The status of inland fisheriesThe t

The status of inland fisheries
The total catch from inland waters, exclusive of aquaculture
harvest and recreational fishing, was 8.7 million metric tons
in 2002, the last year for which statistics are available (FAO
2004). Of this total, Asia accounted for 65% and Africa for
24%, with the remainder landed in South America (4%),
Europe and the former USSR (4%),North America (2%), and
Oceania (less than 1%). Fisheries landings from inland waters
have experienced a more than fourfold increase, roughly
3% annually, since data were first compiled in 1950 (figure 1).
China accounts for about one-quarter of the world’s inland
catch.Other countries with significant inland catches are India,
Bangladesh, Cambodia, Indonesia, Egypt, Tanzania,
Myanmar,Uganda, and Thailand—all developing or transitional
economies where inland fish harvests have rapidly increased
over the last 10 to 15 years.
Developed regions of the world have seen the opposite
trend.North America, Europe, and the former Soviet Union
all show declining trends in inland capture fisheries, as many
inland commercial fisheries have been abandoned and replaced
by recreational fisheries, which may add substantially
to the total fisheries harvest but are not always reported
(Cooke and Cowx 2004). The global recreational harvest is
poorly documented, but may be on the order of 2 million metric
tons (FAO 1999). Even when fish are released, recreational
fishing can result in substantial postrelease mortality
(Muoneke and Childress 1994) and reduced growth and
fitness (Cooke et al. 2002). The extent of decline due to recreational
fishing is often unappreciated, even in well-managed
regions, because of inadequate records, lack of a historical
framework, and subsidies to the fishery
through hatchery stocking (Post et al.
2002). In relatively remote areas of the
Orinoco,we have observed rapid declines
of large peacock bass (Cichla spp.)
subsequent to the fishery’s “discovery”
by affluent anglers (K.W., personal
observation).
The reporting of global fisheries statistics
to the Food and Agriculture Organization
of the United Nations (FAO)
relies on data provided by member countries,
with the potential for distortions.
Watson and Pauly (2001) argued that increases
in China’s reported marine catch,
beginning in the 1980s, were consistent
neither with a careful examination of
other catch statistics nor with a model
