THREE PILOT AREASTo undertake the r

THREE PILOT AREAS
To undertake the research, ITC and LDD staff identified three pilot areas in their visit
to areas with land degradation problems in Thailand, 22–28 August 2002. The ITC
team consisted of Dr. Dhruba Shrestha and Dr. Abbas Farshad. The LDD team was
headed by Mrs. Parida Kuneepong. The study will be carried out initially in 2 areas
and later extended to the third site. The three proposed areas are the Nam Chun subwatershed
in Phetchabun Province; the Nong Suang area, Nakorn Sima province; and
the Mae Suary sub–watershed, Wang Chin area, Prae province.
lowlands, flooding takes place almost every year, not only by excessive rain but also
by sediment-rich overland flow. To increase the income of the farmers, credit is being
provided to switch to an alternative crop, sweet tamarind, which requires five to seven
years to bear its first harvest.
The Nong Suang area, Nakorn Sima Province, is gently undulating to nearly level,
with low and high alluvial terraces in part of the area. It has a tropical monsoon climate,
with average summer and winter temperatures of 40 and 10 degrees C respectively,
and about 1000 mm annual rainfall. The main crops are paddy rice and cassava. Many
agricultural areas have been abandoned because of drought and salinity. The average
depth of the groundwater table is 50 cm in the rainy season. Salinity in the order
of 25dS/m. Crop yields have decreased substantially in the recent past and the area
affected by salinity has increased, which is a threat to agricultural development.
The Mae Suary sub–watershed, Wang Chin area, Prae province covers 250 sq.
km, at elevations from 105 to 1200 m. It has a monsoon climate with average annual
rainfall of about 1100 mm. The sloping areas are mainly under forest and shrub; there
are some orchards on low and medium terraces of the Yom river. There are wetland rice
areas along both sides of the Yom river, where damage by mass movement occurred
in 2001. Deforestation of steep mountain slopes and improper land use practices have
contributed to instability of slopes, resulting in landslides triggered by excessive rain.
CONCLUSION
Assessing land degradation can be complex since more than one type of degradation
may occur in any one place. Tools, techniques and methods used in assessing one type
of degradation may not be appropriate for another type. New tools and techniques have
become available for obtaining accurate data and increasing their quality. However, it is
essential to maintain metadata for which standardized formats are available, and to be
critical in selecting the method or technique suitable and applicable to local conditions.
In some cases adaptations may also be necessary. Besides quality data and suitable tools
and techniques, qualified personnel in an efficient organization are needed to carry out
the work.
The Nam Chun sub-watershed area, 67 sq.km in extent, consists of a narrow valley
bordered by sloping and steep hilly and mountainous land. Elevation varies from 240
to 1500 m. It has a tropical monsoon climate with annual average rainfall of 1000 mm,
and a May–October rainy season. The vegetation consists of mainly fallow grass lands,
dominated by Imperata cylindica. The steep mountain slopes are mainly forested; the
lowlands are traditionally used for rice in the wet season. Where irrigation water is
available, crops such as mung beans, soyabean and tobacco are grown after the rice is
harvested. Most of the sloping and steep lands have been deforested in the last 25 years
and are now used for annual crop production, mainly maize, and locally groundnuts,
as a single cash crop, sometimes followed by mung beans as a second crop.
