I’ve spent 3 hours today looking li

I’ve spent 3 hours today looking like this, and currently have a splitting headache.

To contrast with yesterday’s post, where I talk about comfort in the language in the pre-fluency stage, I thought I’d give you another glimpse into the huge amount of discomfort I’m also going through a lot of the time.

Since I know from pre-fluency experience that there IS a lot you can do in the language at that stage, it’s tempting to take things easy and just stick to the friends who are patient enough to speak to me slowly, and know that being able to do what I can now (which is a lot) is enough. But there are too many limitations of this stage, so I’m of course charging forward.

One point I really need to fix and jumped into immediately was the fact that I only understand if people speak to me slowly. And in-person meet-ups (with one person) and casual chats are fine, since a lot of visual cues can help me quite a lot, so over the last week I’ve started getting more lessons online entirely by audio calls. I hate audio calls – I even have a policy of almost never answering my phone if it rings, even when in an English speaking country.

The first one last week was really hard without visual cues or seeing the person’s expressions or body language to help me, so even though they spoke slowly it was a rough hour. But in the spirit of progress I stuck with it, and after lots of daily lessons with different patient teachers, I can handle audio only conversations with a slow speaker in the same way I can when there are lots of visual cues.

But today, I started with new teachers (info on resources I use to find them coming later; suffice it to say, it’s super easy to learn online, and it actually has advantages over in person lessons!!) and requested that they speak normally to me. One of these teachers was from Beijing and their “normal” speed sounds like an auctioneer on Red Bull… in a very different accent I’m not familiar with.

For an entire hour I had to be incredibly focused and it was exhausting. Infuriating actually. They don’t speak that fast on Taiwanese radio, and unlike with the radio, I had to react and interact immediately – I felt like I had to process a dozen words a second, and was doing a pretty poor job at it, but scraping through to try my best to keep some form of conversation going.

Even two whole months into learning the language as intensively as I’m doing, I’m having these very difficult periods because of pushing myself out of my comfort zone. Once again, my brain felt like it was melting, and despite the comfort in doing the kinds of tasks I talked about yesterday, I feel like an idiot once again.

After the first hour-long class I was at the point where if I was the kind of person who smoked or drank, I’d be going for a puff or a shot. Instead, I opted to bang my head against the wall a few times.

The frustration of individual sessions like this isn’t helped by the overall frustration of two whole months not being able to socialise at the deep level I can in my other fluent languages (although I am socialising with patient listeners), since I’m sticking to the plan of keeping everything in Mandarin, and still dealing with cultural adjustment issues. But rather than give up, this frustration has me even more determined to keep at it until I can get to the other side and be able to have deep natural conversations in Mandarin too.

An entire hour of Mandarin that’s way outside my comfort zone felt terrible, my ego is destroyed (again), my head really hurts (from over thinking, not the wall banging) and I feel like my brow will be permanently furrowed… so despite (or actually because of) all this, the last thing I did in the class was to book the teacher for her next available slot this week.

The only way I’ll move forward through this tricky stage is by lots and lots of painful exposure. I accept that many parts of language learning are really annoying and that you don’t have to enjoy it all, so I’ll keep putting myself through these frustrating tasks, so that I can come out the other end that little bit more comfortable. I’m not looking forward to my next Beijing auctioneer teacher lesson, but I’m going to have as many frustrating sessions like this as I can until they aren’t frustrating any more.

