The pronunciation differences betwe

The pronunciation differences between the harsher, more guttural Anglo-Norman and the softer Francien dialect of Paris were also carried over into English pronunciations. For instance, words like quit, question, quarter, etc, were pronounced with the familiar “kw” sound in Anglo-Norman (and, subsequently, English) rather than the “k” sound of Parisian French. The Normans tended to use a hard “c” sound instead of the softer Francien “ch”, so that charrier became carry, chaudron became cauldron, etc. The Normans tended to use the suffixes “-arie” and “-orie” instead of the French “-aire” and “-oire”, so that English has words like victory (as compared to victoire) and salary (as compared to salaire), etc. The Normans, and therefore the English, retained the “s” in words like estate, hostel, forest and beast, while the French gradually lost it (état, hôtel, forêt, bête).

French scribes changed the common Old English letter pattern "hw" to "wh", largely out of a desire for consistency with "ch" and "th", and despite the actual aspirated pronunciation, so that hwaer became where, hwaenne became when and hwil became while. A "w" was even added, for no apparent reason, to some words that only began with "h" (e.g. hal became whole). Another oddity occurred when hwo became who, but the pronunciation changed so that the "w" sound was omitted completely. There are just some of the kinds of inconsistencies that became ingrained in the English language during this period.
During the reign of the Norman King Henry II and his queen Eleanor of Aquitaine in the second half of the 12th Century, many more Francien words from central France were imported in addition to their Anglo-Norman counterparts (e.g. the Francien chase and the Anglo-Norman catch; royal and real; regard and reward; gauge and wage; guile and wile; guardian and warden; guarantee and warrant). Regarded as the most cultured woman in Europe, Eleanor also championed many terms of romance and chivalry (e.g. romance, courtesy, honour, damsel, tournament, virtue, music, desire, passion, etc).

Many more Latin-derived words came into use (sometimes through the French, but often directly) during this period, largely connected with religion, law, medicine and literature, including scripture, collect, meditation, immortal, oriental, client, adjacent, combine, expedition, moderate, nervous, private, popular, picture, legal, legitimate, testimony, prosecute, pauper, contradiction, history, library, comet, solar, recipe, scribe, scripture, tolerance, imaginary, infinite, index, intellect, magnify