In the Nam Chun sub-watershed soil erosion and flooding are the main land
degradation problems. Deforestation on steep mountain slopes and downslope
cultivation of field crops has led to accelerated soil losses and delining yields. In the

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พื้นที่นำร่อง 3การดำเนินการวิจัย ซีและ LDD ระบุ 3 พื้นที่นำร่องในการมาเยือนพื้นที่มีปัญหาการย่อยสลายที่ดินในประเทศไทย 22 – 28 2002 สิงหาคม ซีทีมประกอบด้วยดร. Dhruba Shrestha และดร. Farshad ระเบิด มีทีมงาน LDDหัวหน้า โดยนาง Parida Kuneepong การศึกษาจะดำเนินการเริ่มต้นในพื้นที่ 2และต่อมาขยายไปที่สาม สามนำเสนอพื้นที่ subwatershed น้ำชุนในจังหวัดเพชรบูรณ์ พื้นที่หนองสรวง นครสีมาจังหวัด และSuary แม่ย่อย – ลุ่มน้ำ พื้นที่วังชิ้น แพร่สกอตแลนด์ตอนใต้ น้ำท่วมเกิดขึ้นเกือบทุกปี โดยฝนตกมากเกินไปไม่เพียงแต่โดยอุดมไปด้วยตะกอนว่ากระแส เพื่อเพิ่มรายได้ของเกษตรกร การเครดิตให้สลับไปเป็นพืชอื่น มะขามหวาน ซึ่งต้องห้า-เจ็ดปีเพื่อเก็บเกี่ยวเป็นครั้งแรกพื้นที่หนองสรวง นครสีมาจังหวัด เบา ๆ ได้ลุ่ม ๆ ดอน ๆ ไปเกือบระดับมีต่ำ และสูงทรายระเบียงในส่วนของพื้นที่ มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนมีเฉลี่ยฤดูร้อน และฤดูหนาวอุณหภูมิ 40 และ 10 องศา C ตามลำดับและเกี่ยวกับ 1000 มม.ต่อปีปริมาณน้ำฝน พืชหลักคือ ข้าวเปลือกและมันสำปะหลัง หลายพื้นที่เกษตรได้ถูกยกเลิกเนื่องจากภัยแล้งและเค็ม ค่าเฉลี่ยความลึกของน้ำบาดาลตารางได้ 50 ซม.ในฤดูฝน เค็มตามลำดับของม. 25dS พืช ผลผลิตได้ลดลงมากในอดีตผ่านมาและพื้นที่รับผลกระทบจากเค็มขึ้น ซึ่งจะเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาด้านการเกษตรSuary แม่ย่อย – ลุ่มน้ำ พื้นที่วังชิ้น แพร่จังหวัดครอบคลุม 250 ตร.กม. ที่ elevations จาก 105 เมตร 1200 มีลมมรสุมภูมิอากาศเฉลี่ยประจำปีปริมาณน้ำฝนประมาณ 1100 มม. พื้นที่ลาดเป็นส่วนใหญ่ภายใต้ป่าและพุ่มไม้ มีเป็นบางสวนบนระเบียงกลาง และต่ำของแม่น้ำยม มีพื้นที่ชุ่มน้ำข้าวพื้นที่ริมสองฝั่งแม่น้ำยม เกิดความเสียหาย โดยการเคลื่อนไหวมวลชนที่เกิดขึ้นในปีค.