No pain, no gain.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันได้ใช้เวลา 3 ชั่วโมงวันนี้มองเช่นนี้ และปัจจุบันมีอาการปวดหัวที่แยกเพื่อความคมชัดกับของเมื่อวานนี้ลง ที่ฉันพูดคุยเกี่ยวกับความสะดวกสบายในภาษาในระยะก่อนแคล่ว ฉันคิดว่า ฉันจะให้เหลือบอีกเป็นจำนวนมากของฉันยังจะผ่านมากเวลาไม่สบายเนื่องจากผมทราบจากประสบการณ์แคล่วก่อนว่า มีคุณในภาษาที่ขั้น เป็นที่ดึงดูดสิ่งที่ง่าย และเพียงติดเพื่อนมากมาย ที่มีผู้ป่วยพอจะพูดกับฉันช้า และรู้ว่าความสามารถในการทำอะไรตอนนี้ (ซึ่งไม่มาก) ก็พอ แต่มีข้อจำกัดมากเกินไปของขั้นตอนนี้ ดังนั้นฉันกำลังแน่นอนชาร์จไปข้างหน้าจุดหนึ่งฉันจริง ๆ ต้องการแก้ไข แล้วไปลงในทันทีความจริงที่ว่าฉันเพียงเข้าใจถ้าคนพูดกับฉันอย่างช้า ๆ และพบในคน-ups (ด้วยคน) และการสนทนาสบาย ๆ จะปรับ เนื่องจากจำนวนมากของภาพสัญลักษณ์สามารถช่วยฉันค่อนข้างมาก ดังนั้นช่วงสัปดาห์ที่แล้ว ผมได้เริ่มการเพิ่มเติมบทเรียนออนไลน์ทั้งหมด โดยเรียกเสียง ฉันเกลียดเสียงเรียก – แม้ได้มีนโยบายตอบรับโทรศัพท์ของฉันเกือบจะไม่ถ้ามันแหวน แม้แต่ในประเทศพูดภาษาอังกฤษสัปดาห์แรกหนึ่งยากจริง ๆ ไม่ มีสัญลักษณ์ภาพ หรือดูนิพจน์ของบุคคลหรือภาษากายจะช่วยให้ฉัน แม้ว่าพวกเขาพูดช้ามัน ไกลชั่วโมงหยาบ แต่ในจิตวิญญาณของความคืบหน้าของ ฉันติดอยู่กับมัน และหลังมากมายทุกวันเรียนกับครูผู้ป่วยแตกต่างกัน ฉันสามารถจัดการสนทนาเฉพาะเสียงกับลำโพงช้าเดียวสามารถเมื่อมีสิ่งมากมายแต่วันนี้ ฉันเริ่มต้นกับครูใหม่ (ข้อมูลเกี่ยวกับทรัพยากรที่ใช้เพื่อค้นหาการมาทีหลัง suffice ต้องพูด มันจะง่ายสุดในการเรียนรู้ออนไลน์ และมันจริงมีข้อดีกว่าคนเรียน!!) และร้องขอที่ จะพูดโดยปกติฉัน ครูเหล่านี้อย่างใดอย่างหนึ่งได้จากเสียงของพวกเขาความเร็ว "ปกติ" เช่นการประมูลบนแดง Bull. ... ในสำเนียงแตกต่างกันมากที่ผมไม่คุ้นเคยกับชั่วโมงทั้งหมด ที่ฉันมีที่จะมุ่งเน้นอย่างเหลือเชื่อ และก็อาบเหงื่อต่างน้ำ Infuriating จริง พวกเขาไม่พูดเร็วขนาดนั้นบนวิทยุไต้หวัน และไม่เหมือนกับวิทยุ ผมจะตอบสนอง และโต้ตอบทันที – เหมือนผมจะประมวลผลคำโหลวินาที และทำงานสวยดีได้ แต่ scraping พยายามที่ดีที่สุดเพื่อให้รูปแบบของการสนทนาผ่านไปแม้สองเดือนไปเรียนภาษาเป็น intensively ฉันทำ ฉันมีรอบยากมากเนื่องจากการผลักดันตัวเองออกจากโซนความสะดวกสบายของฉัน ครั้ง สมองของฉันรู้สึกเหมือนมันถูกละลาย และแม้ มีความสะดวกสบายในการทำงานชนิดฉันพูดคุยเกี่ยวกับเมื่อวานนี้ ฉันรู้สึกเหมือนคนบ้าอีกครั้งหลังจากชั้นพัส ฉันถูกจุดถ้าชนิดของบุคคลที่รมควัน หรือดื่มไม่ ฉันจะได้ไปไหนกับพัฟหรือยิง แต่ ฉันเลือกที่จะบางศีรษะกำแพงกี่ครั้งเสียงของแต่ละช่วง เช่นนี้ไม่ได้เสียงโดยรวมของเดือนทั้งสองไม่สามารถ socialise ระดับลึกฉันสามารถฉันภาษาอย่างคล่องแคล่ว (แม้ว่าฉันการสังคมกับผู้ฟังผู้ป่วย) เนื่อง จากฉันกำลังติดกับแผนการรักษาทุกอย่างในโรงแรมแมนดาริน และยังจัดการกับปัญหาการปรับปรุงวัฒนธรรมการ แต่แทนที่ให้ค่า เสียงนี้มีฉันยิ่งขึ้นเพื่อให้ได้จนกว่าที่ฉันสามารถได้รับในด้านอื่น ๆ และจะมีบทสนทนาเป็นธรรมชาติลึกในแมนดารินมากเกินไปชั่วโมงทั้งหมดของโรงแรมแมนดารินที่เป็นวิธีที่อยู่นอกเขตของฉันจึงรู้สึกแย่ อาตมาฉันถูกทำลาย (อีกครั้ง) หัวของฉันเจ็บจริง ๆ (จากความคิด ไม่ผนังพวก) และฉันรู้สึกเหมือนคิ้วของฉันจะเป็นอย่างถาวร furrowed...