This study – in recovering elements

This study – in recovering elements of the history of the art of Portuguese
tiles, examining the specific mode of re-appropriation of this art as performed
in its colony, Brazil, and the hybridization process undergone by the tiles on
returning to the metropolis – indicates three issues that are directly implicated
in Mathematics Education.
The first of them concerns the cultural hybridization process. Different
from the more deterministic perspectives that discuss the relationship between
the metropolis and its colonies, understanding this process as a mere
imposition in the sphere of the social, the economic and the cultural worlds of
dominant groups over the dominated ones, this study about the art of tiles
showed that this process was not limited to a mere subordination, a mere
repetition of overseas culture in the colony. There is a sort of re-invention of
the invention, which transform the art of tiles in Brazil into ‘another” art. But
the hybridization process of the art of tiles does not end there. On its voyage
back to the metropolis, it is already this “other” art that returns home.
Emphasizing this discontinuity, this fragmentation, this permanent reinvention
process, that does not seek “authenticity” to despise the copy,
indicates a broader and more complex understanding of what “culturalizing
Mathematics Education”, i.e., its cultural dimension could be.
The second issue relating to the Mathematics Education presented by this
investigation concerns the possibilities of establishing close connections
between it and the field of History, by studying the art of tiles. At least as
regards the former colony called Brazil, the complex hybridization process
involved in this art has been systematically silenced in school curricula.
Narratives about the colonial period have limited themselves to a political and
economic vision of imperialist domination, leaving aside its cultural and
aesthetic dimensions. The art of tiles may constitute one of the possibilities of
incorporating these dimensions into the school curriculum, emphasizing the
hues, nuances and tensions involved in the history of colonization processes.
Ultimately, it is to subvert the narratives of the hegemonic colonizing
discourse.
The study indicates a third issue referring to Mathematics Education. Here,
it is important to examine the possibilities of seeing the plan isometries – a set
of knowledges that are part of the school curriculum in the West – not “in and
of themselves”, not essentialized, but as mathematical tools with a potential to
favour the fruition of art. Maybe one could think of art and other fields of
knowledge as equally “worthy” of escaping the sidelines on which the modern