and genius. But French words continued to stream into English at an increasing pace, with even more French additions recorded after the 13th Century than before, peaking in the second half of the 14th Century, words like abbey, alliance, attire, defend, navy, march, dine, marriage, figure, plea, sacrifice, scarlet, spy, stable, virtue, marshal, esquire, retreat, park, reign, beauty, clergy, cloak, country, fool, coast, magic, etc.

A handful of French loanwords established themselves only in Scotland (which had become increasingly English in character during the early Middle English period, with Gaelic pushed further and further into the Highlands and Islands), including bonnie and fash. Distinctive spellings like "quh-" for "wh-" took hold (e.g. quhan and quhile for whan and while), and the Scottish accent gradually became more and more pronounced, particularly after Edward I's inconclusive attempts at annexation. Scottish English's radically distinct evolution only petered out in the 17th Century after King James united the crowns of Scotland and England (1603), and the influence of a strongly emerging Standard English came to bear during the Early Modern period.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การออกเสียงต่างกับ Anglo-Norman guttural ขึ้น รุนแรงขึ้นและภาษา Francien นุ่มปารีสถูกยกยอดมาเป็นออกเสียงภาษาอังกฤษ คำเช่น เช่นออกจาก คำถาม ไตรมาส ฯลฯ มีการออกเสียง ด้วยเสียง "วัตต์" คุ้นเคย Anglo-Norman (และ ต่อมา ภาษาอังกฤษ) แทน "k" เสียงของปารีสฝรั่งเศส นอร์มันมีแนวโน้มที่จะ ใช้เสียงแข็ง "c" แทน Francien นุ่ม "ch" เพื่อให้ charrier กลายเป็นทำ chaudron กลายเป็น จุดหมายปลายทาง ฯลฯ นอร์มันมีแนวโน้มที่จะ ใช้ส่วนต่อท้าย "-arie " และ "-orie " แทนฝรั่งเศส "-แอร์" และ "-oire ", เพื่อ ให้ภาษาไทยมีคำชัย (เมื่อเทียบกับที่พัก) และเงินเดือน (เมื่อเทียบกับ salaire) เป็นต้น นอร์มัน และอังกฤษ สะสม "s" ในคำเช่นอสังหาริมทรัพย์ โรงแรม ป่า และ สัตว์ ในขณะที่ฝรั่งเศสค่อย ๆ หาย (état hôtel forêt, bête)กรานฝรั่งเศสเปลี่ยนลายอักษรอังกฤษเก่าทั่วไป "hw" เพื่อ "wh" จากความปรารถนาสำหรับความสอดคล้องกับ "ch" และ "th" เป็นส่วนใหญ่ และแม้ มีการออกเสียงเทอร์โบชาร์จจริง เพื่อให้ hwaer เป็น ที่ไหน hwaenne กลายเป็นเมื่อ และกลายเป็น hwil ในขณะนี้ "W" แม้ถูก เหตุผลไม่ชัดเจน ให้คำบางคำที่เริ่มต้น ด้วย 'h' เท่านั้น (เช่น hal กลายเป็นทั้งหมด) พิเศษอื่นเกิดเมื่อ hwo กลายเป็นใคร แต่เปลี่ยนการออกเสียงเพื่อให้เสียง "w" ถูกตัดออกอย่างสมบูรณ์ มีเพียงบางชนิดของความไม่สอดคล้องที่กลายเป็น ingrained ในภาษาอังกฤษในช่วงเวลานี้ในรัชสมัยของพระราชินีเอเลเนอร์โดยรอบในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 12 และนอร์แมนคิงเฮนรี่ทู คำ Francien เพิ่มเติมจำนวนมากจากฝรั่งเศสเซ็นทรัลนำเข้านอกจากพวก