Poverty is the state of one who lac

Poverty is the state of one who lacks a certain amount of material possessions or money.[1] Absolute poverty or destitution refers to the deprivation of basic human needs, which commonly includes food, water, sanitation, clothing, shelter, health care and education. Relative poverty is defined contextually as economic inequality in the location or society in which people live.[2][3]

For much of history, poverty was considered largely unavoidable as traditional modes of production were insufficient to give an entire population a comfortable standard of living.[1][4] After the industrial revolution, mass production in factories made wealth increasingly more inexpensive and accessible. Of more importance is the modernization of agriculture, such as fertilizers, in order to provide enough yield to feed the population.[5] The supply of basic needs can be restricted by constraints on government services such as corruption, illicit capital flight, debt and loan conditionalities and by the brain drain of health care and educational professionals. Strategies of increasing income to make basic needs more affordable typically include welfare, economic freedom, and providing financial services.

Poverty reduction is a major goal and issue for many international organizations such as the United Nations and the World Bank. The World Bank estimated 1.29 billion people were living in absolute poverty in 2008. Of these, about 400 million people in absolute poverty lived in India and 173 million people in China. In terms of percentage of regional populations, sub-Saharan Africa at 47% had the highest incidence rate of absolute poverty in 2008. Between 1990 and 2010, about 663 million people moved above the absolute poverty level. Still, extreme poverty is a global challenge; it is observed in all parts of the world, including the developed economies.[6][7

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความยากจนคือ สภาพของคนที่ไม่มียอดเงินหรือทรัพย์สินวัสดุ[1] ความยากจนสมบูรณ์หรือ destitution หมายถึงการมาของมนุษย์ความต้องการพื้นฐาน ซึ่งโดยทั่วไปรวมถึงอาหาร น้ำ สุขาภิบาล เสื้อผ้า พักอาศัย การดูแลสุขภาพ และการศึกษา ความยากจนสัมพัทธ์กำหนด contextually เป็นความไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจในสถานหรือสังคมที่บุคคลอาศัยอยู่[2][3]สำหรับมากของประวัติศาสตร์ ความยากจนถือเป็นส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงไม่ได้เป็นวิธีการดั้งเดิมของการผลิตได้ไม่เพียงพอให้ใช้ประชากรทั้งหมดเป็นห้องมาตรฐานการครองชีพ[1][4] หลังจากการปฏิวัติอุตสาหกรรม ผลิตจำนวนมากในโรงงานทำให้เลือกมากมายมากมากราคาไม่แพง และสามารถเข้าถึงได้ ความสำคัญมากขึ้นเป็นนวัตกรรมของการเกษตร เช่นปุ๋ย เพื่อให้ผลผลิตเพียงพอเลี้ยงประชากร[5] จัดหาความต้องการพื้นฐานสามารถถูกจำกัด โดยข้อจำกัดของบริการรัฐบาลทุจริต ผิดกฎหมายทุนบิน conditionalities หนี้สินและเงินกู้ยืม และสมองไหลของการดูแลสุขภาพ และการศึกษาผู้เชี่ยวชาญ กลยุทธ์เพิ่มรายได้เพื่อทำให้ความต้องการพื้นฐานราคาไม่แพงมากโดยทั่วไปรวมถึงสวัสดิการ เสรีภาพทางเศรษฐกิจ และการให้บริการทางการเงินลดความยากจนเป็นเป้าหมายสำคัญและปัญหาในหลายองค์กรระหว่างประเทศเช่นสหประชาชาติและธนาคารโลก ธนาคารโลกประมาณ 1.29 พันล้านคนอาศัยอยู่ในความยากจนสัมบูรณ์ในปี 2008 เหล่านี้ อยู่ประมาณ 400 ล้านคนในความยากจนสัมบูรณ์ใน 173 ล้านคนในจีนและอินเดีย ในรูปแบบของเปอร์เซ็นต์ของประชากรภูมิภาค แอฟริกาใต้ซาฮาราที่ 47% มีอัตราอุบัติการณ์สูงสุดของความยากจนสัมบูรณ์ใน 2008 ระหว่างปี 1990 และ 2010 ประมาณ 663 ล้านคนย้ายระดับความยากจนสัมบูรณ์ ยังคง ความยากจนมากเป็นความท้าทายระดับโลก ย่อยในทุกส่วนของโลก รวมถึงการพัฒนาเศรษฐกิจ[6][7

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความยากจนเป็นรัฐหนึ่งที่ขาดจํานวนวัสดุเงินทองหรือเงิน [ 1 ] หรือความแร้นแค้นความยากจนสัมบูรณ์หมายถึงการลิดรอนความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ ซึ่งโดยทั่วไปรวมถึง อาหาร น้ำ สุขาภิบาล เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย การดูแลสุขภาพและการศึกษา ความยากจนสัมพัทธ์ หมายถึง ความไม่เท่าเทียมกันทางเศรษฐกิจในบริบทเป็นสถานที่หรือสังคมที่ผู้คนอาศัยอยู่ [ 2 ] [ 3 ]

สำหรับมากของประวัติศาสตร์ ความยากจนเป็นส่วนใหญ่ย่อมเป็นโหมดแบบดั้งเดิมของการผลิตไม่เพียงพอที่จะให้ประชากรทั้งหมดเป็นมาตรฐานที่สะดวกสบายของชีวิต [ 1 ] [ 2 ] หลังจากการปฏิวัติอุตสาหกรรมการผลิตในโรงงานที่สร้างความมั่งคั่งมากขึ้นราคาไม่แพงและสามารถเข้าถึงได้ ที่สำคัญคือ นวัตกรรมด้านการเกษตร เช่น ปุ๋ยเพื่อให้เพียงพอต่อการดึงประชากร [ 5 ] การจัดหาความต้องการพื้นฐานที่สามารถถูก จำกัด ด้วยข้อจำกัดของรัฐบาล บริการ เช่น การทุจริต เที่ยวบินทุนนอกกฎหมาย หนี้และเงินกู้ conditionalities และสมองไหลของการดูแลสุขภาพและการศึกษามืออาชีพ กลยุทธ์เพิ่มรายได้เพื่อให้ความต้องการขั้นพื้นฐานมากขึ้นโดยทั่วไปรวมถึงสวัสดิการ เสรีภาพทางเศรษฐกิจและการให้บริการทางการเงิน

ลดความยากจนเป็นหลัก เป้าหมาย และประเด็นหลายองค์การระหว่างประเทศ เช่น สหประชาชาติและธนาคารโลก โลกธนาคารประมาณ 1.29 พันล้านคนอาศัยอยู่ในความยากจนสัมบูรณ์ในปี 2008 ของเหล่านี้ประมาณ 400 ล้านคน ในความยากจนสัมบูรณ์ที่อาศัยอยู่ในอินเดียและ 173 ล้านคน ในประเทศจีนในแง่ของจำนวนประชากรในภูมิภาคแอฟริกาซับซาฮาที่ 47 % สูงมีอัตราอุบัติการณ์ของความยากจนสัมบูรณ์ในปี 2008 ระหว่างปี 1990 และ 2010 ประมาณ 663 ล้านคนเคลื่อนไหวเหนือระดับความยากจนสัมบูรณ์ แต่ความยากจนเป็นความท้าทายของโลก มันถูกพบในส่วนต่างๆของโลก รวมทั้งการพัฒนาเศรษฐกิจ [ 6 ] [ 7