It is sometimes argued that the sor

It is sometimes argued that the sort of evolution that we have observed in
macroeconomic theory is not paralleled by the evolution of financial economics,
simply because the relation between theory and practice was much
closer in the latter. This would suggest that, since the theory was continually
faced with the acid test of empirical verification, it must have evolved
to become more consistent with the empirical evidence. It should become
clear, in what follows, that this is not the case. The efficient markets
hypothesis, which is at the heart of modern financial economics, says
that all the pertinent information concerning financial assets is contained
in the prices of those assets. The fundamental idea is that if there were any
information other than that contained in prices, some individual could
profit from it by an arbitrage. In other words, if someone held information
which meant that the change in the price of some asset was predictable he
would make money by using that information. Thus the conclusion is that
prices must follow an unpredictable path, or what is known as a ‘random
walk’. This idea was already developed by Bachelier (1900) in his thesis.
There is a certain ambiguity here which was present in the original work.
Prices contain all the available information because this is incorporated in
the demand and supply of those who receive the information. Thus, prices
reflect that information. But as Grossman and Stiglitz (1980) argued, if all
the information is contained in the price of an asset, nobody would have
an incentive to look at their own information and therefore nobody would
act on it. As a result the information would never be transmitted into the
price. Leaving this problem to one side, what Bachelier argued was that
individuals in the market independently observed independently distributed
shocks to the system, and this is what constituted their ‘information’.
His argument was that one could think of the small shocks as random and that the sum of such shocks would be normally, or Gaussian, distributed
with mean zero. Thus the sum of many small shocks observed independently
by the agents would lead to prices following a random walk. What
is not clear in his analysis is how, and when, prices are being set for this
to work.
What is most interesting is that Bachelier’s work went unnoticed for
many years and then was taken up with such enthusiasm by economists.
Yet, even though this work was to become the very foundation of financial
market theory, there were those who, from the outset, saw that the whole
structure was unsatisfactory for exactly the reasons that I have suggested
are at the heart of our difficulties in macroeconomics. At the time that
Bachelier wrote his thesis, Henri Poincare´, the great French mathematician,
