The 1991 Perfect Storm, also known

The 1991 Perfect Storm, also known as the The No-Name Storm (especially in the years immediately after it took place), was a nor'easter that absorbed Hurricane Grace and ultimately evolved back into a small unnamed hurricane late in its life cycle. The initial area of low pressure developed off Atlantic Canada on October 29. Forced southward by a ridge to its north, it reached its peak intensity as a large and powerful cyclone. The storm lashed the east coast of the United States with high waves and coastal flooding before turning to the southwest and weakening. Moving over warmer waters, the system transitioned into a subtropical cyclone before becoming a tropical storm. It executed a loop off the Mid-Atlantic states and turned toward the northeast. On November 1 the system evolved into a full-fledged hurricane with peak winds of 75 miles per hour (120 km/h), although the National Hurricane Center left it unnamed to avoid confusion amid media interest in the predecessor extratropical storm. It later received the name "the Perfect Storm" (playing off the common expression) after a conversation between Boston National Weather Service forecaster Robert Case and author Sebastian Junger. The system was the fourth hurricane and final tropical cyclone in the 1991 Atlantic hurricane season. The tropical system weakened, striking Nova Scotia as a tropical storm before dissipating.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พายุสมบูรณ์แบบ 1991 เรียกอีกอย่างว่าพายุไม่ชื่อ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีทันทีหลังจากใช้สถานที่), ถูก nor'easter ที่ดูดซึมปลอดพายุเฮอริเคน และพัฒนากลับเข้าไปในพายุเฮอริเคนมาเล็กสุด ในวงจรชีวิต ตั้งเริ่มต้นของความดันต่ำพัฒนาออกแคนาดาแอตแลนติกในวันที่ 29 ตุลาคม บังคับ southward โดยริดจ์ที่ให้ความเหนือ มันถึงความรุนแรงเป็นพายุขนาดใหญ่ และมีประสิทธิภาพสูงสุดของ พายุ lashed ฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกา กับคลื่นสูง และชายฝั่งทะเลน้ำท่วมก่อนเปิดการเดิน และลดลง ย้ายไปน้ำอุ่น ระบบ transitioned ไปแบบพายุก่อนกลายเป็น พายุเขตร้อน มันดำเนินการลูปปิดอเมริกา Mid-Atlantic และหันไปทางภาคอีสาน บน 1 พฤศจิกายน ระบบพัฒนาเป็นพายุเฮอริเคนที่เต็มเปี่ยมด้วยลมสูงสุด 75 ไมล์ต่อชั่วโมง (120 km/h), แม้ว่าเฮอร์ริเคนศูนย์แห่งชาติด้านซ้ายมันไม่ได้ตั้งชื่อเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนท่ามกลางสื่อที่สนใจในพายุ extratropical รุ่นก่อน มันในภายหลังได้รับชื่อ "พายุสมบูรณ์แบบ" (เล่นปิดนิพจน์ทั่วไป) หลังจากการสนทนาระหว่างบริการสภาพอากาศแห่งชาติบอสตัน forecaster กรณีโรเบิร์ตและผู้เขียน Junger เซบาสเตียน ระบบ 4 พายุเฮอริเคนและพายุหมุนเขตร้อนขั้นสุดท้ายในฤดูกาลเฮอร์ริเคนแอตแลนติก 1991 ในเขตร้อนระบบลดลง โดดเด่นรัฐโนวาสโกเชียเป็นพายุเขตร้อนก่อน dissipating