ดังนั้นแม้มี (หรือจริงเนื่องจากของ) ทั้งหมดนี้ สิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ในชั้นเรียนคือการ จองสัปดาห์นี้ครูในช่องว่างของเธอต่อไปวิธีเดียวที่ฉันจะก้าวผ่านขั้นตอนยุ่งยากนี้ โดยเยอะ ๆ แสงเจ็บปวดได้ ข้าพเจ้ายอมรับว่า หลายส่วนของการเรียนรู้ภาษาน่ารำคาญจริง ๆ และว่า คุณจะสนุกกับมันทั้งหมด ดังนั้นฉันจะให้ใส่ตัวเองผ่านงานเหล่านี้น่าผิดหวัง ให้ผมมาจบที่ขวางสะดวกสบายมากขึ้น ฉันไม่รอให้ฉันเรียนครูประมูลปักกิ่งถัดไป แต่ฉันจะมีมากน่าผิดหวังรอบนี้เป็นสามารถจนกว่าจะไม่ frustrating ต่อไปไม่ปวด ไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ฉันได้ใช้เวลา 3 ชั่วโมงในวันนี้มองเช่นนี้และในขณะนี้มีอาการปวดหัวแยกได้. เพื่อความคมชัดที่มีการโพสต์ของเมื่อวานนี้ที่ฉันพูดคุยเกี่ยวกับความสะดวกสบายในภาษาในขั้นตอนก่อนคล่องแคล่วที่ฉันคิดว่าฉันต้องการให้คุณแวบเข้ามาในอีก จำนวนมากของความรู้สึกไม่สบายฉันยังจะผ่านมากของเวลา. ตั้งแต่ฉันรู้จากประสบการณ์ก่อนคล่องแคล่วว่ามีเป็นจำนวนมากที่คุณสามารถทำได้ในภาษาในขั้นตอนที่มันดึงดูดที่จะใช้สิ่งที่ง่ายและเพียงแค่ติด เพื่อนที่มีความอดทนพอที่จะพูดกับฉันอย่างช้าๆและรู้ว่าความสามารถในการทำสิ่งที่ฉันสามารถทำได้ในขณะนี้ (ซึ่งเป็นจำนวนมาก) ก็พอ แต่มีข้อ จำกัด มากเกินไปขั้นตอนนี้ดังนั้นฉันแน่นอนชาร์จไปข้างหน้า. จุดหนึ่งที่ผมต้องแก้ไขและกระโดดลงไปในทันทีก็คือความจริงที่ฉันเข้าใจถ้าคนพูดกับผมอย่างช้าๆ และในคนพบอัพ (กับคนคนหนึ่ง) และการสนทนาแบบสบาย ๆ จะมีการปรับตั้งแต่จำนวนมากของตัวชี้นำภาพสามารถช่วยฉันค่อนข้างมากดังนั้นในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาผมได้เริ่มต้นได้รับบทเรียนออนไลน์มากขึ้นโดยสิ้นเชิงสายเสียง ฉันเกลียดสายเสียง - ฉันยังมีนโยบายในการแทบไม่เคยตอบรับโทรศัพท์ของฉันถ้ามันแหวนแม้ในขณะที่ในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ. คนแรกเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเป็นเรื่องยากจริงๆโดยไม่ต้องชี้นำภาพหรือเห็นการแสดงออกของบุคคลหรือภาษากายที่จะช่วยฉัน ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาพูดช้ามันเป็นชั่วโมงหยาบ แต่ในจิตวิญญาณของความคืบหน้าผมติดอยู่กับมันและหลังจากที่จำนวนมากจากการเรียนในชีวิตประจำวันกับผู้ป่วยครูผู้สอนที่แตกต่างกันฉันสามารถจัดการเฉพาะเสียงการสนทนากับลำโพงช้าในลักษณะเดียวกับที่ฉันสามารถทำได้เมื่อมีจำนวนมากของตัวชี้นำภาพ. แต่วันนี้ผม เริ่มต้นกับครูใหม่ (ข้อมูลเกี่ยวกับทรัพยากรที่ผมใช้จะพบพวกเขาที่มาภายหลังพอเพียงที่จะบอกว่ามันเป็นเรื่องง่ายที่จะเรียนรู้ซุปเปอร์ออนไลน์และจริง ๆ แล้วมันมีข้อได้เปรียบกว่าในการเรียนคน !!) และขอให้พวกเขาพูดกับผมตามปกติ หนึ่งในครูเหล่านี้มาจากกรุงปักกิ่งและ "ปกติ" ของพวกเขาความเร็วเสียงเหมือนประมูลในกระทิงแดง ... ในสำเนียงที่แตกต่างกันมากผมไม่คุ้นเคยกับ. สำหรับทั้งชั่วโมงผมจะเน้นอย่างไม่น่าเชื่อและมันก็เป็นที่หลบหนี โกรธจริง พวกเขาไม่ได้พูดอย่างรวดเร็วในรายการวิทยุชาวไต้หวันและแตกต่างจากที่มีวิทยุผมต้องตอบสนองและโต้ตอบได้ทันที - ฉันรู้สึกเหมือนฉันมีการประมวลผลคำโหลที่สองและได้รับการทำผลงานสวยดีที่มัน แต่ขูด ผ่านไปยังพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้รูปแบบของการสนทนาบางส่วนไป. แม้ทั้งสองเดือนในการเรียนรู้ภาษาเป็นอย่างที่ฉันทำฉันมีช่วงเวลาเหล่านี้ยากมากเพราะของการผลักดันตัวเองออกจากเขตความสะดวกสบายของฉัน อีกครั้งหนึ่งที่สมองของฉันรู้สึกเหมือนมันถูกละลายและแม้จะมีความสะดวกสบายในการทำชนิดของงานที่ผมได้พูดคุยเกี่ยวกับเมื่อวานนี้ฉันรู้สึกเหมือนคนงี่เง่าอีกครั้ง. หลังจากที่ระดับชั่วโมงนานแรกผมก็อยู่ในจุดที่ถ้าฉันเป็น ชนิดของคนที่สูบบุหรี่หรือดื่มฉันจะไปสำหรับพัฟหรือยิง แต่ฉันเลือกที่จะปังหัวของฉันกับผนังไม่กี่ครั้ง. แห้วของการประชุมของแต่ละบุคคลเช่นนี้จะไม่ได้รับความช่วยเหลือจากแห้วโดยรวมของทั้งสองเดือนที่จะไม่สามารถที่จะเข้าสังคมในระดับลึกที่ฉันสามารถได้อย่างคล่องแคล่วในภาษาอื่น ๆ ของฉัน (แม้ว่าฉันกำลังสังสรรค์กับผู้ฟังผู้ป่วย) ตั้งแต่ฉันติดกับแผนของการรักษาทุกอย่างในภาษาจีนกลางและยังคงจัดการกับปัญหาการปรับตัวทางวัฒนธรรม แต่แทนที่จะให้ขึ้นแห้วนี้มีฉันแม้ความมุ่งมั่นมากขึ้นที่จะเก็บที่มันจนกว่าฉันจะได้รับไปด้านอื่น ๆ และสามารถที่จะมีการสนทนาธรรมชาติลึกในภาษาจีนกลางด้วย. ทั้งชั่วโมงของโรงแรมแมนดารินที่ทางนอกเขตความสะดวกสบายของฉันรู้สึกแย่มาก อัตตาของฉันถูกทำลาย (อีกครั้ง) หัวของฉันเจ็บจริงๆ (จากกว่าคิดไม่ได้ต่อสู้ผนัง) และฉันรู้สึกเหมือนคิ้วของฉันจะมีรอยย่นถาวร ... ดังนั้นแม้จะมี (หรือจริงเพราะ) ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ ในชั้นเรียนคือการสำรองครูสำหรับช่องที่มีอยู่ของเธอต่อไปในสัปดาห์นี้. วิธีเดียวที่ฉันจะก้าวไปข้างหน้าผ่านขั้นตอนที่ยุ่งยากนี้คือโดยจำนวนมากและจำนวนของการเปิดรับความเจ็บปวด ผมยอมรับว่าหลายส่วนของการเรียนรู้ภาษารำคาญจริงๆและที่คุณจะได้ไม่ต้องสนุกกับมันทั้งหมดดังนั้นฉันจะเก็บใส่ตัวเองผ่านงานที่น่าผิดหวังเหล่านี้เพื่อที่จะสามารถออกมาจากส่วนอื่น ๆ ที่เล็กน้อยสะดวกสบายมากขึ้น ผมไม่ได้มองไปข้างหน้าไปยังกรุงปักกิ่งต่อไปของฉันประมูลบทเรียนครู แต่ฉันจะมีการประชุมที่น่าผิดหวังมากเช่นนี้เท่าที่ฉันสามารถจนกว่าพวกเขาจะไม่ทำลายใด ๆ เพิ่มเติม. ไม่มีความเจ็บปวดไม่มีกำไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันใช้เวลา 3 ชั่วโมงในวันนี้ มองแบบนี้ และในขณะนี้มีปวดหัว

