Suspended Particulate MatterParticu

Suspended Particulate Matter
Particulate matter (PM) is released into the atmosphere as primary material, from sources such as dust, sea salt, and brake pad/tire wear.


PM may also be formed as secondary material from the condensation of low-volatility gases such as sulfuric acid, large organic compounds (particularly those formed through the oxidation of aromatics and terpenoids), and the co-condensation of high-temperature combustion products in vehicle exhausts.









The term aerosol is commonly used to refer to atmospheric PM (strictly the term refers to both the condensed phase material and the gas it is suspended within).


Key parameters for assessing the atmospheric impacts of PM are the number of particles, their size (which determines the extent of penetration into the thoracic system), volume, surface area and mass distributions, and their composition.


Most pollution measurements determine the total mass of particles present at (or smaller than) a particular size.



Aerosol particles can be grouped into three classes or modes based on diameter: nucleation or Aitken mode, below approximately
0.1 um; accumulation mode(0.1-2.5 um); and the coarse mode
(> 2.5 um).





Secondary particles are formed in the nucleation mode (or, more commonly, material condenses onto existing particles).


Particles grow in the accumulation mode, through coagulation and condensation.


Primary particles, generated mechanically, are mostly emitted in the coarse mode.



The lifetime of accumulation mode particles is largely determined by frequency of precipitation, whereas nucleation mode particles can more readily diffuse and undergo agglomeration, and coarse mode particles can undergo gravitational settling at appreciable rates.


The greatest number of particles occur in the nucleation mode, the greatest mass occurs in the coarse mode (with an appreciable contribution from the accumulation mode).

The smallest particles, while not dominating the total mass, are increasingly though to have the greatest potential health effects as they can penetrate most deeply into the alveolar structure.

A typical particle size distribution is summarized in figure 1.


Back smoke is a measure of PM originating from periods when atmospheric aerosol was predominantly composed of unburnt carbon from coal combustion.



Back smoke is measured through determination of the reflectivity of a filter paper exposed to an ambient airflow for a period of time, related to some calibration curve.



