South Korea. Japanese capital there

South Korea. Japanese capital therefore focused more on
countries such as Thailand, Indonesia, Malaysia, and Sri
Lanka.
The importance of Thailand’s political stability
during this period must also be emphasized. Prime
Minister Prem Tinsulanonda was in power from March
1980 until July 1988. This was the longest parliamentary
premiership in Thai history, which gave an air of
continuity, robustness and stability rare in Thai politics.
Overall, during this period both the economic and
political situations changed radically. Thailand became
regarded as politically and economically stable and an
investment “hot spot.” Thailand was able to take
advantage of a clustering of favorable global, regional,
and national circumstances (Dixon 1999, 126-128).
Prime Minister Prem stepped down in July 1988 and
Chatichai Chunhavan became Prime Minister from then
until February 1991 when he was sacked in a coup
organized by General Suchinda Kraprayun.
With respect to economic planning, the
government abandoned policies to plan and control the
direction of economic growth. In 1988, the NESDB was
relieved of its role as supervisor of all major government
projects. The stated intention of the Sixth Plan was to
transform the role of the public sector into that of a
planner, supporter and facilitator of private sector
participation. The government would withdraw from
activities which could be carried out better and more
effectively by the private sector. In many respects, the
government reacted to the boom by retreating toward a
laissez-faire approach (Pasuk and Baker 2002, 161-162).
The Seventh Plan (1992-1996) was aimed at
fostering economic sustainability and sustainable
development; its broad objectives were balanced
economic growth; improved income distribution, human
resource development, and quality of life; and the
environment. During the early 1990s signs began to
emerge that, behind Thailand’s remarkable growth, a
series of long-term problems were emerging, such as
rising costs of production, lack of skilled labor,
overloaded infrastructure, congestion and pollution, the
opening of such low-cost locations as Vietnam and
China which would undermine Thailand’s comparative
advantage in labor-intensive manufacturing, inhibiting
the transition to more skill- and capital-intensive
activities (Dixon 1999, xi). The GDP growth rate, which
remained between 8 and 9 percent between 1992 and
1995, dropped to 5.9 percent in 1996. In 1996 there was
a sharp slowing of the rate of export growth, although
the impact of this on economic growth was masked by
rapid expansion of the property and financial sectors.
During this period, one of the major factors
affecting the Thai economy was the financial
liberalization over the years 1990 to 1993, and this was
linked to the second phase of the boom in the first half
of the 1990s.13 The liberalization coincided with a
critical period in the capital markets of the developed
world – both Europe and Japan suffered from low