เพื่อความคมชัดกับกระทู้เมื่อวานที่ฉันพูดคุยเกี่ยวกับความสะดวกสบายในการใช้ภาษาในความคล่องแคล่วเวทีก่อน ฉันคิดว่าฉันจะให้คุณอีกแวบเข้าไปใหญ่จํานวนไม่ฉันก็จะผ่าน มากของเวลา

เพราะผมรู้จากประสบการณ์ก่อนคือว่ามีมากที่คุณสามารถทำในภาษาอยู่ในขั้นนั้น มันสมควรที่จะใช้สิ่งที่ง่ายและติดเพื่อนที่เป็นผู้ป่วยพอที่จะพูดกับผมอย่างช้าๆ และทราบว่า ได้ทำในสิ่งที่ฉันทำได้ตอนนี้ ( มันเยอะ ) เป็นพอ . แต่มันมีมากเกินไปข้อ จำกัด ของเวทีนี้ดังนั้นฉันแน่นอน

เรียกเก็บเงินต่อไปจุดหนึ่งที่ฉันต้องการจริงๆที่จะแก้ไข และกระโดดลงไปทันที ความจริงที่ผมเข้าใจ ถ้าคนที่พูดกับฉันอย่างช้าๆ และในคนตรงกับ UPS ( ด้วยคน ) และการสนทนาสบาย ๆดี ตั้งแต่มากของตัวชี้นำภาพสามารถช่วยฉันค่อนข้างมาก ดังนั้น ในช่วงสัปดาห์ที่ผมเริ่มได้รับบทเรียนออนไลน์ทั้งหมดโดยเรียกเสียงฉันเกลียดเสียงโทรศัพท์ และมีนโยบายจะไม่รับโทรศัพท์ฉัน ถ้ามันดัง แม้ในประเทศที่พูดภาษาอังกฤษ