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศึกษานี้ – ในการกู้คืนของประวัติศาสตร์โปรตุเกสกระเบื้อง การตรวจสอบเฉพาะวิธีการปันส่วนใหม่ของศิลปะนี้เป็นดำเนินการในอาณานิคมของ บราซิล และการ hybridization ที่เปลี่ยนจากกระเบื้องบนกลับไปนคร – บ่งชี้ประเด็นที่สามที่จะเกี่ยวข้องโดยตรงในการศึกษาคณิตศาสตร์ ครั้งแรกของพวกเขาเกี่ยวข้องกับกระบวนการ hybridization วัฒนธรรม แตกต่างกันจากมุมมองเพิ่มเติม deterministic ที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการเมืองและอาณานิคมของ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการนี้เป็นเพียงจัดเก็บภาษีในเรื่องของสังคม การทางเศรษฐกิจ และการโลกวัฒนธรรมของกลุ่มหลักมากกว่าคน dominated ศึกษาเกี่ยวกับศิลปะของกระเบื้องแสดงให้เห็นว่า กระบวนการนี้ไม่จำกัด subordination เพียง เป็นเพียงซ้ำของวัฒนธรรมต่างประเทศในฝูง มีการจัดเรียงของสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของการประดิษฐ์ การแปลงศิลปะของกระเบื้องในประเทศบราซิลเป็น "อื่น" ศิลปะ แต่การ hybridization ของศิลปะของกระเบื้องสิ้นสุดไม่มี ในการเดินทางกลับไปยังนคร ได้แล้วนี้ศิลปะ "อื่นๆ" ที่ส่งกลับบ้านเน้นโฮนี้ นี้กระจายตัว reinvention นี้ถาวรกระบวนการ ที่ไม่แสวงหา "แท้" หยามสำเนาบ่งชี้ว่า ความเข้าใจที่กว้างขึ้น และซับซ้อนมากขึ้นของ "culturalizingคณิตศาสตร์ศึกษา" เช่น มิติของวัฒนธรรมอาจจะปัญหาที่สองที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาคณิตศาสตร์ที่แสดงตามตรวจสอบจบกำหนดปิดการเชื่อมต่อที่เกี่ยวข้องกับระหว่างมันและประวัติ ด้วยการเรียนศิลปะของกระเบื้อง น้อยเป็นพิจารณาอาณานิคมเดิมที่เรียกว่าบราซิล การ hybridization ที่ซับซ้อนนี้เกี่ยวข้องกับศิลปะได้รับการ silenced เป็นระบบในหลักสูตรโรงเรียนNarratives เกี่ยวกับยุคอาณานิคมได้จำกัดตัวเองแบบทางการเมือง และวิสัยทัศน์ทางเศรษฐกิจของจักรวรรดินิยมจักรวรรดินิยม ออกจากกันของวัฒนธรรม และมิติความงาม ศิลปะของกระเบื้องอาจเป็นอันจบเพจขนาดเหล่านี้เป็นหลักสูตรของโรงเรียน เน้นการโทน ความแตกต่าง และความตึงเครียดในประวัติของอาณานิคมกระบวนในที่สุด มันจะ subvert narratives ของ colonizing เจ้าวาทกรรมนี้การศึกษาบ่งชี้ประเด็นสามที่อ้างอิงในการศึกษาคณิตศาสตร์ ที่นี่สิ่งสำคัญคือต้องตรวจดูแผน isometries – ชุดจบของซืเพียงที่เป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรโรงเรียนตะวันตก – ไม่ "ใน และของตัวเอง" ใหม่ไม่ แต่ เป็นเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ที่มีศักยภาพที่จะโปรดปรานการบรรลุผลของศิลปะ บางทีหนึ่งสามารถคิดศิลปะและเขตข้อมูลอื่น ๆ ของความรู้เป็นเหมือนกัน "น่า" หนี sidelines ที่ความทันสมัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การศึกษาครั้งนี้ - ในการกู้คืนองค์ประกอบของประวัติศาสตร์ศิลปะของโปรตุเกสที่กระเบื้องตรวจสอบโหมดที่เฉพาะเจาะจงของใหม่จัดสรรศิลปะนี้ที่ดำเนินการอยู่ในอาณานิคมของบราซิลและกระบวนการผสมพันธุ์รับจากกระเบื้องบนกลับไปเมือง- แสดงให้เห็น สามประเด็นที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงในการศึกษาคณิตศาสตร์. ครั้งแรกของพวกเขาที่เกี่ยวข้องกับขั้นตอนการผสมพันธุ์ทางวัฒนธรรม ที่แตกต่างจากมุมมองที่กำหนดอื่น ๆ ที่หารือเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเมืองและอาณานิคมเข้าใจขั้นตอนนี้เป็นเพียงการจัดเก็บภาษีในรูปทรงกลมของสังคมโลกเศรษฐกิจและวัฒนธรรมของกลุ่มที่โดดเด่นกว่าคนที่ครอบงำการศึกษาเกี่ยวกับศิลปะนี้กระเบื้องแสดงให้เห็นว่ากระบวนการนี้ไม่ได้ จำกัด อยู่ในสังกัดเพียงแค่การทำซ้ำของวัฒนธรรมต่างประเทศในอาณานิคม มีการเรียงลำดับของสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของการเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่เปลี่ยนศิลปะของกระเบื้องในบราซิลเป็น 'อื่น "ศิลปะ แต่ขั้นตอนการผสมข้ามพันธุ์ของศิลปะของกระเบื้องไม่สิ้นมี ในการเดินทางของตนกลับไปที่เมืองมันมีอยู่แล้วนี้ "อื่น ๆ " ศิลปะที่กลับบ้าน. เน้นต่อเนื่องนี้การกระจายตัวนี้นี้การคิดค้นสิ่งใหม่ถาวรกระบวนการที่ไม่แสวงหา "ความถูกต้อง" เพื่อชังคัดลอกบ่งชี้ที่ซับซ้อนที่กว้างขึ้นและอื่นๆ เข้าใจในสิ่งที่ "culturalizing คณิตศาสตร์ศึกษา" คือมิติทางวัฒนธรรมของตนอาจจะเป็น. ปัญหาที่สองที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาคณิตศาสตร์ที่นำเสนอโดยนี้การตรวจสอบข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้องกับความเป็นไปได้ของการสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างมันและเขตประวัติศาสตร์โดยการเรียนศิลปะของกระเบื้อง. อย่างน้อยเป็นที่นับถืออดีตอาณานิคมเรียกว่าบราซิลกระบวนการผสมพันธุ์ที่ซับซ้อนที่เกี่ยวข้องในศิลปะนี้ได้รับการเงียบเป็นระบบในหลักสูตรของโรงเรียน. เรื่องเล่าเกี่ยวกับยุคอาณานิคมได้ จำกัด ตัวเองเพื่อการเมืองและวิสัยทัศน์ทางเศรษฐกิจของการปกครองจักรวรรดินิยมออกจากกันของวัฒนธรรมและความงามขนาด ศิลปะของกระเบื้องอาจเป็นหนึ่งในความเป็นไปได้ของการผสมผสานมิติเหล่านี้เป็นหลักสูตรของโรงเรียนเน้นเฉดสีที่แตกต่างและความตึงเครียดที่เกี่ยวข้องในประวัติศาสตร์ของกระบวนการการล่าอาณานิคม. ในท้ายที่สุดก็คือการล้มล้างเรื่องเล่าของอาณานิคมครองความเป็นเจ้าวาทกรรม. การศึกษา บ่งชี้ว่ามีประเด็นที่สามหมายถึงการศึกษาคณิตศาสตร์ นี่ก็เป็นสิ่งสำคัญในการตรวจสอบความเป็นไปได้ของการได้เห็นแผน isometries - การกำหนดความรู้ที่เป็นส่วนหนึ่งของหลักสูตรของโรงเรียนในเวสต์- ไม่ "และของตัวเองว่า" ไม่ essentialized แต่เป็นเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ที่มีศักยภาพในการสนับสนุนการบรรลุผลของศิลปะ บางทีใครจะคิดว่าของศิลปะและสาขาอื่น ๆ ที่ความรู้เป็นอย่างเท่าเทียมกัน"คุ้มค่า" หนีสนามที่ทันสมัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การศึกษาและฟื้นฟูองค์ประกอบของประวัติศาสตร์ของศิลปะกระเบื้องโปรตุเกส
, การตรวจสอบโหมดที่เฉพาะเจาะจงของการจัดสรรใหม่ของศิลปะนี้เป็นดำเนินการ
ในอาณานิคมของบราซิล และกระบวนการรับสารจากกระเบื้องบน
กลับกรุงเทพมหานคร–บ่งชี้ประเด็นสามที่ถูกพาดพิงโดยตรง

ในการศึกษาคณิตศาสตร์ครั้งแรกของพวกเขาเกี่ยวกับกระบวนการทำวัฒนธรรม ที่แตกต่างจากมุมมองที่สามารถคาดเดาได้มากขึ้น

เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างกรุงเทพมหานครและอาณานิคมของมัน ความเข้าใจ กระบวนการนี้เป็นเพียงการจัดเก็บภาษี
ในทรงกลมของสังคม เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมของโลกกลุ่มเด่นกว่า
dominated ที่ศึกษาเกี่ยวกับศิลปะของกระเบื้อง
พบว่า กระบวนการนี้ไม่ได้ จำกัด เพียงมีการเป็นซ้ำเพียง
วัฒนธรรมต่างประเทศในอาณานิคม มีการจัดเรียงของเกี่ยวกับการประดิษฐ์
สิ่งประดิษฐ์ที่แปลงศิลปะของกระเบื้องในบราซิลเป็นศิลปะอีก " แต่เบส
กระบวนการศิลปะของกระเบื้องไม่สิ้นมี ในการเดินทาง
กลับกรุงเทพมหานคร เป็นแบบนี้แล้ว " อื่น ๆ " ศิลปะที่ส่งกลับบ้าน