It happened when youth and optimism

It happened when youth and optimism were my boon companions.
The breezes of spring came wafting down Matienzo street in Las Cañitas around 11:00
o'clock on a Thursday, the only day of the week that my teaching schedule left me free. I
taught Language and Literature in more than one high school, I was twenty-seven and full of
enthusiasm for books and imagination.
I was sitting on the balcony drinking maté and rereading, after a lapse of fifteen years,
the enchanting adventures of King Solomon's Mines. (I noted sadly that when I was a boy I
had enjoyed them much more.)
Suddenly I felt someone watching me.
I looked up. On one of the balconies of the building facing mine, at the same height as my
own apartment, I spied a young woman. I raised a hand and waved. She waved back and left
the balcony.
Curious to know where this might lead, I tried to get a glimpse inside her apartment, with
no result.
"This will go nowhere," I said to myself, and returned to my reading. I hadn't read ten
lines before she was back on her balcony, this time with dark glasses, and she sat down on a
deckchair.
I began feverishly making signs and gestures. The young woman was reading — or
pretending to read — a magazine. "It's a ruse," I thought; "it's not possible that she doesn't
see me, and now she's posing so I can enjoy the show." I couldn't quite make out her
features, but I could tell she was tall and slender and her hair, dark and straight, came down
to her shoulders. Overall, she seemed to be a beautiful girl, maybe twenty-four or twentyfive
years old.
I left the balcony, went to my bedroom, and peered through the shutters. She was
looking in my direction. So I ran out and caught her in flagrante delicto.
I sent her a big, pompous wave which demanded a response. Indeed, she waved back.
After such greetings, the usual thing is to strike up a conversation. But of course we were
not going to shout across to each other. So I raised my right-hand index finger to my ear and
made the rotational movement that, as everyone knows, meant I wanted to call her on the
telephone. Sinking her head into her shoulders and opening her hands, the young woman
indicated, again and again, that she didn't understand. Bitch! How could she not
understand?
I went back inside, unplugged the telephone, and took it out to the balcony with me. I
brandished it like an athletic trophy, raising it overhead with both hands. "So, little airhead,
do you or do you not get it?" Yes, she got it: a toothy smile lit her face like a flash of
lightning, and she nodded affirmatively.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเกิดขึ้นเมื่อเด็กและเยาวชนและมองในแง่ดีมีสหายประโยชน์ของฉัน.
สายลมของฤดูใบไม้ผลิมาโชยลงถนน Matienzo ใน Las Cañitasรอบ 11:00
โมงวันพฤหัสบดีวันเดียวของสัปดาห์ที่ตารางเวลาการเรียนการสอนของฉันทิ้งฉันฟรี ผม
สอนภาษาและวรรณคดีในโรงเรียนมัธยมมากกว่าหนึ่งผมก็ยี่สิบเจ็ดและเต็มไปด้วย
ความกระตือรือร้นสำหรับหนังสือและจินตนาการ.
ผมนั่งดื่มระเบียงคู่และ rereading หลังจากพ้นกำหนดสิบห้าปี,
การผจญภัยที่มีเสน่ห์ของกษัตริย์โซโลมอน การทำเหมืองแร่ (ผมตั้งข้อสังเกตเศร้าว่าเมื่อผมเป็นเด็กผม
มีความสุขพวกเขามากขึ้น.)
ทันใดนั้นผมก็รู้สึกว่ามีคนดูผม.
ผมมองขึ้น ที่หนึ่งของระเบียงของอาคารหันหน้าไปทางเหมืองที่สูงเช่นเดียวกับฉัน
พาร์ทเมนต์ของตัวเองผมสอดแนมหญิงสาวคนหนึ่ง ผมยกมือและโบกมือ เธอโบกมือกลับและทิ้ง
ระเบียง.
อยากรู้อยากเห็นที่จะทราบว่านี้อาจนำไปสู่ผมพยายามที่จะได้รับเหลือบภายในอพาร์ตเมนต์ของเธอที่มี
ผลไม่.
"นี้จะไปที่ไหนเลย" ผมพูดกับตัวเองและกลับไปอ่านของฉัน ผมไม่ได้อ่านสิบ
เส้นก่อนที่เธอจะกลับมาอยู่บนระเบียงของเธอครั้งนี้ด้วยแว่นตาดำและเธอนั่งลงบน
เก้าอี้ผ้าใบ.
ผมเริ่มทำอย่างเอาเป็นเอาตายอาการและท่าทาง หญิงสาวได้อ่าน - หรือ
แกล้งทำเป็นอ่าน - นิตยสาร "มันเป็นอุบาย" ฉันคิดว่า; "มันเป็นไปไม่ได้ว่าเธอไม่
เห็นฉันและตอนนี้เธอวางตัวเพื่อให้สามารถเพลิดเพลินกับการแสดง. " ฉันไม่สามารถทำออกมาค่อนข้างเธอ
คุณสมบัติ แต่ผมบอกได้เลยว่าเธอเป็นสูงโปร่งและผมของเธอที่มืดและตรงไปตรงมาลง
ไปที่ไหล่ของเธอ โดยรวมเธอดูเหมือนจะเป็นสาวสวยอาจจะยี่สิบสี่หรือสองหมื่นห้า
ปี.
ผมออกจากระเบียงไปห้องนอนของฉันและ peered ผ่านบานประตูหน้าต่าง เธอเป็นคนที่
มองไปในทิศทางของฉัน ดังนั้นผมจึงวิ่งออกมาและจับเธอใน flagrante delicto.
ฉันส่งเธอใหญ่คลื่นผึ่งผายที่เรียกร้องการตอบสนอง อันที่จริงเธอโบกมือกลับ.
หลังจากทักทายดังกล่าวเป็นสิ่งที่ปกติคือการพุดคุย แต่แน่นอนเรากำลัง
จะไม่ตะโกนข้ามกับแต่ละอื่น ๆ ดังนั้นผมจึงยกนิ้วชี้มือข้างขวาของฉันกับหูของฉันและ
ทำให้การเคลื่อนไหวการหมุนที่เป็นคนรู้หมายความว่าฉันอยากจะเรียกเธอใน
โทรศัพท์ จมลงไปในหัวของเธอไหล่ของเธอและการเปิดมือของเธอหญิงสาว
ชี้ให้เห็นอีกครั้งและอีกครั้งที่เธอไม่เข้าใจ สุนัขตัวเมีย! วิธีการที่เธอไม่สามารถ
เข้าใจ?
ฉันก็กลับภายในถอดออกโทรศัพท์และเอามันออกไปที่ระเบียงกับฉัน ฉัน
กวัดแกว่งมันเหมือนถ้วยรางวัลกีฬายกมันค่าใช้จ่ายด้วยมือทั้งสอง "ดังนั้นโง่เล็ก ๆ น้อย ๆ
ที่คุณหรือคุณไม่ได้รับมันได้หรือไม่ " ใช่เธอได้มัน: รอยยิ้มฟันสว่างใบหน้าของเธอเช่นแฟลชของ
ฟ้าผ่าและเธอพยักหน้ายืนยัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันเกิดขึ้นเมื่อเยาวชน และการมองโลกในแง่ดีเป็นสหายบุญของฉัน สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิมา
matienzo ลอยขึ้นลงถนนในลาส CA 15 ไอแทสราวๆห้าทุ่ม
นาฬิกาในวันพฤหัสบดี วันเดียวของสัปดาห์ที่กำหนดการสอนของฉันซ้ายฉันฟรี ผม
สอนภาษาและวรรณคดีในมากกว่าหนึ่งโรงเรียน ชั้น 27 และเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นสำหรับหนังสือ

และจินตนาการ