The present study examined whether

The present study examined whether rats help their cagemates in an aversive situation. We used water to produce a
situation of distress. The results in Experiment 1 showed that rats quickly learned to open the door to rescue their
cagemate from the soaked situation. In addition, the three control tests (the pool, empty, and object tests) showed that
the distressed cagemate is necessary to induce the door opening behavior and that even if the door-opening behavior occurred with no cagemate, the latency was extremely prolonged when compared to that in the door opening sessions. Similarly, in Experiment 2, the rats did not open the door when the cagemate was not distressed even when it was next to the door. These results suggest that the door-opening behavior was motivated to liberate the cagemate from the distressing situation and thus that rats can behave prosocially (Mogil 2012; Panksepp and

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การศึกษาปัจจุบันที่ตรวจสอบว่าหนูช่วย cagemates ของพวกเขาในสถานการณ์การ aversive เราใช้น้ำในการผลิตเป็นสถานการณ์ของความทุกข์ ผลลัพธ์ในการทดลองพบว่า หนูอย่างรวดเร็วเรียนรู้การเปิดประตูเพื่อช่วยเหลือพวกเขาcagemate จากสถานการณ์ soaked นอกจากนี้ สามควบคุมทดสอบ (สระว่ายน้ำ ว่างเปล่า และทดสอบวัตถุ) พบว่าcagemate เป็นทุกข์มีความจำเป็นเพื่อก่อให้เกิดประตูเปิดลักษณะการทำงานและว่า แม้ว่าลักษณะการทำงานเปิดประตูที่เกิดขึ้นกับ cagemate ไม่ แฝงที่ถูกมากเป็นเวลานานเมื่อเปรียบเทียบกับในรอบเวลาเปิดประตู ในทำนองเดียวกัน ในการทดลอง 2 หนูไม่ได้ไม่เปิดประตูเมื่อ cagemate มีลก็แม้เมื่ออยู่ประตู ผลลัพธ์เหล่านี้แนะนำว่า ประตูเปิดลักษณะการทำงานแรงจูงใจเพื่อปลดปล่อย cagemate จากสถานการณ์ที่เศร้า และหนูที่สามารถทำงาน prosocially (Mogil 2012 ดังนั้น Panksepp และ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การศึกษาครั้งนี้การตรวจสอบไม่ว่าจะเป็นหนูช่วย cagemates ของพวกเขาอยู่ในสถานการณ์ที่ aversive เราใช้น้ำในการผลิต
สถานการณ์ของความทุกข์ ผลลัพธ์ในการทดลองที่ 1 แสดงให้เห็นว่าหนูได้เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วเพื่อเปิดประตูที่จะช่วยเหลือพวกเขา
cagemate จากสถานการณ์แช่ นอกจากนี้สามการทดสอบการควบคุม (สระว่ายน้ำที่ว่างเปล่าและการทดสอบวัตถุ) พบว่า
cagemate ทุกข์เป็นสิ่งที่จำเป็นที่จะทำให้เกิดพฤติกรรมการเปิดประตูและว่าแม้ว่าพฤติกรรมการเปิดประตูที่เกิดขึ้นกับ cagemate ไม่มีความล่าช้าก็เป็นเวลานานมากเมื่อ เมื่อเทียบกับในช่วงการเปิดประตู ในทำนองเดียวกันในการทดลองที่ 2, หนูไม่ได้เปิดประตูเมื่อ cagemate ไม่ได้มีความสุขแม้จะเป็นคนถัดไปที่ประตู ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าพฤติกรรมประตูเปิดเป็นแรงบันดาลใจที่จะปลดปล่อย cagemate จากสถานการณ์ที่น่าวิตกและทำให้ว่าหนูสามารถประพฤติ prosocially (Mogil 2012; Panksepp และ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปัจจุบันการศึกษาตรวจสอบว่าหนูช่วย cagemates ของพวกเขาในสถานการณ์ที่ aversive . เราใช้น้ำเพื่อผลิต
สถานการณ์ของความทุกข์ ผลการทดลองที่ 1 พบว่า หนูที่ได้เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วที่จะเปิดประตูเพื่อช่วยเหลือ cagemate
จากแช่ของสถานการณ์ นอกจากนี้สามการควบคุมการทดสอบ ( สระว่ายน้ำ , ว่าง , และการทดสอบวัตถุ ) พบว่า
การ cagemate เป็นทุกข์เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้ประตูเปิด พฤติกรรม และถ้าประตูเปิด พฤติกรรมที่เกิดขึ้น ไม่มี cagemate , ศักยภาพค่อนข้างนาน เมื่อเทียบกับที่ในประตูเปิดเซสชัน เหมือนกับ , ในการทดลองที่ 2 หนูไม่ได้เปิดประตูเมื่อ cagemate ไม่ได้เป็นทุกข์ เมื่ออยู่หน้าประตูผลลัพธ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า ประตูเปิด พฤติกรรมที่ถูกกระตุ้นให้ปลดปล่อย cagemate จากสถานการณ์ที่น่าวิตก และดังนั้นจึง ที่หนูจะทำตัว prosocially ( mogil panksepp 2012 ; และ