based on oceanographic conditions, suggesting
instead that catches had been exaggerated.
In 1998, in response to
domestic and foreign criticism, China
declared a zero-growth policy in which reported
catches were frozen at 1998 levels.
Perhaps reflecting similarly questionable
reporting for inland waters, China’s reported
inland catch leveled off after 1998,
and its share of Asia’s total catch,which had increased strongly
since the 1960s, fell (figure 1).
The use of catch statistics to assess stocks, a common practice
with marine species, is difficult with inland species because
much of the inland catch includes artisanal, recreational,
and illegal fisheries; moreover, landings are dispersed, and
are underreported by a factor of three or four, according to
the FAO (1999). FAO records date back only to 1950, and
separate accounting of inland fisheries was introduced only
in the 1990s; thus, historical declines of important fish stocks
are poorly documented. Finally, catch data are rarely reported
at the species level, making stock assessments even more
challenging.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สถานะของน้ำจืดทั้งหมดจับจากน่านน้ำในประเทศ รวมเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำเก็บเกี่ยวและปลาได้ออกกำลังกาย ได้ 8.7 ล้านเมตริกตันในปี 2002 ปีซึ่งสถิติจะว่าง (FAO2004) . นี้รวม เอเชียคิดเป็น 65% และแอฟริกาสำหรับที่ดิน 24% กับส่วนเหลือในอเมริกาใต้ (4%),ยุโรปและในสหภาพโซเวียต (4%), ทวีปอเมริกาเหนือ (2%), และโอเชียเนีย (น้อยกว่า 1%) Landings ประมงจากน้ำบริเวณมีประสบการณ์เพิ่มมากขึ้นกว่า fourfold ประมาณ3% ปี เนื่องจากข้อมูลถูกแรกคอมไพล์ในปี 1950 (รูป 1)จีนบัญชีสำหรับเกี่ยวกับหนึ่งไตรมาสของโลกของบริเวณจับ ประเทศอื่น ๆ ด้วยซึ่งในประเทศที่สำคัญคือ อินเดียประเทศบังกลาเทศ กัมพูชา อินโดนีเซีย อียิปต์ แทนซาเนียพม่า ยูกันดา และไทย — อีกรายการ หรือพัฒนาทั้งหมดเศรษฐกิจที่ harvests ปลาในประเทศได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วช่วง 10-15 ปีภูมิภาคของโลกที่พัฒนาได้เห็นตรงข้ามแนวโน้มการ อเมริกาเหนือ ยุโรป และอดีตสหภาพโซเวียตดูทั้งหมดคำนวณแนวโน้มจับบริเวณประมง มากที่สุดน้ำจืดเชิงพาณิชย์ได้ยกเลิก และแทนโดยประมงนันทนาการ ซึ่งอาจเพิ่มมากการประมงรวม เก็บเกี่ยวแต่จะไม่รายงาน(คุกและ Cowx 2004) เป็นสากลเก็บเกี่ยวหย่อนงานเอกสาร แต่อาจจะขั้นวัด 2 ล้านตัน (FAO 1999) แม้เมื่อปลาเป็นนำออกใช้ นันทนาการอาจทำให้ปลาตายพบ postrelease(Muoneke และ Childress 1994) และลดการเจริญเติบโต และออกกำลังกาย (คุก et al. 2002) ขอบเขตของการลดลงเนื่องจากได้ออกกำลังกายตกปลาคือมักจะมีเสียงดัง แม้ในจัดการที่ดีภูมิภาค