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประเทศเกาหลีใต้ ทุนญี่ปุ่นจึงเน้นเพิ่มเติมประเทศไทย อินโดนีเซีย มาเลเซีย และศรีศรีลังกาความสำคัญของความมั่นคงทางการเมืองของประเทศไทยช่วงนี้ต้องยังสามารถเน้น นายกรัฐมนตรีเปรมติณสูลานนท์มีอำนาจจากมีนาคมปี 1980 จนถึง 1988 กรกฎาคม นี่คือรัฐสภายาวที่สุดฟุตบอลในอดีต ซึ่งให้การความต่อเนื่อง เสถียรภาพ และความมั่นคงหายากในเมืองไทยโดยรวม ช่วงนี้ทั้งทางเศรษฐกิจ และสถานการณ์ทางการเมืองเปลี่ยนก็ ประเทศไทยกลายเป็นถือเป็นทางการเมือง และทางเศรษฐกิจมีเสถียรภาพและลงทุน "จุดร้อน" ประเทศไทยได้ใช้ประโยชน์ของการคลัสเตอร์ของดีส่วนกลาง ภูมิภาคและสถานการณ์ชาติ (นดิกซัน 1999, 126-128)นายกรัฐมนตรีเปรมก้าวลงใน 1988 กรกฎาคม และชาติชายชุ Chunhavan กลายเป็น นายกรัฐมนตรีจากนั้นจนถึงเดือน 1991 กุมภาพันธ์เมื่อเขาถูกไล่ออกในรัฐประหารจัด โดยทั่วไปสุจินดา Kraprayunเกี่ยวกับการวางแผนทางเศรษฐกิจ การรัฐบาลยกเลิกนโยบายการวางแผนและควบคุมการทิศทางการเติบโตทางเศรษฐกิจ ในปี 1988 สศช.ถูกปลดปล่อยของบทบาทความเป็นหัวหน้าของรัฐบาลที่สำคัญทั้งหมดโครงการ เป้าหมายระบุของแผนหกคือการเปลี่ยนบทบาทของภาครัฐในที่ของตัววางแผน ผู้สนับสนุน และผู้ฝึกสอนของภาคเอกชนมีส่วนร่วม รัฐบาลจะถอนตัวออกจากกิจกรรมที่สามารถดำเนินการดีกว่าและอื่น ๆโดยภาคเอกชนอย่างมีประสิทธิภาพ หลายประการ การรัฐบาลปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นบูม โดยเพียงต่อการวิธี laissez-faire (สุขและเบเกอร์ 2002, 161-162)เจ็ดแผน (1992-1996) มุ่งอุปถัมภ์ความยั่งยืนทางเศรษฐกิจ และยั่งยืนพัฒนา วัตถุประสงค์ที่กว้างมีความสมดุลเศรษฐกิจ การกระจายรายได้ที่ดีขึ้น มนุษย์การพัฒนาทรัพยากร และคุณภาพชีวิต และสภาพแวดล้อม ในระหว่างช่วงปี 1990 สัญญาณเริ่มเกิด ที่อยู่เบื้องหลังเติบโตโดดเด่นของไทย การชุดปัญหาระยะยาวเกิดขึ้น เช่นต้นทุนที่เพิ่มขึ้นของการผลิต ขาดแรงงานฝีมือเกิดโครงสร้างพื้นฐาน แออัด และมล ภาวะ การเปิดตำแหน่งที่ตั้งต้นทุนต่ำดังกล่าวเป็นเวียดนาม และประเทศจีนซึ่งจะทำลายประเทศไทยของเปรียบเทียบใน labor-intensive ผลิต inhibitingการเปลี่ยนแปลงเพื่อเพิ่มเติมทักษะ - และ capital - intensiveกิจกรรม (นดิกซัน 1999 ซี) การเจริญเติบโตของ GDP อัตรา ซึ่งอยู่ระหว่าง 8 และ 9 เปอร์เซ็นต์ระหว่างปี 1992 และ1995 ลดลงร้อยละ 5.9 ในปี 1996 ในปี 1996 มีคมชัดชะลอตัวอัตราการเจริญเติบโตการส่งออก แม้ว่าผลกระทบของเศรษฐกิจถูกหลอกลวงโดยขยายตัวอย่างรวดเร็วของอสังหาริมทรัพย์และภาคการเงินช่วงนี้ หนึ่งในปัจจัยสำคัญส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทยถูกทางการเงินเปิดเสรีปี 1990-1993 และนี้เป็นเชื่อมโยงกับขั้นตอนที่สองของในครึ่งแรกของ 1990s.13 เปิดเสรีร่วมกับการช่วงวิกฤติในตลาดทุนของการพัฒนาโลก – ทั้งยุโรปและญี่ปุ่นรับความเดือดร้อนจากต่ำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เกาหลีใต้. ทุนญี่ปุ่นจึงเน้นมากขึ้นในประเทศเช่นไทยอินโดนีเซียมาเลเซียและศรีลังกา. ความสำคัญของความมั่นคงทางการเมืองของประเทศไทยในช่วงเวลานี้ยังต้องเน้น นายกรัฐมนตรีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเปรมติณสูลานนท์อยู่ในอำนาจตั้งแต่เดือนมีนาคมปี1980 จนถึงเดือนกรกฎาคม 1988 