Once more serene, the priest bowed,

Once more serene, the priest bowed, thinking of his bed. "As you wish, my children." He kneeled, crossed himself, prayed, arose and went out quietly, murmuring: "She was a saint!"

They remained alone, the dead woman and her children. The ticking of the clock, hidden in the shadow, could be heard distinctly, and through the open window drifted in the sweet smell of hay and of woods, together with the soft moonlight. No other noise could be heard over the land except the occasional croaking of the frog or the chirping of some belated insect. An infinite peace, a divine melancholy, a silent serenity surrounded this dead woman, seemed to be breathed out from her and to appease nature itself.

Then the judge, still kneeling, his head buried in the bed clothes, cried in a voice altered by grief and deadened by the sheets and blankets: "Mamma, mamma, mamma!" And his sister, frantically striking her forehead against the woodwork, convulsed, twitching and trembling as in an epileptic fit, moaned: "Jesus, Jesus, mamma, Jesus!" And both of them, shaken by a storm of grief, gasped and choked.

The crisis slowly calmed down and they began to weep quietly, just as on the sea when a calm follows a squall.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อความสงบ ปุโรหิตลง คิดของเตียง "ตามที่คุณต้องการ ลูก ๆ" เขา kneeled ทรยศตัวเอง อธิษฐาน เกิด และออกไปอย่างเงียบ ๆ murmuring: "เธอเป็นนักบุญ"พวกเขายังคงอยู่คนเดียว ผู้หญิงตายและลูก สามารถได้ยิน ticking ของนาฬิกา ซ่อนอยู่ในเงา อย่างเห็นได้ชัด และหน้าต่างเปิดลอยในกลิ่นหอม ของเฮย์ และ ป่า พร้อมกับแสงจันทร์อ่อน สามารถได้ยินเสียงไม่ผ่านที่ดินยกเว้น croaking เป็นครั้งคราวของกบเขาแมลงบางสาย มีความสงบสุขอนันต์ สงบเงียบ ความเศร้าโศกที่พระเจ้าห้องนี้ผู้หญิงตาย ดูเหมือน จะกลืน และหายใจออกจากเธอแล้วผู้พิพากษา ยังคง นั่ง หัวฝังอยู่ในเสื้อผ้า เตียงร้องในเสียงที่เปลี่ยนแปลง ด้วยความเศร้าโศก และ deadened แผ่นและผ้าห่ม: "Mamma, mamma, mamma " และน้องสาวของเขา เมามันโดดเด่นหน้าผากของเธอกับแสนอร่อย convulsed ตะลึงงันใน epileptic ความพอดี และ twitching moaned: "พระเยซู พระเยซู mamma พระเยซู" และทั้งสองอย่าง เขย่า โดยพายุของความเศร้าโศก gasped และสำลักวิกฤตช้าสงบลง และพวกเขาเริ่มร้องเงียบ ๆ เพียงตามทะเลเมื่อ squall ไปพัก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อเงียบสงบมากขึ้นปุโรหิตโค้งคำนับคิดของเตียงของเขา "ในขณะที่คุณต้องการเด็กของฉัน." เขาคุกเข่าข้ามตัวเองอธิษฐานลุกขึ้นออกไปอย่างเงียบ ๆ พึมพำ "เธอเป็นนักบุญ" พวกเขายังคงอยู่คนเดียวเป็นผู้หญิงคนที่ตายแล้วและลูก ๆ ของเธอ ฟ้องของนาฬิกาที่ซ่อนอยู่ในเงาอาจจะได้ยินอย่างชัดเจนและผ่านหน้าต่างที่เปิดลอยในกลิ่นหอมของหญ้าแห้งและป่าร่วมกับแสงจันทร์ที่อ่อนนุ่ม ไม่มีเสียงรบกวนอื่น ๆ อาจจะได้ยินทั่วแผ่นดินยกเว้นบ่นเป็นครั้งคราวของกบหรือร้องเจี๊ยก ๆ ของแมลงล่าช้า สันติภาพที่ไม่มีที่สิ้นสุดเป็นความเศร้าโศกของพระเจ้าเป็นความสงบเงียบล้อมรอบผู้หญิงคนนี้ตายดูเหมือนจะสูดลมหายใจออกจากเธอและเพื่อเอาใจธรรมชาติของตัวเอง. จากนั้นผู้พิพากษายังคงคุกเข่าศีรษะของเขาถูกฝังอยู่ในเสื้อผ้าเตียงร้องในเสียงเปลี่ยนแปลงโดย ความเศร้าโศกและ deadened โดยแผ่นและผ้าห่ม: "แม่, แม่, แม่" และน้องสาวของเขาโดดเด่นเมามันหน้าผากของเธอกับไม้, ชักกระตุกและสั่นเป็นในแบบที่เป็นโรคลมชัก, คราง "พระเยซูพระเยซูแม่พระเยซู" และทั้งสองของพวกเขาเขย่าโดยพายุของความเศร้าโศกที่อ้าปากค้างและสำลัก. วิกฤตสงบช้าลงและพวกเขาก็เริ่มร้องไห้เงียบ ๆ เช่นเดียวกับในทะเลเมื่อสงบพายุดังต่อไปนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อสงบมากขึ้น พระนาง คิดถึงเตียงของเขา . " ตามที่คุณต้องการ , เด็กของฉัน " เขาคุกเข่าข้ามตัวเอง , อธิษฐาน , ลุกขึ้นและเดินออกไปอย่างเงียบๆ ซุบซิบ : " เธอเป็นนักบุญ !

ก็ยังคงอยู่คนเดียว ผู้หญิงที่ตาย และลูกๆ ของเธอ เสียงของนาฬิกา ซ่อนอยู่ในเงา อาจจะได้ยินอย่างชัดเจน และเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ในกลิ่นหอมของหญ้าแห้งและของป่าด้วยกันกับแสงจันทร์อ่อน ไม่มีเสียงดังได้ยินไปทั่วแผ่นดิน ยกเว้นบางครั้งเสียงกบร้อง ของ กบ หรือเสียงบางล่าช้าของแมลง มีความสงบอันเศร้าสร้อยของความสงบเงียบท่ามกลางผู้หญิงตาย , ดูเหมือนจะระบายลมหายใจออกมาจากเธอ และปลอบธรรมชาติเอง

แล้วผู้ตัดสินยังคุกเข่า ศีรษะของเขาฝังอยู่ในเตียงผ้าร้องในเสียงที่เปลี่ยนแปลงไป โดยความเศร้าโศกและ deadened โดยแผ่นและผ้าห่ม : " แม่คะ แม่คะ แม่คะ ! " และน้องสาวของเขาอย่างเมามัน ตื่นตาตื่นใจ หน้าผากของเธอกับไม้ , convulsed , กระตุกและสั่นเป็นพอดี โรคลมชักคราง " พระเจ้าค่ะ พระเจ้า ! " และทั้งสองของพวกเขาเขย่าโดยพายุแห่งความเศร้าโศก อ้าปากค้างและสำลัก

วิกฤติค่อยๆสงบลง และพวกเขาก็เริ่มร้องไห้อย่างเงียบๆเช่นเดียวกับในทะเลเมื่อสงบตามพายุเหรอ