เนื่องจากเรกคอร์ดไม่เพียงพอ ขาดการเมืองเก่ากรอบ และเงินอุดหนุนเพื่อการประมงผ่านโรงเพาะสร้าง (Post et al2002) ในระยะไกลค่อนข้างด้านในดอน เราได้สังเกตลดอัตราการอย่างรวดเร็วของนกยูงขนาดใหญ่เบส (Cichla โอ)subsequent to การประมง "ค้นพบ"โดยแต่ละ anglers (K.W. ส่วนบุคคลสังเกต)รายงานสถิติการประมงทั่วโลกอาหารและองค์กรเกษตรของสหประชาชาติ (FAO)อาศัยข้อมูลจากประเทศสมาชิกมีศักยภาพในการบิดเบือนวัตสันและ Pauly โต้เถียง (2001) ที่เพิ่มขึ้นในจีนรายงานทะเลจับเริ่มต้นในทศวรรษ 1980 ได้สอดคล้องกันไม่ มีการระวังในการตรวจสอบของอื่น ๆ จับสถิติ หรือแบบจำลองตามเงื่อนไข oceanographic แนะนำแทนที่ซึ่งมีการปรับสมดุลของแสงในปี 1998 เพื่อตอบสนองภายในประเทศ และต่างประเทศวิจารณ์ จีนประกาศนโยบายการเจริญเติบโตของศูนย์ที่รายงานจับถูกแช่แข็งในระดับ 1998บางทีถึงอาจทำนองเดียวกันรายงานของจีนรายงานในน่านน้ำในประเทศจับบริเวณที่ผ่านออกจากหลังจากปี 1998และส่วนแบ่งของเอเชียรวมจับ ซึ่งมีการเพิ่มขึ้นขอตั้งแต่ปี 1960 ตก (รูป 1)ใช้จับสถิติการประเมินหุ้น ปฏิบัติทั่วไปมีพันธุ์สัตว์น้ำ เป็นเรื่องยากกับพันธุ์ในประเทศเนื่องจากจับตั้งมากมายรวมถึงทุก ๆ นันทนาการและการ ประมงที่ผิดกฎหมาย นอกจากนี้ landings ที่ออก และunderreported โดยตัวของสามหรือสี่ ตามFAO (1999) FAO ระเบียนวันกลับเพียง 1950 และบัญชีที่แยกต่างหากของปลาน้ำจืดถูกนำมาใช้เท่านั้นในปี 1990 ดังนั้น ลดอัตราประวัติศาสตร์สำคัญปลาหุ้นมีงานเอกสาร สุดท้าย จับแทบไม่มีรายงานข้อมูลระดับสายพันธุ์ การประเมินหุ้นมากยิ่งขึ้นท้าทาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สถานะของการประมงน้ำจืดจับได้จากน่านน้ำทะเลพิเศษของการเพาะเลี้ยงการเก็บเกี่ยวและการประมงด้านการกีฬาและ8.7 ล้านตันในปี2002 ปีที่ผ่านมาซึ่งสถิติที่มีอยู่ (FAO 2004) เรื่องนี้ทั้งหมดเอเชียคิดเป็น 65% และแอฟริกา24% ที่เหลือเป็นเจ้าของที่ดินในอเมริกาใต้ (4%), ยุโรปและอดีตสหภาพโซเวียต (4%) อเมริกาเหนือ (2%) และโอเชียเนีย(น้อยกว่า 1 %) เพลย์ประมงจากน้ำทะเลมีประสบการณ์มากกว่าเพิ่มขึ้นสี่เท่าประมาณ3% ต่อปีเนื่องจากข้อมูลที่ถูกรวบรวมเป็นครั้งแรกในปี 1950 (รูปที่ 1). บัญชีประเทศจีนประมาณหนึ่งในสี่ของการประมงของโลกประเทศ catch.Other กับจับภายในประเทศที่สำคัญ อินเดียบังคลาเทศกัมพูชาอินโดนีเซีย, อียิปต์, แทนซาเนียพม่ายูกันดาและไทยทั้งหมดหรือการเปลี่ยนผ่านการพัฒนาเศรษฐกิจที่ผลผลิตปลาน้ำจืดมีการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง10 ถึง 15 ปี. ภูมิภาคการพัฒนาของโลกที่ได้เห็นตรงข้ามกับแนวโน้มทวีปอเมริกาเหนือ, ยุโรปและอดีตสหภาพโซเวียตทั้งหมดแสดงให้เห็นแนวโน้มที่ลดลงในการประมงน้ำจืดเป็นจำนวนมากการประมงเชิงพาณิชย์ภายในประเทศได้ถูกทอดทิ้งและถูกแทนที่โดยการประมงที่พักผ่อนหย่อนใจซึ่งอาจเพิ่มอย่างมีนัยสำคัญที่จะเก็บเกี่ยวประมงทั้งหมดแต่ไม่ได้รายงานเสมอ(Cooke และ Cowx 2004) การเก็บเกี่ยวสันทนาการทั่วโลกมีการบันทึกไว้ได้ไม่ดี แต่อาจจะอยู่ในลำดับที่ 2 ล้านเมตริกตัน(FAO 1999) แม้ในขณะที่ปลาจะถูกปล่อยออก, การพักผ่อนหย่อนใจการประมงจะส่งผลให้อัตราการตายที่สำคัญpostrelease (Muoneke รสและ 1994) และการเจริญเติบโตที่ลดลงและการออกกำลังกาย(Cooke et al. 2002) ขอบเขตของการลดลงเนื่องจากการพักผ่อนหย่อนใจการประมงมักจะทำบุญแม้ในการจัดการที่ดีในภูมิภาคเนื่องจากการบันทึกไม่เพียงพอขาดประวัติศาสตร์กรอบและเงินอุดหนุนให้แก่ประมงผ่านถุงน่องโรงเพาะฟัก(โพสต์ et al. 2002) ในพื้นที่ห่างไกลที่ค่อนข้างของOrinoco เราได้สังเกตเห็นการลดลงอย่างรวดเร็วของเสียงเบสนกยูงขนาดใหญ่(Cichla spp.) ภายหลังการประมงของ "การค้นพบ" เหยื่อที่ร่ำรวย (KW, บุคคลสังเกต). รายงานสถิติการประมงทั่วโลกเพื่ออาหารและการเกษตรองค์การแห่งสหประชาชาติ (FAO) ขึ้นอยู่กับข้อมูลที่มาจากประเทศสมาชิกที่มีศักยภาพสำหรับบิดเบือน. วัตสันและพอลลี่ (2001) เป็นที่ถกเถียงกันว่าการเพิ่มขึ้นในประเทศจีนรายงานจับทางทะเลเริ่มต้นในปี1980 มีความสอดคล้องทั้งมีการตรวจสอบอย่างระมัดระวังของสถิติจับอื่น ๆ หรือด้วยรูปแบบตามเงื่อนไขประสานงานบอกว่าแทนที่จะจับได้รับการพูดเกินจริง. ในปี 1998 ในการตอบสนองต่อการวิจารณ์ในประเทศและต่างประเทศของจีนประกาศนโยบายการเจริญเติบโตที่รายงานจับถูกแช่แข็งที่1998 ระดับ. บางทีอาจจะสะท้อนให้เห็นถึง สงสัยในทำนองเดียวกันการรายงานสำหรับน้ำทะเลของจีนรายงานการประมงจับจ่อออกหลังจากปี1998 และส่วนแบ่งของการจับรวมของเอเชียซึ่งได้เพิ่มขึ้นอย่างมากตั้งแต่ปี 1960 ลดลง (รูปที่ 1). การใช้สถิติการจับเพื่อประเมินหุ้นเป็นหลักปฏิบัติทั่วไปมีพันธุ์สัตว์น้ำเป็นเรื่องยากกับสายพันธุ์น้ำจืดเพราะมากจับภายในประเทศรวมถึงศิลปะ, การพักผ่อนหย่อนใจและการประมงที่ผิดกฎหมาย นอกจากนี้เพลย์จะแยกย้ายกันไปและจะ underreported โดยปัจจัยที่สามหรือสี่ตามเฝ้า(1999) บันทึก FAO วันที่กลับเท่านั้นที่จะปี 1950 และการบัญชีที่แยกต่างหากจากการประมงน้ำจืดเป็นที่รู้จักเพียงในปี1990; จึงลดลงทางประวัติศาสตร์ของปลาที่สำคัญมีเอกสารไม่ดี สุดท้ายจับข้อมูลที่ไม่ค่อยจะมีการรายงานในระดับสายพันธุ์ที่ทำให้การประเมินหุ้นมากยิ่งขึ้นที่ท้าทาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สถานะของประมงน้ำจืด
จับทั้งหมดจากแหล่งน้ำจืดพิเศษเกี่ยวการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ และชาวประมงนันทนาการ
,
8.7 ล้านตันในปี 2545 ปีที่สถิติที่มีอยู่ ( FAO
2004 ) ของทั้งหมดนี้ เอเชีย คิดเป็น 65% และแอฟริกา
24 % กับส่วนที่เหลือลงในทวีปอเมริกาใต้ ( 4% ) ,
ยุโรป และสหภาพโซเวียตเดิม ( 4% ) , North America ( 2
% ) และโอเชียเนีย ( น้อยกว่า 1% ) ประมง landings จากแหล่งน้ำจืด
มีประสบการณ์มากกว่าเพิ่มขึ้นสี่เท่าประมาณ
3 % ต่อปี เนื่องจากข้อมูลที่ได้รวบรวมเป็นครั้งแรกในปี 1950 ( รูปที่ 1 ) .