นี้เป็นรัฐสภาที่ยาวที่สุดในพรีเมียร์ชิพในประวัติศาสตร์ไทยซึ่งทำให้อากาศของความต่อเนื่องและความมั่นคงแข็งแรงของหายากในการเมืองไทย. โดยรวมแล้วในช่วงเวลานี้ทั้งทางเศรษฐกิจและสถานการณ์ทางการเมืองการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ประเทศไทยกลายเป็นที่ถือได้ว่าเป็นทางการเมืองและเศรษฐกิจที่มีเสถียรภาพและการลงทุน"จุดร้อน." ประเทศไทยก็สามารถที่จะใช้ประโยชน์จากการจัดกลุ่มของดีระดับโลกระดับภูมิภาคที่และสถานการณ์แห่งชาติ(Dixon 1999, 126-128). นายกรัฐมนตรีเปรมก้าวลงในเดือนกรกฎาคม ปี 1988 และชาติชายชุณ หะวัณเป็นนายกรัฐมนตรีต่อจากนั้นจนกระทั่งเมื่อกุมภาพันธ์1991 เขาถูกไล่ออกในการทำรัฐประหารที่จัดโดยทั่วไปสุจินดาKraprayun. เกี่ยวกับการวางแผนเศรษฐกิจของรัฐบาลละทิ้งนโยบายการวางแผนและการควบคุมทิศทางของการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ในปี 1988 สศชที่ถูกปลดออกจากบทบาทของการเป็นผู้บังคับบัญชาของทุกรัฐบาลที่สำคัญโครงการ ความตั้งใจที่ระบุไว้ของแผนที่หกคือการเปลี่ยนบทบาทของภาครัฐเข้ามาในที่ของการวางแผนสนับสนุนและอำนวยความสะดวกของภาคเอกชนมีส่วนร่วม รัฐบาลจะถอนตัวจากการทำกิจกรรมที่สามารถดำเนินการได้ดียิ่งขึ้นและอื่น ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยภาคเอกชน ในหลายประการที่รัฐบาลปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเจริญโดยถอยไปสู่วิธีการที่ไม่รู้ไม่ชี้(ผาสุขและเบเกอร์ 2002, 161-162). แผนเจ็ด (1992-1996) มีวัตถุประสงค์เพื่อสนับสนุนให้เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืนทางเศรษฐกิจและการพัฒนาอย่างยั่งยืนการพัฒนา วัตถุประสงค์กว้างถูกปรับให้สมดุลการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ การกระจายรายได้ที่ดีขึ้นของมนุษย์การพัฒนาทรัพยากรและคุณภาพชีวิต และสภาพแวดล้อม ในช่วงสัญญาณช่วงปี 1990 เริ่มที่จะโผล่ออกมาว่าเบื้องหลังการเจริญเติบโตที่โดดเด่นของไทยเป็นชุดของปัญหาในระยะยาวได้ที่เกิดขึ้นใหม่เช่นค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของการผลิต, การขาดแคลนแรงงานที่มีทักษะโครงสร้างพื้นฐานเกินไปแออัดและมลพิษที่เปิดต่ำดังกล่าวสถานที่ค่าใช้จ่ายในขณะที่ประเทศเวียดนามและประเทศจีนซึ่งจะบ่อนทำลายเปรียบเทียบของไทยได้เปรียบในการผลิตที่ใช้แรงงานเข้มข้นยับยั้งการเปลี่ยนไปมากขึ้นทักษะและเงินทุนมากกิจกรรม(ดิกสัน 1999 ซีอาน) อัตราการเติบโตของจีดีพีซึ่งยังคงอยู่ระหว่าง 8 และ 9 เปอร์เซ็นต์ระหว่างปี 1992 และปี1995 ลดลงถึงร้อยละ 5.9 ในปี 1996 ในปี 1996 มีการชะลอตัวคมชัดของอัตราการเติบโตของการส่งออกแม้ว่าผลกระทบของการนี้การเติบโตทางเศรษฐกิจที่ถูกหลอกลวงโดยอย่างรวดเร็วการขยายตัวของสถานที่ให้บริการและภาคการเงิน. ในช่วงเวลานี้ซึ่งเป็นหนึ่งในปัจจัยสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจไทยเป็นการเงินการเปิดเสรีในช่วงปี1990-1993 และนี่คือการเชื่อมโยงกับระยะที่สองของบูมในช่วงครึ่งแรกของปี1990 0.13 เปิดเสรีใกล้เคียงกับช่วงเวลาที่สำคัญในตลาดทุนของการพัฒนาในโลก- ทั้งยุโรปและญี่ปุ่นได้รับความเดือดร้อนจากจุดต่ำสุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เกาหลีใต้ ทุนญี่ปุ่นจึงเน้น
ประเทศ เช่น ไทย อินโดนีเซีย มาเลเซีย ศรีลังกา และศรี

