The sky cracking into a fierce ambe

The sky cracking into a fierce amber somehow seems like the best time to set yourself to anything.
Sooyoung rocks her camera on her hip, first letting her fingers fumble around the thin strap digging into her neck and then resumes pacing around her apartment. She both cranes her neck elegantly like a swan and bobs it off-beat like a pigeon, merely drunk from that hazy up-at-dawn feeling. But all too sober from that teenage, romantically deprived feeling. Her eyes are shielded, foggy and dark, but the window blinds beg to be rolled up, beg to capture the area in tangerine light. The mixture of the two different rates of exposure is wonderfully artistic, though.
Sooyoung takes a brisk snap of her window blinds.
“Sooyoung?” Something cawed from the back of her neck, but it sounded neither like a swan nor a pigeon, but a lot like a drowsy Seulgi. Her roommate’s presence well-explained the amount of amber flooding over the walls. “Why the hell are you still up? You have to be at work in like -“ This felt little like a roommate conversation but unfortunately much like a scolding from her mother, and sweat drew into Sooyoung’s palms, and guilt rose heavy around her jaw. She checked to made sure that uncomfortable feeling wasn’t due to the camera strap digging further into her skin – it wasn’t. Furthermore, Seulgi ended her sentence with a detail she didn’t want to remember. “- an hour.”
“I was just taking pictures.” Sooyoung mumbled, as if Seulgi was perched over her feet beneath her and not standing behind her, where she refused to look. There was a heavy sigh. Seulgi’s breath smelt like murky, half-sour toothpaste.
“You’re literally going to be a corpse tomorrow.” And Seulgi probably meant today but Sooyoung didn’t want to correct her; she knew that when it was still partially dark and before your assured alarm, it still counts as a day in advance. Obviously. That’s how the mind tells it’s marooned, dragging body that there’s still enough of a sleeping opportunity within one hour, right?
Drunk from fatigue and romantically sober Sooyoung is speaking spotty nonsense, but honestly, she couldn’t care less. “I don’t know why I haven’t quit that ing office job and made this freelance photography thing what I do full-time, you know.”
Seulgi felt exhausted and sour. Too, like she was disastrously robbed of cradling her Pikachu plushie at this very moment. But her voice naturally sustained calmness, not calamity. “Freelance photography things don’t pay the bills.” It was harsh, but clear and softening, in a way only Seulgi’s voice could let on.