จีนบัญชีสำหรับประมาณหนึ่งในสี่ของโลกบก
catch.other ประเทศสำคัญแหล่งจับอินเดีย ,
บังคลาเทศ กัมพูชา อินโดนีเซีย อียิปต์ แทนซาเนีย
พม่า , ยูกันดาประเทศไทย เศรษฐกิจและการพัฒนาหรือเปลี่ยนที่ผลผลิตปลาการประมงได้

เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วง 10 ถึง 15 ปี
พัฒนาภูมิภาคของโลกได้เห็นตรงข้าม
trend.north อเมริกา ยุโรป และอดีตสหภาพโซเวียต
ทั้งหมดแสดงแนวโน้มลดลงในประเทศจับประมงเป็นจำนวนมาก
แหล่งประมงพาณิชย์ได้ยกเลิก และแทนที่
โดยประมงสันทนาการซึ่งอาจเพิ่มอย่างมาก
เพื่อการประมงรวมเก็บเกี่ยว แต่ไม่เสมอรายงาน
( Cooke และ cowx 2004 ) การเก็บเกี่ยวนันทนาการทั่วโลก
เอกสารไม่ดี แต่อาจจะอยู่ในลำดับ 2 ล้านตันระบบเมตริก
( เฝ้า 1999 ) แม้ว่าปลาจะออกตกปลานันทนาการ
ได้ผลในรูปธรรม postrelease อัตราการตาย
( และ muoneke ชิลดริส 1994 ) และลดการเจริญเติบโตและ
ฟิตเนส ( Cooke et al .2002 ) ขอบเขตของการลดลงเนื่องจากการนันทนาการ
ตกปลามักจะทำบุญคุณไม่ขึ้น แม้ในการจัดการ
ดีภูมิภาค เพราะข้อมูลไม่เพียงพอ ขาดกรอบประวัติศาสตร์
, และเงินอุดหนุนเพื่อประกอบอาชีพประมง
ผ่านอนุบาล ถุงน่อง ( โพสต์ et al .
2002 ) ในพื้นที่ที่ค่อนข้างห่างไกลจาก
แม่น้ำไนล์ เราได้สังเกตการลดลงอย่างรวดเร็วของนกยูงเบสใหญ่

( สกุลปลาพีค็อกแบส spp . )ภายหลังจาก " การค้นพบโดย anglers ประมง "
ร่ำรวย ( KW , ส่วนตัว

สังเกต ) รายงานสถิติระดับโลกประมง
กับองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ ( FAO
)
ขึ้นอยู่กับข้อมูลที่มาจากประเทศสมาชิกที่มีศักยภาพสำหรับการบิดเบือน
.
Watson และ pauly ( 2001 ) แย้งว่าเพิ่ม
ในประเทศจีนรายงานทะเลจับ
เริ่มต้นในปี 1980ไม่สอดคล้องกับการสอบด้วย

สถิติจับอื่น ๆหรือรูปแบบตามเงื่อนไขทางสมุทรศาสตร์

แนะนำแทนที่จับได้ถูกโอ้อวด .
ในปี 1998 ในการตอบสนองต่อ

วิจารณ์ทั้งในประเทศและต่างประเทศจีนประกาศนโยบาย ซึ่งศูนย์การรายงาน
จับถูกแช่แข็ง
2541 ระดับ บางทีอาจจะสะท้อนให้เห็นถึงปัญหาในทำนองเดียวกัน
รายงานแหล่งน้ำจืดของจีนรายงาน
แหล่งจับเริ่มคงที่หลังจากปี 1998
และแบ่งปันของจับทั้งหมดในเอเชีย ซึ่งมีเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ตั้งแต่ปี 1960 , ล้ม ( รูปที่ 1 ) .
ใช้จับสถิติประเมินหุ้นเป็นเรื่องธรรมดา
กับสัตว์ทะเลชนิด คือ ชนิดยากกับแหล่ง เพราะมากจับแหล่ง

มีสินค้าหัตถกรรม , นันทนาการ , และการประมงที่ผิดกฎหมาย ;นอกจากนี้ อสังหาริมทรัพย์มีการกระจายตัวและ
เป็น underreported โดยปัจจัยที่สาม หรือ สี่ ตาม
FAO ( 1999 ) องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติประวัติวันกลับเพียง 1950 และ
บัญชีแยกประมงน้ำจืดเป็นที่รู้จักเฉพาะ
ในปี 1990 ; ดังนั้น , ปฏิเสธประวัติศาสตร์สำคัญของหุ้นปลา
จะจัดได้ไม่ดี สุดท้าย จับข้อมูลรายงานไม่ค่อย
ที่ชนิดระดับการ ประเมินหุ้นมากขึ้น
ท้าทาย