.
ความสำคัญของเสถียรภาพทางการเมืองของประเทศไทยในช่วงระยะเวลานี้ยังต้องเน้น นายก รัฐมนตรีมีอำนาจเปรม

จากมีนาคม 1980 จนถึงกรกฎาคม 1988 นี้ที่รัฐสภา
พรีเมียร์ชิพในประวัติศาสตร์ไทย ซึ่งให้อากาศของ
ความต่อเนื่องความแข็งแกร่งและเสถียรภาพที่หายากในการเมืองไทย .
โดยรวมในช่วงเวลานี้ทั้งทางเศรษฐกิจและการเมือง สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
. ประเทศไทยกลายเป็น
ถือเป็นทางการเมืองและเสถียรภาพทางเศรษฐกิจและการลงทุน
" จุดร้อน " ประเทศไทยก็สามารถที่จะใช้ประโยชน์จากข้อมูลอัน

และ ภูมิภาค สถานการณ์แห่งชาติ ( ดิกสัน 1999
126-128 )นายกรัฐมนตรีเปรมลาออกในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2531 และ chunhavan
ชาติชายเป็นนายกรัฐมนตรีจากนั้น
จนถึงกุมภาพันธ์ 1991 เมื่อเขาถูกไล่ออกในรัฐประหาร
จัดโดย kraprayun โดยทั่วไป .
ด้วยความเคารพเพื่อวางแผนทางเศรษฐกิจ นโยบายรัฐบาลทิ้ง

วางแผนและควบคุมทิศทางของการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ในปี 1988 เราเป็น
โล่งใจของบทบาทในฐานะผู้บังคับบัญชาของ
รัฐบาลหลักทั้งหมดโครงการ ระบุว่า ความตั้งใจของแผนหก

เปลี่ยนบทบาทของภาครัฐเป็นผู้สนับสนุนของ
วางแผน และผู้ประสานงานการมีส่วนร่วมของภาค
ส่วนตัว รัฐบาลจะถอนจาก
กิจกรรมซึ่งสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
โดยภาคเอกชน ในหลายประการ
รัฐบาลทำปฏิกริยากับบูมถอยต่อ
โดยนโยบายการไม่แทรกเซงวิธีการ ( ผา ขและเบเกอร์ 2002 161-162 ) .
แผนที่ 7 ( 2535-2539 ) มีวัตถุประสงค์เพื่อเสริมสร้างความยั่งยืนทางเศรษฐกิจและการพัฒนาที่ยั่งยืน

; ในวงกว้างของมันมีวัตถุประสงค์เพื่อการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สมดุล
; การกระจายรายได้ดีขึ้น การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และคุณภาพของชีวิต

; และสภาพแวดล้อม ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ป้ายเริ่ม

ออกมาว่าเบื้องหลังการเติบโตที่โดดเด่นของไทย เป็นชุดของปัญหาในระยะยาวได้

ที่เกิดขึ้นใหม่ เช่น ค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นของการผลิต , การขาดแรงงานมีฝีมือ
เพียบโครงสร้างพื้นฐานติดขัดและมลพิษ
เปิดสถานที่ต้นทุนต่ำ เช่น เวียดนาม และจีน ซึ่งจะทำลายประเทศไทย

เปรียบเทียบความได้เปรียบในการผลิตที่ใช้แรงงานเข้มข้นยับยั้ง
,การเปลี่ยนทักษะมากขึ้นและทุน
กิจกรรม ( ดิกสัน 1999 Xi ) อัตราการเติบโตของ GDP ซึ่ง
อยู่ระหว่าง 8 และ 9 เปอร์เซ็นต์ระหว่างปีลดลงถึง 5.9 %
1995 ในปี 1996 ในปี 1996 มี
ช้าคมของอัตราการเจริญเติบโตของการส่งออก แม้ว่า
ผลกระทบนี้ต่อการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจคือหน้ากากโดย
ขยายตัวอย่างรวดเร็วของอสังหาริมทรัพย์และภาคการเงิน
ในระหว่างรอบระยะเวลานี้หนึ่งในปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อเศรษฐกิจไทย คือ

เปิดเสรีทางการเงินปี 1990 ถึง 1993 และนี้คือ
เชื่อมโยงกับระยะที่สองของบูมในช่วงครึ่งแรกของ 1990s.13

การประจวบเหมาะกับช่วงวิกฤติในตลาดทุนของโลกและพัฒนา
ทั้งยุโรปและญี่ปุ่น ความเดือดร้อนจากต่ำ