The term "were" is the plural past

The term "were" is the plural past tense of the verb "are." The singular past tense of this verb is spelled "was." The word is used to describe something that has already happened or is in the past. You should use the word "was" for the first and third person (I was late or she was late), and "were" for the singular and plural of the second person (You were late).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คำว่า "ถูก" เป็นอดีตกาลพหูพจน์ของคำกริยา "มี" อดีตกาลเอกพจน์ของคำนี้สะกด "ไม่" คำที่ใช้อธิบายสิ่ง ที่เกิดขึ้นแล้วในอดีต คุณควรใช้คำ "เป็น" คนแรก และที่สาม (ผมช้า หรือเธอปลาย), และ "ถูก" สำหรับเอกพจน์และพหูพจน์ของบุคคลที่สอง (อยู่ปลาย)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คำว่า "เขา" เป็นพหูพจน์อดีตกาลของคำกริยา "เป็น." เอกพจน์อดีตของคำกริยานี้จะสะกดคำว่า "เป็น." เป็นคำที่ใช้เพื่ออธิบายสิ่งที่ได้เกิดขึ้นแล้วหรืออยู่ในอดีตที่ผ่านมา คุณควรจะใช้คำว่า "ถูก" สำหรับคนแรกและที่สาม (ผมก็สายหรือเธอก็สาย) และ "เป็น" สำหรับเอกพจน์และพหูพจน์ของบุคคลที่สอง (คุณก็ดึก)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คำว่า " เป็น " เป็นอดีตพหูพจน์ของคำกริยา " เป็น " รูปอดีตกาลของกริยาเอกพจน์นี้สะกดคำว่า " เป็น " เป็นคำที่ใช้เพื่ออธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว หรือ เป็นอดีตไปแล้ว คุณควรใช้คำว่า " เป็น " บุคคลแรกและที่สาม ( ผมมาช้าไปหรือเธอมาสาย ) และ " ถูก " สำหรับเอกพจน์และพหูพจน์ของบุคคลที่สอง ( มาช้า )