แรกสัปดาห์สุดท้ายมันยากจริงๆไม่มีคิวภาพ หรือเห็นการแสดงออกของบุคคลหรือภาษากายเพื่อช่วยฉัน ดังนั้นแม้ว่าจะพูดช้าเป็นชั่วโมง หยาบ แต่ในจิตวิญญาณของความคืบหน้าฉันติดอยู่กับมันและหลังจากที่เรียนกับครูมากมายทุกวัน ผู้ป่วยที่แตกต่างกัน ฉันจัดการได้เฉพาะเสียงสนทนากับลำโพงช้าในลักษณะเดียวกันได้ เมื่อมีคิวภาพ .

แต่วันนี้ ฉันเริ่มต้นกับครูใหม่ ( ข้อมูลเกี่ยวกับทรัพยากรที่ผมใช้จะพบพวกเขามาภายหลัง พอเพียงไปพูดมันซุปเปอร์ง่ายที่จะเรียนรู้ออนไลน์และมันมีข้อดีกว่าในบทเรียนนั้น !) และขอให้พวกเขาพูดปกตินะ หนึ่งเหล่านี้เป็นครูผู้สอนจากปักกิ่ง และ " ปกติ " ความเร็วเหมือนประมูลในกระทิงแดง . . . . . . . ในสำเนียงแตกต่างกันมาก ผมไม่คุ้นกับ

สำหรับทั้งชั่วโมงฉันต้องเป็นชิ้นที่มุ่งเน้นและมันเหนื่อย น่าโมโหจริง ๆ พวกเขาไม่ได้พูดอย่างรวดเร็วในไต้หวันวิทยุ และแตกต่างกับวิทยุฉันมีการตอบสนองและโต้ตอบได้ทันทีและฉันรู้สึกเหมือนฉันมีกระบวนการโหลคำที่สอง และทำงานสวยดีที่ แต่ขูดผ่านพยายามของฉันที่ดีที่สุดเพื่อให้รูปแบบบางส่วนของการสนทนาที่เกิดขึ้น

สองเดือนในการเรียนภาษาเป็นอย่างที่ฉันทำ ฉันกำลังมีช่วงเวลาที่ยากเหล่านี้ เพราะผลักตัวเองออกจากโซนความสะดวกสบายของฉัน อีกครั้งสมองของฉันรู้สึกเหมือนมันถูกหลอมและแม้จะมีความสะดวกสบายในการทำชนิดของงานที่ผมพูดถึงเมื่อวาน ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนโง่อีกครั้ง

หลังจากชั่วโมงแรกยาวชั้นผมอยู่ที่จุดไหน ถ้าฉันเป็นคนที่สูบบุหรี่ หรือดื่ม ผมจะเป็นพัฟ หรือยิง แต่ฉันเลือกที่จะเอาหัวโขกกับผนังไม่กี่ครั้ง