ศ. 2001 มีการตัดไม้ทำลายป่าของภูเขาสูงชันลาดและแนวทางปฏิบัติในการใช้ที่ดินไม่เหมาะสมส่วนการขาดเสถียรภาพของลาด การเกิดแผ่นดินถล่มที่ทริกเกอร์ โดยฝนตกมากเกินไปบทสรุปประเมินที่ดินย่อยสลายสามารถซับซ้อนตั้งแต่หนึ่งชนิดย่อยสลายอาจเกิดขึ้นใด ๆ ที่ เครื่องมือ เทคนิค และวิธีการที่ใช้ในการประเมินชนิดหนึ่งของย่อยสลายไม่ได้เหมาะสมกับชนิดอื่น มีเครื่องมือใหม่และเทคนิคจะได้รับข้อมูลที่ถูกต้อง และเพิ่มคุณภาพของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เป็นจำเป็น เพื่อรักษาข้อมูลเมตาที่รูปแบบมาตรฐานมี และสำคัญในการเลือกวิธีการหรือเทคนิคที่เหมาะสม และสามารถใช้ได้กับสภาพท้องถิ่นในบางกรณี ท้องอาจจะจำ นอกจากคุณภาพข้อมูลและเครื่องมือที่เหมาะสมและเทคนิค บุคลากรคุณภาพในองค์กรที่มีประสิทธิภาพจะต้องดำเนินการการทำงานประกอบด้วยพื้นที่ลุ่มน้ำย่อยน้ำชุน พื้นที่ 67 ในขอบเขต หุบเขาแคบล้อมทางสูงชัน และลาดฮิลลี และภูเขา ระดับตั้งแต่ 240เมตร 1500 มีสภาพภูมิอากาศมรสุมเขตร้อน มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยประจำปี 1000 มม.และฝนเดือนพฤษภาคม – ตุลาคม พืชพรรณที่ประกอบด้วยดินแดนส่วนใหญ่ fallow หญ้าครอบงำ โดย Imperata cylindica ส่วนใหญ่จะมองภูเขาสูงชันลาด ที่สกอตแลนด์ตอนใต้ซึ่งจะใช้สำหรับข้าวในช่วงฤดูฝน ที่มีน้ำชลประทานว่าง พืชเช่นถั่ว soyabean และยาสูบปลูกหลังจากข้าวเก็บเกี่ยว ส่วนใหญ่ของดินแดนที่สูงชัน และลาดได้รับ deforested ในปี 25และตอนนี้ใช้สำหรับการผลิตพืชประจำปี ส่วนใหญ่เป็นข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ และเครื่อง groundnutsเป็นเดี่ยวพืช บางครั้งตาม ด้วยถั่วเป็นพืชที่สองในชุนน้ำ ลุ่มน้ำย่อยดินพังทลายและน้ำท่วมเป็นแผ่นดินใหญ่ลดปัญหาการ ตัดไม้ทำลายป่าบนภูเขาสูงชันลาดและ downslopeปลูกพืชไร่ได้นำไปสู่การเร่งดินขาดทุนและอัตราผลตอบแทน delining ใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สามพื้นที่นำร่องในการทำวิจัยที่ ITC และพนักงาน LDD ระบุสามพื้นที่นำร่องในการเข้าชมของพวกเขาไปยังพื้นที่ที่มีปัญหาความเสื่อมโทรมของที่ดินในประเทศไทย22-28 สิงหาคม 2002 ITC ทีมประกอบด้วยดร. Dhruba Shrestha และดร. อับบาส Farshad ทีม LDD ถูกนำโดยนางParida Kuneepong การศึกษาจะได้รับการดำเนินการครั้งแรกใน 2 พื้นที่และต่อมาขยายไปยังเว็บไซต์ที่สาม สามพื้นที่ที่นำเสนอเป็นลุ่มน้ำย่อยจุนน้ำในจังหวัดเพชรบูรณ์; พื้นที่หนองสรวง, จังหวัดนครสีมา; และแม่ Suary ย่อยลุ่มน้ำพื้นที่วังชิ้นจังหวัดแพร่. ที่ราบลุ่มน้ำท่วมที่เกิดขึ้นเกือบทุกปีไม่เพียง แต่จากฝนที่มากเกินไป แต่ยังโดยการไหลบกตะกอนที่อุดมไปด้วย เพื่อเพิ่มรายได้ของเกษตรกรเครดิตที่มีการให้ที่จะเปลี่ยนไปเป็นพืชทางเลือกมะขามหวานที่ต้องใช้ 5-7 ปีที่จะแบกเก็บเกี่ยวเป็นครั้งแรก. พื้นที่หนองสรวง, นครสีมาจังหวัดเป็นเบา