ชัด นี้จะขึ้นอยู่กับความเป็นด่างซึ่งในการศึกษาของเรามีเสถียรภาพที่ 165-170 ppm

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่มีความแตกต่าง พบว่าในการอยู่รอดหรือผลผลิตของตัวอ่อน ลดความเป็นกรดได้ จึงไม่ได้มีผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของตัวอ่อนและการอยู่รอด การเปลี่ยนแปลงของ pH ในน้ำความเค็มปกติเต็ม ( 35 ) 7.8 – 8.2 การหายใจและผลในการลดของ pH , แต่ในแอโรบิก seawaters Ph ไม่ค่อยเก็บด้านล่างและ 7.7 7.6 ( knutzen , 1981 ) การลดลงของ pH 7.8 ในระหว่างการทดลองที่สองคือภายในขอบเขตที่โดยปกติจะเป็นที่ยอมรับของสิ่งมีชีวิตในทะเล ( magnesen และการเลือกตั้ง พ.ศ. 2536 ) เพิ่มเติมในการลดอัตราการเสียชีวิต และลดความเป็นกรด อาจเพิ่มการแสดงเป็นญี่ปุ่นหอยมุกที่พีเอช 7.4 7.7 ( kuwatani และ nishii ( 1969 ) มิลเลอร์ et al . ( 2009 ) พบว่า เมื่อตัวอ่อนของกรามดำ Crassostrea เทน เวอร์จินิกาและ C ariakensis เพาะเลี้ยงอย่างต่อเนื่องจาก 96 H หลังการปฏิสนธิ 26 – 28 วันในขณะที่สัมผัสกับสี่เพิ่มระดับความเข้มข้นของ CO2 ( 280 , 380 และ 800 ppm ) , พวกเขาดูเหมือนจะเจริญเติบโตและพัฒนาได้ตามปกติโดยไม่เกิดแคลเซียมมลักษณะที่ชัดเจน นี้จะขึ้นอยู่กับความเป็นด่าง ซึ่งในการศึกษาของเรามีความคงตัวที่ 165 - 170 ppm