Sooyoung didn’t really want to reply, didn’t really want to do anything. There weren’t enough remarkable things to photograph in their modest living space, either. She comprehended it best to stock up on energy drinks, and then visit all of the coffee shops she could pass by at noon - first showering off the murky haze. Seulgi didn’t see any intelligence in her actions, but with a reluctant sigh there wasn’t much to be said. She faded back through the door frame, enveloped by darkness and a tid bit more sleep.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ท้องฟ้าที่แตกเป็นเหลืองรุนแรงอย่างใดเหมือนเช่นเวลาดีที่สุดเพื่อตั้งตัวเองเพื่ออะไรSooyoung หินกล้องบนสะโพกของเธอ เธอต้อง ให้นิ้วมือของเธอ fumble รอบสายบางขุดเข้าไปในคอของเธอ และจากนั้น ดำเนินต่อ pacing สถานอพาร์ทเมนท์ของเธอ เธอทั้งเครนคอของเธออย่างเช่นเป็นหงส์และบ๊อบได้ยากเช่นนกพิราบ เมาแค่จากความรู้สึกขึ้นในรุ่งอรุณที่มัว แต่ทั้งหมดเกินไป เงียบขรึมจากวัย ปราศจากความรู้สึกโรแมนติก ตาของเธอจะป้องกัน หมอก และมืด แต่ผ้าม่านหน้าต่างวอนเพื่อสะสมค่า วอนจับบริเวณที่เจอแสง ส่วนผสมของราคาแตกต่างกันสองของแสงเป็นเยี่ยมยอดศิลปะ แม้ว่าSooyoung ใช้ snap แรงของผ้าม่านหน้าต่างของเธอ"Sooyoung" บาง cawed จากด้านหลังของคอของเธอ ได้แต่เพียงแห่งไม่ ชอบมีหงส์หรือนกพิราบ แต่ เช่น Seulgi ง่วงมาก สถานะการออนไลน์ของเพื่อนร่วมห้องของเธอดี explained จำนวนเหลืองน้ำท่วมผ่านกำแพง "ทำไมนรกรึเปล่ายังคงขึ้น คุณต้องอยู่ที่ทำงานในคน- "นี้รู้สึกน้อยเช่นสนทนาเพื่อนร่วมห้อง แต่น่าเสียดายมากชอบดุจากแม่ของเธอ เหงื่อวาดลงในปาล์มของ Sooyoung และความผิดกุหลาบหนักรอบขากรรไกรของเธอ เธอเลือกจะทำให้รู้สึกอึดอัดไม่ได้เนื่องจากสายสะพายกล้องที่ขุดเพิ่มเติมเข้าไปในผิวหนังของเธอ – มันไม่ นอกจากนี้ Seulgi จบประโยคของเธอกับรายละเอียดที่เธอไม่ต้องจำ "-ชั่วโมง""ฉันมีเพียงการถ่ายภาพ" Sooyoung mumbled, Seulgi ตั้งอยู่เหนือเท้าของเธอโดยเธอและไม่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ ที่เธอปฏิเสธที่จะมองว่าการ แยกกันหนักขึ้น ลมหายใจของ Seulgi หลอมเหลวเช่นยาสีฟันขุ่น ครึ่งเปรี้ยว"คุณอย่างแท้จริงจะต้องเป็นศพวันพรุ่งนี้" และ Seulgi คงหมายถึงวันนี้ แต่ Sooyoung ไม่ต้องแก้ไขเธอ เธอรู้ว่า เมื่อมันยังคงมืดบางส่วน และ ก่อนปลุก assured ของคุณ มันยังคงนับเป็นวันที่ล่วงหน้า แน่นอน เป็นวิธีคิดบอกเป็นล่อง ลากร่างกายที่ยังพอมีโอกาสนอนหลับภายในหนึ่งชั่วโมง ขวาเมาจากความเมื่อยล้าและ Sooyoung นี่โรแมนติกพูดเหลวไหล spotty แต่สุจริตอย่าง เธอไม่สามารถดูแลน้อย "ฉันไม่รู้ทำไมฉันยังไม่ได้ออกจากงานสำนักงานกำลัง และทำสิ่งนี้อิสระถ่ายภาพสิ่งที่ฉันทำแบบเต็มเวลา คุณรู้"Seulgi รู้สึกเหนื่อย และเปรี้ยว เกินไป เช่นเธอถูกยุบยับปล้นของ cradling plushie Pikachu ของเธอขณะนี้ แต่เสียงของเธอตามธรรมชาติยั่งยืนความเงียบ ความหายนะไม่ "สิ่งที่ถ่ายภาพอิสระไม่ชำระค่าใช้จ่าย" มันรุนแรง แต่ชัดเจน และนุ่มนวล ในเสียงของ Seulgi เฉพาะทางสามารถให้ในSooyoung ไม่อยากตอบ ไม่อยากจะทำอะไร ไม่มีสิ่งที่โดดเด่นพอที่จะถ่ายในพื้นที่อยู่อาศัยของพวกเขาเจียมเนื้อเจียมตัว อย่างใดอย่างหนึ่ง เธอ comprehended มันสุดที่จะซื้อเครื่องดื่มพลังงาน และเข้า เยี่ยมชมทั้งหมดของร้านกาแฟที่เธอสามารถผ่านโดยเที่ยง - สถานอาบอบแรก ปิดฝนตกพรำขุ่น Seulgi ไม่เห็นมีปัญญาในการดำเนินการของเธอ แต่ มีแยกกันไม่ มีไม่มากที่จะพูด เธอสีจางลงกลับผ่านทางกรอบประตู ขัด โดยความมืด และเกรดเป็นบิตเพิ่มเติมป