ๆ เป็นลูกคลื่นในระดับเกือบพร้อมระเบียงลุ่มน้ำต่ำและสูงในส่วนของพื้นที่ แต่ก็มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน, ฤดูร้อนเฉลี่ยและฤดูหนาวอุณหภูมิ 40 และ 10 องศาเซลเซียสตามลำดับและประมาณ1,000 มิลลิเมตรปริมาณน้ำฝนประจำปี พืชหลักคือข้าวและมันสำปะหลัง หลายพื้นที่ทำการเกษตรได้ถูกทิ้งร้างเพราะภัยแล้งและความเค็ม ค่าเฉลี่ยความลึกของน้ำใต้ดินเป็น 50 ซม. ในช่วงฤดูฝน ความเค็มในการสั่งซื้อของ 25dS / m ผลผลิตพืชได้ลดลงอย่างมากในอดีตที่ผ่านมาและพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากความเค็มได้เพิ่มขึ้นซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อการพัฒนาการเกษตร. แม่ Suary ย่อยลุ่มน้ำพื้นที่วังชิ้นจังหวัดแพร่ครอบคลุม 250 ตร. กม. ที่ระดับความสูงจาก 105 1,200 เมตร แต่ก็มีสภาพภูมิอากาศที่มีลมมรสุมประจำปีเฉลี่ยปริมาณน้ำฝนประมาณ 1,100 มิลลิเมตร พื้นที่ลาดชันส่วนใหญ่จะอยู่ภายใต้การป่าไม้และไม้พุ่ม; มีมีสวนผลไม้บางอย่างบนระเบียงต่ำและปานกลางของแม่น้ำยม มีข้าวในพื้นที่ชุ่มน้ำพื้นที่สองฝั่งของแม่น้ำยมซึ่งความเสียหายที่เกิดจากการเคลื่อนที่ของมวลที่เกิดขึ้นในปี2001 ตัดไม้ทำลายป่าของลาดภูเขาสูงชันและการปฏิบัติที่ไม่เหมาะสมการใช้ประโยชน์ที่ดินได้มีส่วนทำให้ความไม่แน่นอนของความลาดชันที่เกิดในแผ่นดินถล่มที่เกิดจากฝนที่มากเกินไป. สรุปการประเมินที่ดินการย่อยสลายสามารถที่ซับซ้อนตั้งแต่มากกว่าหนึ่งชนิดของการย่อยสลายที่อาจเกิดขึ้นในสถานที่แห่งหนึ่ง เครื่องมือเทคนิคและวิธีการที่ใช้ในการประเมินประเภทหนึ่งของการย่อยสลายอาจไม่เหมาะสมสำหรับประเภทอื่น เครื่องมือและเทคนิคใหม่ได้กลายเป็นใช้ได้สำหรับการได้รับข้อมูลที่ถูกต้องและเพิ่มคุณภาพของพวกเขา แต่ก็เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อรักษาเมตาดาต้าที่รูปแบบมาตรฐานที่มีอยู่และที่จะมีความสำคัญในการเลือกวิธีการหรือเทคนิคที่เหมาะสมและสามารถใช้ได้กับสภาพท้องถิ่น. ในบางกรณีการปรับตัวก็อาจจะเป็นสิ่งที่จำเป็น นอกจากนี้ข้อมูลที่มีคุณภาพและเครื่องมือที่เหมาะสมและเทคนิคบุคลากรที่มีคุณภาพในองค์กรที่มีประสิทธิภาพที่มีความจำเป็นในการดำเนินงาน. จุนน้ำในพื้นที่ลุ่มน้ำย่อย 67 sq.km ในขอบเขตประกอบด้วยหุบเขาแคบ ๆล้อมรอบด้วยภูเขาและลาดชันและ ที่ดินภูเขา ระดับความสูงแตกต่างกัน 240 จากที่จะ1500 เมตร แต่ก็มีสภาพภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนที่มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยทั้งปี 