Hellfire Pass in the Tenasserim Hil

Hellfire Pass in the Tenasserim Hills was a particularly difficult section of the line to build. It was the largest rock cutting on the railway, coupled with its general remoteness and the lack of proper construction tools during building. A tunnel would have been possible to build instead of a cutting, but this could only be constructed at the two ends at any one time, whereas the cutting could be constructed at all points simultaneously despite the excess effort required by the POWs. The Australian, British, Dutch and other allied Prisoners of War were required by the Japanese to work 18 hours a day to complete the cutting. Sixty nine men were beaten to death by Japanese guards in the six weeks it took to build the cutting, and many more died from cholera, dysentery, starvation, and exhaustion (Wigmore 568).[2] However, the majority of deaths occurred amongst labourers whom the Japanese enticed to come to help build the line with false promises of good jobs. These labourers, mostly Malayans (Chinese, Malays and Tamils from Malaya), suffered mostly the same as the POWs at the hands of the Japanese. The Japanese kept no records of these deaths.

The railway was never built to a level of lasting permanence and was frequently bombed by the Royal Air Force during the Burma Campaign. After the war, all but the present section was closed and the line is now only in service between Bangkok and Nam Tok Sai Yok Noi.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผ่านช่องเขาในเทือกเขาตะนาวศรียากโดยเฉพาะส่วนของบรรทัดที่สร้างขึ้น ตัดหินที่ใหญ่ที่สุดบนรถไฟ ควบคู่ไปกับการ remoteness ทั่วไปและการขาดเครื่องมือก่อสร้างที่เหมาะสมระหว่างอาคารได้ อุโมงค์มีสามารถสร้างแทนการตัด แต่นี้ไม่เพียงสร้างที่ปลายสองตลอดเวลาหนึ่ง ขณะตัดที่สามารถสร้างจุดทั้งหมดพร้อมกันแม้มีความพยายามเกินจำเป็น โดย POWs ในออสเตรเลีย อังกฤษ ดัตช์ และอื่น ๆ พันธมิตรเชลยศึกเป็นต่อ โดยญี่ปุ่น 18 ชั่วโมงการตัดการทำงาน หกเก้าคนถูกตีตาย โดยเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นในหกสัปดาห์ที่ใช้ในการสร้างแบบตัด และจำนวนมากเสียชีวิตจากอหิวาตกโรค โรคบิด ความอดอยาก และเกษียณ (วิกมอร์ 568) มากขึ้น [2] อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่ตายเกิดหมู่กรรมกรที่ญี่ปุ่นได้ล่อให้มาช่วยสร้างบรรทัดที่ มีการผิดสัญญาของงานดี ขึ้น กรรมกรเหล่านี้ ส่วนใหญ่ Malayans (จีน เชื้อสายมลายู และชาวทมิฬจากมาลายา), ประสบส่วนใหญ่เหมือนเป็นญี่ปุ่น ญี่ปุ่นเก็บระเบียนไม่ตายเหล่านี้ทางรถไฟไม่เคยสร้างขึ้นระดับ permanence ถาวร และมักมี bombed โดยกองทัพอากาศพม่าเสริม หลังจากสงคราม ทั้งหมดแต่ปัจจุบันส่วนที่ปิด และรายการขณะนี้เฉพาะในระหว่างกรุงเทพฯ และน้ำน้ำตกไทรโยคน้อย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ช่องเขาขาดในเทือกเขาตะนาวศรีเป็นส่วนที่ยากโดยเฉพาะอย่างยิ่งของสายที่จะสร้าง มันเป็นตัดหินที่ใหญ่ที่สุดบนรถไฟควบคู่กับการห่างไกลทั่วไปและขาดเครื่องมือที่เหมาะสมในระหว่างการก่อสร้างอาคาร อุโมงค์จะมีความเป็นไปได้ที่จะสร้างแทนการตัด แต่นี้เท่านั้นที่จะถูกสร้างขึ้นที่ปลายทั้งสองข้างที่ใดเวลาหนึ่งในขณะที่การตัดจะถูกสร้างขึ้นในทุกจุดพร้อม ๆ กันแม้จะมีความพยายามที่มากเกินกว่าที่จำเป็นโดย POWs ออสเตรเลีย, อังกฤษ, ดัตช์และอื่น ๆ พันธมิตรเชลยศึกต้องโดยญี่ปุ่นในการทำงาน 18 ชั่วโมงต่อวันที่จะเสร็จสิ้นการตัด หกสิบเก้าคนถูกทุบตีจนตายโดยเจ้าหน้าที่ญี่ปุ่นในหกสัปดาห์มันต้องใช้เวลาในการสร้างการตัดและอื่น ๆ อีกมากมายเสียชีวิตจากอหิวาตกโรค, โรคบิด, ความอดอยากและความเหนื่อยล้า (วิกมอร์ 568). [2] อย่างไรก็ตามส่วนใหญ่ของการเสียชีวิตที่เกิดขึ้นในหมู่ คนงานผู้ฝึกสอนชาวญี่ปุ่นที่จะมาช่วยสร้างความสอดคล้องกับสัญญาที่ผิดพลาดของงานที่ดี แรงงานเหล่านี้ส่วนใหญ่ Malayans (จีนมาเลย์และชาวทมิฬจากแหลมมลายู) ได้รับความเดือดร้อนส่วนใหญ่เช่นเดียวกับ POWs ที่มือของญี่ปุ่น ญี่ปุ่นเก็บบันทึกของการเสียชีวิตเหล่านี้. รถไฟก็ไม่เคยสร้างไปถึงระดับของความคงทนยาวนานและถูกวางระเบิดบ่อยครั้งโดยกองทัพอากาศในช่วงหาเสียงพม่า หลังจากที่สงครามทั้งหมด แต่ส่วนปัจจุบันก็ปิดและสายอยู่ในขณะนี้เพียงในการให้บริการระหว่างกรุงเทพฯน้ำตกไทรโยคน้อย