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ท้องฟ้าแตกเป็นอำพันรุนแรงอย่างใดดูเหมือนว่าเวลาดีที่สุดในการตั้งค่าด้วยตัวคุณเองอะไร
ซูยองหินกล้องของเธอบนสะโพกของเธอ ก่อนปล่อยนิ้วของเธอเงอะงะรอบบางสายขุดคอของเธอแล้วกลับมาอยู่ที่อพาร์ทเมนต์ของเธอ เธอทั้งเครนคอของเธออย่างหรูหราเหมือนหงส์ และ bobs ออกตีเหมือนนกพิราบ แค่เมาจากหมอกในตอนรุ่งอรุณ ความรู้สึกแต่ด้วยสติ จากวัยรุ่น โรแมนติก ปราศจากความรู้สึก ตาของเธอจะป้องกัน , หมอกและความมืด แต่หน้าต่างบลายด์และขอร้องให้สะสม ขอยึดพื้นที่ในส้มอ่อน ผสมสองอัตราที่แตกต่างกันของแสง คือ ศิลปะ ที่เยี่ยมยอดแม้ว่า ซูยองใช้เวลาถ่ายเร็ว

" ของผ้าม่านหน้าต่างของเธอ ซูยอง ? " อะไร cawed จากด้านหลังของคอแต่ฟังดูไม่เหมือนหงส์ หรือนกพิราบ แต่เหมือน seulgi ง่วงเหงาหาวนอน การปรากฏตัวของเธอ เพื่อนร่วมห้องก็อธิบายปริมาณของแอมเบอร์น้ำท่วมข้ามกำแพง " ทำไมคุณยัง ? คุณต้องทำงานในแบบ " มันรู้สึกเหมือนห้องสนทนา แต่น่าเสียดายที่เหมือนตำหนิจากแม่ของเธอ , และเหงื่อซูยองดึงลงในฝ่ามือและความรู้สึกผิดกุหลาบหนักรอบขากรรไกรของเธอ เธอตรวจสอบให้แน่ใจว่ารู้สึกอึดอัดไม่ได้ เนื่องจากการ สายคล้องกล้องขุดต่อไปในผิวของเธอ และมันไม่ได้ นอกจากนี้ seulgi จบประโยคของเธอกับรายละเอียดที่เธอไม่อยากจำ " ชั่วโมง "
" ฉันแค่ถ่ายรูป " ซูยองพึมพำราวกับ seulgi ไว้เหนือเธอฟุตใต้ของเธอและไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังเธอที่เธอปฏิเสธที่จะดู มีถอนหายใจหนัก seulgi หายใจได้กลิ่นเหมือนมืดครึ่งเปรี้ยวยาสีฟัน .
" คุณอย่างแท้จริงจะเป็นศพพรุ่งนี้ และ seulgi อาจหมายถึงวันนี้ แต่ยังไม่อยากถูกเธอ เธอรู้ว่าเมื่อมันมืดและบางส่วนของคุณจะมั่นใจเตือน ก็ยังนับเป็นวันล่วงหน้า อย่างเห็นได้ชัดนั่นคือวิธีที่จิตใจบอกมันลอยคอ ลากร่างที่ยังคงมีเพียงพอของการนอนหลับโอกาสภายในหนึ่งชั่วโมงใช่ไหม
เมาจากความเมื่อยล้าและโรแมนติก เงียบขรึม ซูยองพูดไม่แน่นอนนะ แต่บอกตามตรง เธอไม่สนใจหรอก " ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงยังไม่เลิกว่าสำนักงานไอเอ็นจีงานทำฟรีแลนซ์การถ่ายภาพเป็นสิ่งที่ผมทำเต็มเวลา คุณก็รู้ "
seulgi รู้สึกเหนื่อย และเปรี้ยว ก็เหมือนเธอยับปล้นของน้ำหนักของเธอ Pikachu plushie ณ ขณะนั้น แต่เสียงของเธอธรรมชาติอย่างสันติสุข ไม่หายนะ " รับจ้างถ่ายภาพสิ่งที่ไม่จ่ายค่าตั๋ว มันรุนแรง แต่ชัดเจน และอาศัยในทางเสียงเท่านั้น ก็สามารถให้ seulgi .
' ไม่ได้อยากตอบ ไม่อยากทำอะไรเลยมีไม่เพียงพอ สิ่งที่น่าทึ่งในการถ่ายในพื้นที่อยู่อาศัยของพวกเขาเจียมเนื้อเจียมตัวด้วย เธอทำตามมันที่ดีที่สุดที่จะตุนเครื่องดื่มให้พลังงาน และเข้าเยี่ยมชมทั้งหมดของร้านกาแฟที่เธอผ่านไปตอนเที่ยง - ก่อนอาบน้ำปิดหมอกมืด seulgi ไม่เห็นความฉลาดในการกระทำของเธอ แต่ด้วยความไม่เต็มใจถอนหายใจไม่ได้มีมากที่จะพูด นางจางกลับผ่านประตูเฟรมห่อหุ้มโดยความมืดและนอนหลับนิดหน่อยเวลาเพิ่มเติม