Anglo-Norman (เช่น การไล่ล่า Francien และ Anglo-Norman จับ รอยัล และ จริง เรื่องและรางวัล วัด และค่าจ้าง ไกล์ และ ขณะ ข่าว รับประกัน และรับรองและผู้ปกครอง) ถือได้ว่าเป็นผู้หญิงที่ดีสุดล้างในยุโรป เอเลนอร์ยังคินหลายเงื่อนไขของความโรแมนติกและความกล้าหาญ (โรมานซ์เช่น ฟรี เกียรติ นิ้ว แข่งขัน คุณธรรม เพลง ความปรารถนา ความรัก ฯลฯ)หลายเพิ่มเติมคำละตินมามา (บางครั้ง ผ่านฝรั่งเศส แต่มักจะตรง) ช่วงนี้ ส่วนใหญ่เชื่อมต่อกับศาสนา กฎหมาย การแพทย์และวรรณคดี รวมทั้งพระคัมภีร์ รวบรวม ทำ สมาธิ อมตะ ชาวตะวันออก ลูกค้า ติดกัน รวม สำรวจ ปานกลาง ประสาท ส่วนตัว ยอด นิยม รูปภาพ คำ พยาน กฎหมาย กฎหมาย ดำเนิน คดี ยาจก ประวัติศาสตร์ ห้องสมุด ความขัดแย้ง ดาว หาง แสงอาทิตย์ สูตร อาลักษณ์ คัมภีร์ ยอม รับ จินตนาการ อนันต์ ดัชนี สติปัญญา ขยาย และอัจฉริยะ แต่คำฝรั่งเศสที่ยังคงเล่นในภาษาอังกฤษที่มีจังหวะเพิ่มขึ้น กับฝรั่งเศสยิ่งเพิ่มบันทึกหลังจากศตวรรษที่ 13 กว่าก่อน ที่สุดในครึ่งหลังของศตวรรษที่ 14 คำ abbey พันธมิตร แต่ง กาย ปกป้อง กองทัพเรือ มีนาคม รับประทาน อาหาร แต่งงาน รูป วอน เสียสละ สีแดง spy มั่นคง คุณธรรม จอมพล ท่อง ผ่อน สวน รัชกาล ความงาม สงฆ์ เสื้อคลุม ประเทศ หลอก ชายฝั่ง มายากล ฯลฯกำมือของฝรั่งเศสยืมก่อตั้งตนเองเฉพาะในสกอตแลนด์ (ซึ่งเป็นภาษาอังกฤษมากขึ้นในช่วงต้นกลางภาษาอังกฤษ มีเกลผลักต่อไป และในราบสูงและเกาะ), รวมทั้งกรุงเทพและหนักใจ โดดเด่นสะกดเช่น "quh-" สำหรับ "wh-" เอาไว้ (เช่น quhan และ quhile สำหรับ whan และในขณะที่), และสำเนียงสก็อตค่อย ๆ กลายเป็นขึ้นและการออก เสียง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเอ็ดเวิร์ด I สรุปไม่ได้ความพยายามที่รุกรานครั้ง สกอตแลนด์อังกฤษวิวัฒนาการแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเพียงแผ่วในศตวรรษที่ 17 หลังจากที่คิงเจมส์สหมงกุฎของสกอตแลนด์และอังกฤษ (ค.ศ. 1603), และอิทธิพลของภาษาอังกฤษแบบมาตรฐานขอเกิดมาหมีช่วงช่วงต้นสมัย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความแตกต่างระหว่างการออกเสียงที่รุนแรง, ลำคอมากขึ้นแองโกลนอร์แมนและภาษา Francien นุ่มของกรุงปารีสได้รับการดำเนินการยังไปสู่การออกเสียงภาษาอังกฤษ ยกตัวอย่างเช่นคำว่าเลิกคำถามไตรมาส ฯลฯ เด่นชัดกับคุ้นเคย "กิโลวัตต์" เสียงในแองโกลนอร์แมน (และต่อมาอังกฤษ) มากกว่า "K" เสียงของกรุงปารีสฝรั่งเศส นอร์มันมีแนวโน้มที่จะใช้ยาก "C" เสียงแทนนุ่ม Francien "CH" เพื่อให้กลายเป็น Charrier พกพา Chaudron กลายเป็นหม้อ ฯลฯ นอร์มันมีแนวโน้มที่จะใช้คำต่อท้าย "-arie" และ "-orie" แทน ฝรั่งเศส "-aire" และ "-oire" เพื่อที่ว่าภาษาอังกฤษมีคำเช่นชัยชนะ (เมื่อเทียบกับ Victoire) และเงินเดือน (เมื่อเทียบกับ salaire) ฯลฯ นอร์มันและดังนั้นจึงภาษาอังกฤษไว้ "s" ใน คำเช่นอสังหาริมทรัพย์โฮสเทลป่าไม้และสัตว์ในขณะที่ฝรั่งเศสค่อยๆสูญเสียมันไป (état, โรงแรม, Forêt, Bête). กรานฝรั่งเศสเปลี่ยนภาษาอังกฤษเก่ารูปแบบตัวอักษร "ดับเบิลยู" กับ "WH" ส่วนใหญ่ออกมาจากความปรารถนาที่สอดคล้อง ด้วย "CH" และ "TH" และแม้จะมีการออกเสียงที่สำลักเกิดขึ้นจริงดังนั้น hwaer ที่กลายเป็นที่ hwaenne กลายเป็นเมื่อใดและในขณะที่ hwil กลายเป็น A "W" ถูกเพิ่มเข้ามาแม้กระทั่งเหตุผลไม่ชัดเจนเพื่อให้คำบางคำเท่านั้นที่เริ่มต้นด้วย "H" (เช่นห้องโถงกลายเป็นทั้งหมด) สิ่งที่แปลกอีกอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ HWO กลายเป็นที่ แต่การออกเสียงที่มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ "W" เสียงที่ละอย่างสมบูรณ์ มีเพียงบางส่วนของชนิดของความไม่สอดคล้องกันที่กลายเป็นที่ฝังแน่นในการใช้ภาษาอังกฤษในช่วงเวลานี้. ช่วงรัชสมัยของนอร์แมนกษัตริย์เฮนรี่ที่สองและพระราชินีเอเลเนอร์แห่งอากีแตนในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 12, อื่น ๆ อีกมากมายคำ Francien จากใจกลางเมือง ฝรั่งเศสถูกนำเข้ามานอกเหนือไปจากคู่ของแองโกลนอร์แมน (เช่นการไล่ล่า Francien และแองโกลนอร์แมนจับ; หลวงและจริงเรื่องและรางวัล; วัดและค่าจ้าง; อุบายและเพทุบาย; ผู้ปกครองและผู้คุม; รับประกันและใบสำคัญแสดงสิทธิ) ถือได้ว่าเป็นผู้หญิงที่เลี้ยงมากที่สุดในยุโรปอีลีเนอร์ยังปกป้องหลายแง่ของความโรแมนติกและความกล้าหาญ (เช่นโรแมนติก, มารยาทเกียรติหญิงสาว, การแข่งขัน, คุณธรรม, เพลง, ความปรารถนา, ความรัก, ฯลฯ ). เพิ่มเติมคำภาษาละตินที่ได้มาจากหลายคนเข้ามาใช้ (บางครั้งผ่านฝรั่งเศส แต่มักจะโดยตรง) ในช่วงเวลานี้การเชื่อมต่อส่วนใหญ่กับศาสนากฎหมายการแพทย์และวรรณคดีรวมทั้งคัมภีร์รวบรวมสมาธิ, อมตะ, ตะวันออก, ลูกค้า, ที่อยู่ติดกันรวมเดินทางปานกลางประสาทส่วนตัว นิยม, ภาพ, กฎหมายถูกต้องตามกฎหมายพยานหลักฐานดำเนินคดีอนาถาขัดแย้งประวัติศาสตร์ห้องสมุดดาวหางแสงอาทิตย์สูตรอาลักษณ์คัมภีร์, ความอดทน, จินตนาการไม่มีที่สิ้นสุดดัชนีสติปัญญาขยายและเป็นอัจฉริยะ แต่คำพูดฝรั่งเศสยังคงที่จะสตรีมเป็นภาษาอังกฤษที่ก้าวที่เพิ่มขึ้นด้วยการเพิ่มภาษาฝรั่งเศสมากยิ่งขึ้นบันทึกหลังจากศตวรรษที่ 13 กว่าก่อนจุดในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 14 คำเช่นวัด, พันธมิตร, เครื่องแต่งกาย, ปกป้องกองทัพเรือมีนาคม รับประทานอาหาร, แต่งงาน, รูปข้ออ้างเสียสละสีแดงเข้มสายลับมั่นคงคุณธรรมจอมพลอัศวินถอยจอดรัชกาล, ความงาม, พระสงฆ์, เสื้อคลุมประเทศ, คนโง่, ชายฝั่ง, มายากล, ฯลฯกำมือของคำยืมภาษาฝรั่งเศสที่จัดตั้งขึ้น ตัวเองเท่านั้นในสกอตแลนด์ (ซึ่งได้กลายเป็นภาษาอังกฤษในตัวละครในช่วงแรกงวดภาษาอังกฤษยุคกลางมีเกลิคผลักดันต่อไปและต่อไปในไฮแลนด์และเกาะ) รวมทั้งบอนนี่และหนักใจ การสะกดคำที่โดดเด่นเช่น "quh-" สำหรับ "wh-" จับ (เช่น quhan และ quhile สำหรับ Whan และในขณะที่) และสำเนียงสก็อตค่อยๆเป็นมากขึ้นและเด่นชัดมากขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เอ็ดเวิร์ดฉันพยายามที่ค้างคาผนวก วิวัฒนาการที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงภาษาอังกฤษสก็อตเพียงแผ่วออกมาในศตวรรษที่ 17 หลังจากที่คิงเจมส์สหรัฐมงกุฎของสกอตแลนด์และอังกฤษ (1603) และอิทธิพลของขอที่เกิดขึ้นใหม่มาตรฐานภาษาอังกฤษมาที่จะแบกรับในช่วงระยะเวลาก่อนสมัย