wrote the thesis report. He clearly stated that one should not take
this seriously as a way of modelling financial markets, as individuals do
not observe information independently and then act on it, but are constantly
influenced by others and will always be prone to herd behaviour.
To cite him precisely:
Quand des hommes sont rapproche´s, ils ne se de´cident plus au hasard et
inde´pendamment les uns des autres; ils re´agissent les uns sur les autres.
Des causes multiples entrent en action, et elles troublent les hommes, les
entraıˆnent a` droite et a` gauche, mais il y a une chose qu’elles ne peuvent
de´truire, ce sont leurs habitudes de moutons de Panurge. Et c’est cela qui
se conserve.
Henri Poincare´ quoted in Courtault et al. (2002).
This can be translated as:
When men are in close touch with each other, they no longer decide
randomly and independently of each other, they each react to the others.
Multiple causes come into play which trouble them and pull them from
side to side, but there is one thing that these influences cannot destroy
and that is their tendency to behave like Panurge’s sheep. And it is that
which is preserved.7
But Poincare´’s warning8 went unheeded and, indeed, interest in the area
developed by Bachelier waned, and Paul Levy, another well-known

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มันเป็นบางครั้งโต้เถียงที่เรียงลำดับของวิวัฒนาการที่เราได้ตรวจสอบในไม่มีขนานทฤษฎีเศรษฐกิจมหภาค โดยวิวัฒนาการของเศรษฐศาสตร์การเงินเพียงเพราะความสัมพันธ์ระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติมากใกล้ชิดในหลัง นี้จะแนะนำที่ ทฤษฎีมาอย่างต่อเนื่องต้องเผชิญกับการทดสอบกรดของการตรวจสอบเชิงประจักษ์ มันต้องมีพัฒนาเป็นมากขึ้นสอดคล้องกับหลักฐานเชิงประจักษ์ มันจะกลายเป็นล้าง ในสิ่งต่อไปนี้ จะไม่ได้กรณี ตลาดมีประสิทธิภาพสมมติฐาน ซึ่งเป็นหัวใจของเศรษฐศาสตร์การเงินที่ทันสมัย กล่าวว่าว่า ข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเกี่ยวกับสินทรัพย์ทางการเงินที่มีอยู่ราคาของสินทรัพย์ดังกล่าว ความคิดพื้นฐานคือถ้ามีการข้อมูลอื่น ๆ ที่อยู่ในราคา บางคนอาจกำไรจากมัน โดยการเก็งกำไร ในคำอื่น ๆ ถ้าคนถือข้อมูลซึ่งหมายความ ว่า การเปลี่ยนแปลงในราคาของสินทรัพย์บางทายเขาจะทำให้เงิน โดยใช้ข้อมูล ดังนั้น ข้อสรุปคือราคาต้องตามเส้นทางคาดเดาไม่ได้ หรือที่เรียกว่าการ ' สุ่มเดิน ' ความคิดนี้ถูกพัฒนา โดย Bachelier (1900) ในวิทยานิพนธ์ของเขาอยู่แล้วมีเป็นบางอย่างคลุมเครือนี่เสนอในงานต้นฉบับราคาประกอบด้วยข้อมูลที่มีอยู่ทั้งหมดเนื่องจากนี้เป็นส่วนประกอบในอุปสงค์และอุปทานของผู้ที่ได้รับข้อมูล ดังนั้น ราคาสะท้อนข้อมูล แต่กรอสแมนและสติกลิตส์ (1980) โต้เถียง ถ้าทั้งหมดข้อมูลที่มีอยู่ในราคาของสินทรัพย์ ไม่มีใครจะมีเพื่อจูงใจให้ดูที่ข้อมูลของตนเอง และดังนั้นจึงไม่มีใครจะพระราชบัญญัตินั้น ดังนั้น ข้อมูลจะไม่ส่งไปราคา ออกจากปัญหานี้ด้านเดียว Bachelier โต้เถียงอะไรได้ที่บุคคลในตลาดอิสระสังเกตอย่างอิสระกระจายให้ระบบ และนี้คือ สิ่ง constituted 'ข้อมูล'อาร์กิวเมนต์ของเขาเป็นที่หนึ่งอาจคิดว่า แรงกระแทกขนาดเล็กเป็นแบบสุ่ม และจะเป็นผลรวมของแรงกระแทกดังกล่าวปกติ หรือ นที่ กระจายมีความหมายเป็นศูนย์ ดังนั้นผลรวมของแรงกระแทกขนาดเล็กมากที่สังเกตอย่างอิสระโดยตัวแทนจะนำไปสู่ราคาต่อเดินสุ่ม อะไรนะไม่ได้อยู่ในเขาวิเคราะห์เป็นวิธี และ เวลา การตั้งราคาสำหรับนี้การทำงานสิ่งที่น่าสนใจคือ ที่ทำงานของ Bachelier ไปชิ้นสำหรับหลายปีแล้ว พาขึ้น ด้วยความกระตือรือร้นดังกล่าว โดยนักเศรษฐศาสตร์ยัง ถึงแม้ว่างานนี้จะ เป็น รากฐานทางการเงินมากตลาดทฤษฎี มีคน ตั้งแต่ต้น เห็นที่ทั้งหมดโครงสร้างเป็นที่น่าพอใจสำหรับเหตุผลที่ผมแนะนำว่ามีหัวใจของความยากลำบากของเราในเศรษฐศาสตร์มหภาค ในเวลาที่Bachelier เขียนวิทยานิพนธ์ของเขา Henri Poincare´ นักคณิตศาสตร์ฝรั่งเศสดีเขียนรายงานวิทยานิพนธ์ เขาระบุไว้อย่างชัดเจนว่าไม่ควรนี้อย่างจริงจังเป็นวิธีการสร้างแบบจำลองตลาดการเงิน บุคคลทำไม่สังเกตข้อมูลอย่างอิสระ และจากนั้น ดำเนินการ แต่มีอย่างต่อเนื่องได้รับอิทธิพลจากผู้อื่น และจะเป็นแนวโน้มที่จะฝูงพฤติกรรมเพื่ออ้างถึงเขาอย่างแม่นยำ:Quand des hommes sont rapproche´s, ils ne se de´cident บวก au hasard ร้อยเอ็ดinde´pendamment les uns des autres ils re´agissent les uns sur les autresDes ทำให้คูณ entrent ห้องปฏิบัติการ et elles troublent les hommes เลสentraıˆnent เป็น ' ริฟดร้อยท์ et ' เก้งก้าง mais il y une การเลือก qu'elles ne peuventde´truire, ce sont leurs habitudes de moutons de Panurge Et c'est cela คิวนอนประหยัด seHenri Poincare´ อ้างอิงใน Courtault et al. (2002)นี้สามารถแปลเป็น:เมื่อผู้ชายชิดกัน พวกเขาไม่ตัดสินใจสุ่ม และเป็นอิสระ จาก กัน แต่ละการตอบโต้คนอื่นหลายสาเหตุเข้ามาเล่นซึ่งปัญหาเหล่านั้น และดึงจากทางด้านข้าง แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ไม่สามารถทำลายอิทธิพลเหล่านี้และที่มีแนวโน้มที่จะทำงานเหมือนแกะของ Panurge และเป็นที่ซึ่งเป็น preserved.7แต่กำลังของ Poincare´ warning8 และ แน่นอน ในพื้นที่พัฒนา โดย Bachelier ขี้ และ Paul Levy อื่นรู้จัก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าบางครั้งการจัดเรียงของวิวัฒนาการที่เราได้ตั้งข้อสังเกตในทฤษฎีเศรษฐกิจมหภาคจะไม่ขนานวิวัฒนาการของเศรษฐกิจการเงินเพียงเพราะความสัมพันธ์ระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติได้มากใกล้ชิดในระยะหลัง นี้จะชี้ให้เห็นว่าตั้งแต่ทฤษฎีที่ได้รับการอย่างต่อเนื่องที่ต้องเผชิญกับการทดสอบกรดของการตรวจสอบการทดลองนั้นจะต้องมีการพัฒนาที่จะกลายเป็นที่สอดคล้องกันมากขึ้นด้วยหลักฐานเชิงประจักษ์ มันจะกลายเป็นที่ชัดเจนในสิ่งต่อไปนี้ว่าเรื่องนี้เป็นกรณีที่ไม่ ตลาดที่มีประสิทธิภาพสมมติฐานซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจการเงินที่ทันสมัย, กล่าวว่าทุกข้อมูลที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับสินทรัพย์ทางการเงินที่มีอยู่ในราคาของสินทรัพย์เหล่านั้น ความคิดพื้นฐานคือว่าถ้ามีคนใดข้อมูลอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากที่มีอยู่ในราคาที่บุคคลบางคนอาจกำไรจากมันโดยการเก็งกำไร ในคำอื่น ๆ ถ้ามีคนจัดข้อมูลซึ่งหมายความว่าการเปลี่ยนแปลงในราคาของสินทรัพย์บางอย่างที่ถูกคาดเดาได้ว่าเขาจะสร้างรายได้โดยใช้ข้อมูลที่ ดังนั้นสรุปคือราคาต้องเป็นไปตามเส้นทางที่คาดเดาไม่ได้หรือสิ่งที่เป็นที่รู้จักกันเป็น'สุ่มเดิน ความคิดนี้ได้รับการพัฒนาแล้วโดย Bachelier (1900) ในวิทยานิพนธ์ของเขา. มีความคลุมเครือที่นี่บางอย่างที่ถูกนำเสนอในงานต้นฉบับ. เป็นราคาที่มีข้อมูลทั้งหมดที่มีอยู่เพราะเป็นนิติบุคคลที่จัดตั้งในความต้องการและอุปทานของผู้ที่ได้รับข้อมูล ดังนั้นราคาที่สะท้อนให้เห็นถึงข้อมูลที่ แต่เป็นกรอสแมนและสติกลิตซ์ (1980) เป็นที่ถกเถียงกันหากทุกข้อมูลที่มีอยู่ในราคาของสินทรัพย์ที่ไม่มีใครจะมีแรงจูงใจที่จะดูข้อมูลของตัวเองและดังนั้นจึงไม่มีใครจะดำเนินการกับมัน เป็นผลให้ข้อมูลจะไม่ถูกส่งเข้ามาในราคาที่ ออกจากปัญหานี้ไปอีกด้านหนึ่งสิ่งที่ Bachelier ที่ถกเถียงกันอยู่คือการที่บุคคลในตลาดที่สังเกตได้อย่างอิสระกระจายอิสระกระแทกกับระบบและนี่คือสิ่งที่ประกอบด้วยข้อมูล'ของพวกเขา. โต้แย้งของเขาเป็นที่หนึ่งอาจคิดว่าแรงกระแทกขนาดเล็กเป็นแบบสุ่มและ ผลรวมของแรงกระแทกดังกล่าวจะเป็นปกติหรือเสียนกระจายที่มีค่าเฉลี่ยเป็นศูนย์ ดังนั้นผลรวมของแรงกระแทกขนาดเล็กจำนวนมากสังเกตได้อย่างอิสระโดยเจ้าหน้าที่จะนำไปสู่ราคาดังต่อไปนี้สุ่มเดิน สิ่งที่ไม่เป็นที่ชัดเจนในการวิเคราะห์ของเขาเป็นวิธีการและเมื่อราคามีการตั้งค่าสำหรับการนี้ในการทำงาน. สิ่งที่น่าสนใจที่สุดก็คือการทำงาน Bachelier เดินไม่มีใครสังเกตเห็นมานานหลายปีแล้วถูกนำตัวขึ้นด้วยความกระตือรือร้นดังกล่าวโดยนักเศรษฐศาสตร์. แต่แม้ว่า งานนี้ก็จะกลายเป็นรากฐานทางการเงินของทฤษฎีตลาดมีบรรดาผู้ที่ถูกจากเริ่มแรกที่เห็นว่าทั้งโครงสร้างเป็นที่น่าพอใจสำหรับตรงเหตุผลที่ผมมีข้อเสนอแนะที่เป็นหัวใจของปัญหาของเราในมหภาค ในขณะที่Bachelier เขียนวิทยานิพนธ์ของเขาอองรี Poincare', นักคณิตศาสตร์ชาวฝรั่งเศสที่ดีเขียนรายงานวิทยานิพนธ์ เขาระบุไว้อย่างชัดเจนว่าไม่ควรใช้เวลานี้อย่างจริงจังเป็นวิธีการสร้างแบบจำลองตลาดการเงินที่เป็นบุคคลที่ไม่ได้สังเกตข้อมูลเป็นอิสระแล้วดำเนินการกับมันแต่มีอย่างต่อเนื่องได้รับอิทธิพลจากคนอื่น ๆ และมักจะมีแนวโน้มที่จะมีพฤติกรรมฝูง. เพื่อยกเขาได้อย่างแม่นยำ : Quand des Hommes rapproche's sont, ทิศตะวันออกเฉียงเหนือทิศตะวันออก ILS de'cident บวก au hasard et inde'pendamment les autres ลูกจ๊อก des; ILS re'agissent les ลูกจ๊อกซูร์เล autres. Des ทำให้เกิดการกระทำหลาย entrent en, et les elles troublent Hommes, les entraınent & nbsp; & nbsp; et Droite เปิ่น, mais อิลยากระจัดกระจายเลือก qu'elles peuvent ภาคตะวันออกเฉียงเหนือde'truire, CE ฉาก leurs habitudes เด moutons เด Panurge Et c'est Cela ใครSE อนุรักษ์. อองรี Poincare' ยกมาใน Courtault et al, . (2002) นี้สามารถแปลว่า: เมื่อคนอยู่ในการติดต่อใกล้ชิดกับแต่ละอื่น ๆ พวกเขาไม่ตัดสินใจแบบสุ่มและเป็นอิสระจากกันพวกเขาแต่ละคนตอบสนองต่อคนอื่นๆ . สาเหตุหลายเข้ามาเล่นซึ่งปัญหาพวกเขาและดึงพวกเขาจากทางด้านข้าง แต่มีสิ่งหนึ่งที่มีอิทธิพลเหล่านี้ไม่สามารถทำลายและที่เป็นแนวโน้มของการทำตัวเหมือนแกะPanurge ของ และมันก็เป็นที่ซึ่งเป็น preserved.7 แต่ warning8 Poincare' เดินถูกมองข้ามและแน่นอนน่าสนใจในพื้นที่พัฒนาโดยBachelier จางหายไปและพอลประกาศอื่นที่รู้จักกันดี