As emission controls and changes in fuel usage have reduced the elemental carbon component of aerosol, the relationship between black smoke and gravitational measurement varies with location and time, and historic calibration curves may no longer be valid.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เรื่องระงับฝุ่นเรื่องฝุ่น (PM) ออกสู่ชั้นบรรยากาศเป็นวัสดุหลัก จากแหล่งต่าง ๆ เช่นฝุ่นละออง เกลือ และผ้าเบรค/ยางสวมน.นอกจากนี้ยังอาจจะเกิดขึ้นเป็นวัสดุรองจากการควบแน่นของก๊าซความผันผวนต่ำเช่นกรดกำมะถัน สารอินทรีย์ขนาดใหญ่ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกิดขึ้นผ่านการเกิดออกซิเดชันของอะโรเมติกส์และ terpenoids), และการร่วมสรุปผลิตภัณฑ์เผาไหม้อุณหภูมิสูงในรถหมดแรงรับคำใช้ทั่วไปหมายถึงน.บรรยากาศ (เคร่งครัดคำอ้างถึงวัสดุระยะบีบและก๊าซเป็นการชั่วคราวภายใน)พารามิเตอร์หลักสำหรับการประเมินผลกระทบต่อบรรยากาศของ PM จำนวนอนุภาค ขนาด (ซึ่งกำหนดขอบเขตของการเจาะเข้าสู่ระบบทรวงอก), ปริมาตร พื้นที่ และการกระจายมวล และองค์ประกอบของพวกเขาได้วัดมลพิษส่วนใหญ่กำหนดมวลรวมของอนุภาคอยู่ใน (หรือเล็กกว่า) มีขนาดเฉพาะอนุภาคสามารถจัดกลุ่มเป็นสามชั้นหรือโหมดตามเส้นผ่าศูนย์กลาง: nucleation หรือโหมดอะทิเค่นสเปนซ์ ด้านล่างประมาณ 0.1 อึม โหมดสะสม (0.1-2.5 อุ่ม); และโหมดหยาบ (> 2.5 อุ่ม)รองอนุภาคเกิดขึ้นในโหมด nucleation (หรือ บ่อย วัสดุมีการควบแน่นบนอนุภาคที่มีอยู่)อนุภาคที่เจริญเติบโตในโหมดสะสม เลือดแข็งตัวและควบแน่นอนุภาคหลัก สร้างกลไก โดยทั่วไปส่วนใหญ่ออกในโหมดหยาบThe lifetime of accumulation mode particles is largely determined by frequency of precipitation, whereas nucleation mode particles can more readily diffuse and undergo agglomeration, and coarse mode particles can undergo gravitational settling at appreciable rates.The greatest number of particles occur in the nucleation mode, the greatest mass occurs in the coarse mode (with an appreciable contribution from the accumulation mode).The smallest particles, while not dominating the total mass, are increasingly though to have the greatest potential health effects as they can penetrate most deeply into the alveolar structure.A typical particle size distribution is summarized in figure 1.Back smoke is a measure of PM originating from periods when atmospheric aerosol was predominantly composed of unburnt carbon from coal combustion.Back smoke is measured through determination of the reflectivity of a filter paper exposed to an ambient airflow for a period of time, related to some calibration curve.As emission controls and changes in fuel usage have reduced the elemental carbon component of aerosol, the relationship between black smoke and gravitational measurement varies with location and time, and historic calibration curves may no longer be valid.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ถูกระงับฝุ่นละอองอนุภาคสสาร (PM) จะถูกปล่อยออกสู่ชั้นบรรยากาศเป็นวัสดุหลักจากแหล่งต่างๆเช่นฝุ่นละอองเกลือทะเลและผ้าเบรค / ยางสึกหรอ. PM ยังอาจจะเกิดขึ้นเป็นวัสดุรองจากการรวมตัวของก๊าซผันผวนต่ำดังกล่าว กรดซัลฟูริก, สารอินทรีย์ขนาดใหญ่ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกิดขึ้นผ่านการเกิดออกซิเดชันของอะโรเมติกและ terpenoids) และผู้ร่วมการรวมตัวของผลิตภัณฑ์การเผาไหม้ที่อุณหภูมิสูงในรถหลักสี่. ละอองเป็นคำที่ใช้กันทั่วไปในการอ้างถึงบรรยากาศส่วนตัว (อย่างเคร่งครัดคำ หมายถึงทั้งวัสดุขั้นตอนการย่อและก๊าซที่ถูกระงับภายใน). พารามิเตอร์ที่สำคัญสำหรับการประเมินผลกระทบต่อบรรยากาศของ PM จำนวนของอนุภาคขนาดของพวกเขา (ซึ่งกำหนดขอบเขตของการเจาะเข้าสู่ระบบทรวงอก) ปริมาณพื้นที่ผิว . และการกระจายมวลและองค์ประกอบของพวกเขาส่วนใหญ่วัดมลพิษตรวจสอบมวลรวมของอนุภาคในปัจจุบันที่(หรือน้อยกว่า) ขนาดโดยเฉพาะอย่างยิ่ง. อนุภาคละอองลอยสามารถแบ่งออกเป็นสามชั้นหรือโหมดขึ้นอยู่กับขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง: นิวเคลียสหรือโหมด Aitken ด้านล่างประมาณ0.1 หนอ; โหมดการสะสม (0.1-2.5 หนอ); และโหมดหยาบ(> 2.5 ไมครอน). อนุภาครองจะเกิดขึ้นในโหมดนิวเคลียส (หรือมากกว่าปรกติวัสดุควบแน่นบนอนุภาคที่มีอยู่). อนุภาคเติบโตในโหมดการสะสมผ่านการแข็งตัวและการควบแน่น. อนุภาคประถมสร้างกลไกที่มี ที่ปล่อยออกมาส่วนใหญ่อยู่ในโหมดหยาบ. อายุการใช้งานของอนุภาคโหมดการสะสมจะถูกกำหนดโดยส่วนใหญ่ความถี่ของการเกิดฝนในขณะที่อนุภาคโหมดนิวเคลียสมากขึ้นอย่างรวดเร็วสามารถกระจายและได้รับการรวมตัวกันและอนุภาคโหมดหยาบสามารถได้รับการตกตะกอนแรงโน้มถ่วงในอัตราที่เห็น. จำนวนมากที่สุดของอนุภาค เกิดขึ้นในโหมดนิวเคลียสมวลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เกิดขึ้นในโหมดหยาบ (ที่มีผลงานที่เห็นได้จากโหมดการสะสม). อนุภาคที่มีขนาดเล็กที่สุดในขณะที่ไม่มีอำนาจเหนือมวลรวมมีมากขึ้นแม้ว่าจะมีผลกระทบต่อสุขภาพที่มีศักยภาพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่พวกเขาสามารถเจาะ ส่วนใหญ่ลึกลงไปในโครงสร้างถุง. กระจายขนาดอนุภาคทั่วไปสรุปในรูปที่ 1. ควันกลับเป็นตัวชี้วัดที่มีต้นกำเนิดจากระยะเวลาส่วนตัวเมื่อละอองในชั้นบรรยากาศส่วนใหญ่ประกอบด้วยคาร์บอน unburnt จากการเผาไหม้ถ่านหิน. ควันกลับวัดได้ผ่านการกำหนดสะท้อนแสง ของกระดาษกรองสัมผัสกับการไหลของอากาศโดยรอบเป็นระยะเวลาที่เกี่ยวข้องกับกราฟมาตรฐานบางอย่าง. ในฐานะที่เป็นตัวควบคุมการปล่อยก๊าซเรือนกระจกและการเปลี่ยนแปลงในการใช้น้ำมันเชื้อเพลิงได้ลดองค์ประกอบธาตุคาร์บอนของละอองความสัมพันธ์ระหว่างควันดำและการวัดแรงโน้มถ่วงขึ้นอยู่กับสถานที่และ เวลาและเส้นโค้งการสอบเทียบประวัติศาสตร์อาจจะไม่ถูกต้อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฝุ่น
ฝุ่นละออง ( PM ) ถูกปล่อยสู่บรรยากาศ เป็นวัสดุหลัก จากแหล่งข้อมูลต่างๆ เช่น ฝุ่น , เกลือทะเล , และผ้าเบรค / ยางใส่