1000 มิลลิเมตรและเดือนพฤษภาคมถึงเดือนตุลาคมฤดูฝน พืชผักส่วนใหญ่ประกอบด้วยดินแดนรกร้างหญ้า, ครอบงำโดย Imperata cylindica เนินเขาสูงชันส่วนใหญ่จะเป็นป่า; ที่ราบลุ่มที่มีการใช้แบบดั้งเดิมข้าวในฤดูฝน ที่น้ำชลประทานที่มีอยู่ให้พืชเช่นถั่วเขียวถั่วเหลืองและยาสูบที่ปลูกหลังข้าวจะเก็บเกี่ยว ส่วนใหญ่เป็นที่ลาดเอียงและที่ดินที่สูงชันได้รับการป่าถูกทำลายในช่วง 25 ปีที่ผ่านมาและตอนนี้จะใช้สำหรับการผลิตพืชประจำปีส่วนใหญ่เป็นข้าวโพดและในประเทศลิสงเป็นพืชเศรษฐกิจเดียวตามบางครั้งโดยถั่วเขียวเป็นพืชที่สอง. ในน้ำ จุนพังทลายของดินลุ่มน้ำย่อยและน้ำท่วมเป็นแผ่นดินใหญ่แก้ปัญหาเสื่อม ตัดไม้ทำลายป่าบนเนินเขาภูเขาสูงชันและเจสซิกาเพาะปลูกของพืชไร่ได้นำไปสู่การสูญเสียดินเร่งและอัตราผลตอบแทน delining ใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

3 พื้นที่นำร่อง
การวิจัย , ITC ldd เจ้าหน้าที่ระบุ 3 นักบินและพื้นที่ในพื้นที่ที่มีปัญหาของพวกเขาเยี่ยมชม
ความเสื่อมโทรมของที่ดินในไทย 22 – 28 สิงหาคม 2002 ทีมงาน ITC
ประกอบด้วย ดร. dhruba shrestha และดร. อับบาส farshad . ทีม ldd คือ
นำโดย นาง kuneepong ธันวาคม . การศึกษาจะดำเนินการเริ่มต้นใน 2 พื้นที่ และต่อมาได้ขยายไปยังเว็บไซต์
33 เสนอพื้นที่ลุ่มน้ำมีนัมชุน
ในจังหวัดเพชรบูรณ์ พื้นที่หนองสรวง จ. นครสีมา จังหวัด แม่ฮ่องสอน และ
suary –ลุ่มน้ำย่อยบริเวณคางแวง จังหวัดแพร่ .
ที่ลุ่มน้ำท่วมเกิดขึ้นเกือบทุกปี โดยฝนที่มากเกินไปไม่เพียง แต่ยังรวยบก
ตะกอนการไหล เพื่อเพิ่มรายได้ของเกษตรกร ถูก
เครดิตให้เปลี่ยนไปปลูกพืชทดแทน มะขามหวาน ซึ่งต้องใช้ห้าถึงเจ็ดปีแรกของการเก็บเกี่ยวหมี
.
พื้นที่หนองสรวง จ. นครสีมา จังหวัด คือ ค่อยๆ ขึ้นเกือบระดับต่ำจนถึงสูง
และระเบียงในส่วนของพื้นที่ มีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน ด้วยฤดูร้อนและฤดูหนาวอุณหภูมิเฉลี่ย
40 และ 10 องศาเซลเซียสตามลำดับ
และรายปีประมาณ 1 , 000 มิลลิเมตร ปริมาณฝน พืชหลักคือข้าว และมันสำปะหลัง พื้นที่การเกษตรหลาย
ถูกทอดทิ้งเพราะภัยแล้ง และความเค็ม ความลึกของน้ำบาดาล
โต๊ะ 50 เซนติเมตร ในฤดูฝน ความเค็มในการสั่งซื้อ
ของ 25ds / เมตร ผลผลิตลดลงอย่างมากในอดีตที่ผ่านมาและพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจากความเค็ม
มีเพิ่มขึ้นซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อการพัฒนาการเกษตร และพื้นที่ลุ่มน้ำย่อยแม่
suary บริเวณคางแวง จังหวัดแพร่ครอบคลุม 250 ตร.