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1991 ที่สมบูรณ์แบบพายุที่เรียกกันว่าพายุที่ไม่มีชื่อ (โดยเฉพาะในปีที่ผ่านมาหลังจากที่มันเกิดขึ้น) เป็นวันอีสเตอร์ที่ดูดซึมพายุเฮอริเคนเกรซและการพัฒนาในท้ายที่สุดกลับเป็นพายุเฮอริเคนขนาดเล็กที่ไม่มีชื่อในช่วงปลายวงจรชีวิตของมัน พื้นที่เริ่มต้นของแรงดันต่ำที่พัฒนาออกแอตแลนติกแคนาดาในวันที่ 29 ตุลาคมบังคับทางทิศใต้โดยแนวไปทางทิศเหนือก็ถึงจุดสูงสุดของการเป็นพายุหมุนที่มีขนาดใหญ่และมีประสิทธิภาพ พายุตาชายฝั่งตะวันออกของประเทศสหรัฐอเมริกาที่มีคลื่นสูงและน้ำท่วมชายฝั่งทะเลก่อนจะหันไปทางตะวันตกเฉียงใต้และอ่อนตัวลง ย้ายไปน้ำอุ่นระบบเปลี่ยนเป็นพายุหมุนเขตร้อนก่อนที่จะกลายเป็นพายุโซนร้อน มันดำเนินห่วงออกจากรัฐกลางมหาสมุทรแอตแลนติกและหันไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ วันที่ 1 พฤศจิกายนระบบการพัฒนาเป็นพายุเฮอริเคนที่เต็มเปี่ยมกับลมสูงสุด 75 ไมล์ต่อชั่วโมง (120 กิโลเมตร / เอช) แม้ว่าพายุเฮอริเคนแห่งชาติศูนย์ทิ้งมันไม่มีชื่อที่จะหลีกเลี่ยงความสับสนท่ามกลางความสนใจของสื่อในรุ่นก่อนพายุ หลังจากนั้นมันได้รับชื่อ "พายุที่สมบูรณ์แบบ" (เล่นปิดการแสดงออกร่วมกัน) หลังจากการสนทนาระหว่างบอสตันอากาศแห่งชาติบริการพยากรณ์กรณีโรเบิร์ตและผู้เขียนเซบาสเตียน Junger ระบบเป็นพายุเฮอริเคนที่สี่และพายุหมุนเขตร้อนสุดท้ายในฤดูเฮอริเคนในมหาสมุทรแอตแลนติก 1991 ระบบเขตร้อนแรงโดดเด่นโนวาสโกเป็นพายุโซนร้อนก่อนที่จะสลาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1991 ที่สมบูรณ์แบบพายุ เรียกว่าไม่มีชื่อพายุ ( โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีทันทีหลังจากที่มันเกิดขึ้น ) คือวันอีสเตอร์ที่ดูดซึมพายุเฮอริเคนเกรซและในที่สุดพัฒนาเป็นขนาดเล็กชื่อพายุเฮอริเคนสายในวงจรชีวิตของมัน พื้นที่เริ่มต้นของความดันต่ำที่พัฒนาจากประเทศแคนาดาในวันที่ 29 ตุลาคม บังคับใต้โดยแนวไปทางทิศเหนือของมันถึงจุดสูงสุดแห่งความรุนแรงเป็นพายุขนาดใหญ่และมีประสิทธิภาพ พายุเฆี่ยนชายฝั่งตะวันออกของสหรัฐอเมริกาที่มีคลื่นสูงและน้ำท่วมชายฝั่ง ก่อนจะหันไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ และอ่อนตัวลง ย้ายผ่านน้ำอุ่น ระบบเปลี่ยนเป็นพายุไซโคลนเขตร้อนก่อนที่จะกลายเป็นพายุโซนร้อน มันรันวนออกกลางมหาสมุทรแอตแลนติกรัฐและหันมาทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือในวันที่ 1 พฤศจิกายน ระบบพัฒนาเป็นพายุเฮอริเคนเต็มเปี่ยมด้วยลมสูงสุด 75 ไมล์ต่อชั่วโมง ( 120 km / h ) แต่ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติไว้อ้างอิงเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน ท่ามกลางความสนใจของสื่อมวลชนในบรรพบุรุษ extratropical พายุมันได้รับชื่อ " พายุ " ( เล่นออกสีหน้าปกติ ) หลังจากการสนทนาระหว่างบอสตันพยากรณ์สภาพอากาศแห่งชาติบริการโรเบิร์ต กรณีผู้เขียนและเซบาสเตียน ยุงเกอร์ . ระบบพายุเฮอริเคนพายุหมุนเขตร้อนที่สี่และสุดท้ายใน 1991 พายุเฮอริเคนแอตแลนติกฤดูกาล ร้อนระบบอ่อนแอ ตื่นตาตื่นใจ Nova Scotia เป็นพายุโซนร้อนก่อนสลาย .