PM อาจจะเกิดขึ้นเป็นวัสดุรองจากการควบแน่นของก๊าซต่ำ ความผันผวน เช่น กรดซัลฟิวริก สารอินทรีย์ขนาดใหญ่ ( โดยเฉพาะเกิดขึ้น ผ่านการออกซิเดชันของอะโรเมติกส์และเทอร์ปีนอยด์ )และอุณหภูมิในการเผาไหม้ Co การควบแน่นของผลิตภัณฑ์เครื่องจักรยานพาหนะ









ระยะละอองลอยที่ใช้กันทั่วไปเพื่ออ้างอิงถึงน. บรรยากาศ ( อย่างเคร่งครัดอ้างอิงทั้งย่อระยะวัสดุและแก๊สมันถูกระงับภายใน )


คีย์พารามิเตอร์สำหรับการประเมินบรรยากาศผลกระทบของ PM มีจำนวนอนุภาคขนาดของพวกเขา ( ซึ่งกำหนดขอบเขตของการเจาะเข้าไปในระบบของแผนก ) , ปริมาณ , พื้นที่ผิวและการกระจายมวลและองค์ประกอบของมัน


ส่วนใหญ่มลพิษวัดตรวจสอบรวมมวลของอนุภาค ปัจจุบัน ( หรือน้อยกว่า ) ขนาดเฉพาะ



ละอองอนุภาคสามารถแบ่งออกเป็นสามคลาส หรือโหมด ตามเส้นผ่าศูนย์กลาง : nucleation หรือโหมดภัณฑ์ประมาณ
ด้านล่าง0.1 อืม ; โหมดการสะสม ( 0.1-2.5 อืม ) ; และหยาบโหมด
( > 2.5 อ่า )





ทุติยภูมิอนุภาคที่เกิดขึ้นในโหมด nucleation ( หรือมากกว่าปกติ , วัสดุควบแน่นบนอนุภาคที่มีอยู่ )


อนุภาคเติบโตในโหมดสะสมผ่านการตกตะกอนและการควบแน่น


หลักอนุภาค ที่สร้างขึ้นโดยอัตโนมัติ ส่วนใหญ่จะออกมาในโหมดหยาบ .



อายุการใช้งานของโหมดอนุภาคสะสมส่วนใหญ่กำหนดโดยความถี่ของฝน ในขณะที่โหมดอนุภาคขนาดสามารถเพิ่มเติมพร้อมกระจาย และผ่านการ และอนุภาคหยาบสามารถผ่านโหมดแรงโน้มถ่วงจ่ายเงินในอัตราที่ชดช้อย


จํานวนมากที่สุดของอนุภาคที่เกิดขึ้นในโหมด nucleation ,มวลมากที่สุดเกิดขึ้นในโหมดหยาบ ( กับผลงานชดช้อยจากโหมดสะสม ) .

อนุภาคเล็กที่สุด ในขณะที่ไม่ปกครองมวลรวม มีมากขึ้น แม้ว่าจะมีศักยภาพมากที่สุดผลกระทบต่อสุขภาพที่พวกเขาสามารถบุกลึกเข้าไปในโครงสร้างมากที่สุด ~ .

ปกติขนาดของอนุภาค การสรุปในรูป


1หลังควันเป็นวัดของ PM ที่มาจากรอบระยะเวลาเมื่อละอองในบรรยากาศเป็นส่วนใหญ่ประกอบด้วย unburnt คาร์บอนจากการเผาไหม้ถ่านหิน .



กลับมาสูบวัดผ่านการหาค่าการสะท้อนแสงของตัวกรองกระดาษสัมผัสกับบรรยากาศให้ในช่วงระยะเวลาที่เกี่ยวข้องกับบางรูปโค้ง .



โดยการควบคุมการปล่อยและการเปลี่ยนแปลงการใช้เชื้อเพลิงได้ลดธาตุคาร์บอนเป็นส่วนประกอบของละอองลอย ความสัมพันธ์ระหว่างควันดำและการวัดแรงโน้มถ่วงขึ้นอยู่กับสถานที่และเวลาและเส้นโค้งสอบเทียบประวัติศาสตร์อาจไม่ถูกต้อง .