กิโลเมตร ที่ความสูง 1 , 200 เมตร จาก 105 มันมีภูมิอากาศแบบมรสุม มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยรายปี
ประมาณ 1 , 100 มิลลิเมตร พื้นที่ส่วนใหญ่ลาดเอียงตามป่าและพุ่มไม้ มี
บางต่ำและกลางสวนผลไม้ บนระเบียงของแม่น้ำยม . มีข้าว
พื้นที่ชุ่มน้ำพื้นที่สองฝั่งของแม่น้ำยม ซึ่งความเสียหายที่เกิดขึ้นจากการเคลื่อนที่ของมวล
ในปี 2001 การทำลายป่าของภูเขาภูเขาสูงชันและการปฏิบัติการใช้ที่ดินไม่เหมาะสมมี
สนับสนุนเสถียรภาพของลาด ส่งผลให้เกิดแผ่นดินถล่มเกิดจากฝนตกมากเกินไป สรุป

การประเมินความเสื่อมโทรมของที่ดินสามารถที่ซับซ้อนตั้งแต่มากกว่าหนึ่งชนิดของการสลาย
อาจเกิดขึ้นในสถานที่ๆ หนึ่ง เครื่องมือเทคนิคและวิธีการที่ใช้ในการประเมิน
ประเภทหนึ่งของการย่อยสลายอาจจะไม่เหมาะสมสำหรับประเภทอื่น เครื่องมือและเทคนิคใหม่ได้
กลายเป็นใช้ได้สำหรับการได้รับข้อมูลที่ถูกต้อง และการเพิ่มคุณภาพของพวกเขา อย่างไรก็ตาม มันเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อรักษา metadata สำหรับ
ซึ่งรูปแบบมาตรฐานที่มีอยู่และที่จะ
ที่สำคัญในการเลือกวิธีการหรือเทคนิคที่เหมาะสมและเหมาะสมกับสภาพท้องถิ่น ในบางกรณีดัดแปลง
ยังอาจจำเป็น นอกจากข้อมูลที่มีคุณภาพและเทคนิคที่เหมาะสมเครื่องมือ
และบุคลากรในองค์การที่มีประสิทธิภาพจะต้องดําเนินงาน
.
น้ำชุนลุ่มน้ำย่อย พื้นที่ 67 ตารางกิโลเมตรในพื้นที่ประกอบด้วย
หุบเขาแคบ ๆล้อมรอบด้วยเนินเขาและภูเขาสูงชันลาดเอียงและที่ดิน . ระดับความสูงที่แตกต่างกันจาก 240
ถึง 1500 เมตร มันมีภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยต่อปี 1 , 000 มม.
และอาจ–ตุลาคม ฤดูฝน พืชส่วนใหญ่ประกอบด้วยที่ดินที่รกร้างหญ้า , หญ้าคา cylindica
dominated โดย . ลาดภูเขาสูงชันเป็นส่วนใหญ่ป่าไม้ ;
พื้นที่ราบเป็นประเพณีที่ใช้ข้าวในฤดูฝน ที่น้ำชลประทานเป็น
ของพืช เช่น ถั่วเขียว ถั่วเหลือง และใบยาสูบที่ปลูกหลังข้าว
เก็บเกี่ยว . ส่วนใหญ่ของพื้นที่และพื้นที่สูงชันมีการตัดไม้ทำลายป่าใน
25 ปีล่าสุด และตอนนี้จะใช้สำหรับการผลิตพืช และภายใน 1 ปี ส่วนใหญ่เป็นข้าวโพดเป็นพืชเศรษฐกิจ
, โสดบางครั้งตามด้วยถั่วเขียวเป็นพืชที่สอง
ในน้ำชุนลุ่มน้ำย่อย การชะล้างพังทลายของดิน และน้ำท่วมเป็นหลัก ที่ดิน
การย่อยสลายปัญหา ป่าไม้บนเนินเขาภูเขาสูงชันและ downslope
เพาะปลูกพืชไร่ได้นำไปสู่การสูญเสียดินและ delining เร่งผลผลิต ใน