Psychological “Risk Factors” of Obe

Psychological “Risk Factors” of Obesity
The etiological basis of eating disorders and obesity usually lies in some combination of psychosocial, environmental, and genetic or biological attributes. Individuals who suffer from psychological disorders (e.g. depression, anxiety, and eating disorders) may have more difficulty controlling their consumption of food, exercising an adequate amount, and maintaining a healthy weight.

Food is often used as a coping mechanism by those with weight problems, particularly when they are sad, anxious, stressed, lonely, and frustrated. In many obese individuals there appears to be a perpetual cycle of mood disturbance, overeating, and weight gain. When they feel distressed, they turn to food to help cope, and though such comfort eating may result in temporary attenuation of their distressed mood, the weight gain that results may cause a dysphoric mood due to their inability to control their stress. The resulting guilt may reactivate the cycle, leading to a continuous pattern of using food to cope with emotions. This pattern is particularly applicable if there is a genetic predisposition for obesity or a “toxic” environment in which calorically dense foods are readily available and physical activity is limited. Unfortunately, these circumstances are common in America.

In addition to depression and anxiety, other risk factors include problematic eating behaviors such as “mindless eating,” frequent snacking on high calories foods, overeating, and night eating[1] Binge eating disorder (BED) is currently included in an appendix of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV-TR)[2] and is characterized by: recurrent episodes of eating during a discrete period of time (at least 2 days a week over a 6 month period); eating quantities of food that are larger than most people would eat during a similar amount of time; a sense of lack of control during the episodes; and guilt or distress following the episodes. BED is estimated to occur in approximately 2% of the general population and between 10% and 25% of the bariatric population.[3] An important differentiation between BED and bulimia/anorexia is that BED is not associated with any regular compensatory behaviors, such as purging, fasting, or excessive exercise, [2] so the majority of individuals with BED are overweight.

Night eating is another disorder that can lead to significant weight gain, though night eating syndrome (NES) is not currently recognized as a distinct diagnosis in the DSM-IV-TR. First identified in 1955, NES is characterized by excessive nighttime consumption (> 35% of daily calories after the evening meal), unhealthy eating patterns, “morning anorexia,” insomnia, and distress.4 NES occurs in approximately 1% of the general population and an estimated 5-20% of the bariatric population. [3] More recently, NES has been viewed as a disorder of circadian rhythm that includes a delay of appetite in the mornings and the continuation of appetite and overeating into the night.


Psychological Sequelae of Obesity
Society views obesity very negatively and tends to believe that people who are obese are “weak-willed” and “unmotivated”. [5] Obese individuals are often aware of these negative views, and internalize them, putting themselves at risk for disorders of mood, anxiety, and substance abuse. They perceive interpersonal and work-related discrimination, [6] often suffer from low self-esteem as a result, and feel uncomfortable with their bodies (i.e. body image dissatisfaction). [3] These feelings may lead to strain on their intimate and romantic relationships. 20-70% of obese individuals considering bariatric surgery suffer from a current and/or past psychiatric disorder, of which Major Depressive Disorder is the most prominent.

Obese individuals have typically made multiple attempts to lose weight, with little or no success. Their failed attempts result in discouragement, frustration, hopelessness, and learned helplessness about the prospect of losing weight in the future on their own. For this reason, many turn to bariatric surgery as a last resort. Not surprisingly, significant weight loss confers psychological as well as medical benefits, with improved mood, self-esteem, motivation, and relationships. A meta-analysis of 40 studies focusing on psychosocial outcomes of bariatric surgery proposed that psychological health and psychosocial status including social relationships and employment opportunities improved; and psychiatric symptoms and comorbidity, predominantly affective disorders, decreased. These changes led to improved quality of life for the majority who had weight loss surgery.[7]


Behavioral and Psychological Treatments for Obesity
Behavioral and/or cognitive therapy can be used as part of a program of lifestyle modification with diet and exercise for individuals who do not meet criteria for or do not want bariatric surgery. Classical and operant conditioning are the two traditional behavioral therapy models, usually used in weekly sessions lasting 1-1.5 hours over a six-month period. Participants generally have lost an average of 10% of their initial weight.[8]

In classical conditioning, eating behaviors are associated with other activities. The behaviors become conditioned to occur together, as when a person eats nachos while watching the evening news. If these two behaviors are paired repeatedly, they become so strongly associated with one another that turning on the news alone triggers a craving for nachos. Behavioral intervention involves identifying and extinguishing the inappropriate psychological or environmental triggers and cues.

Operant conditioning uses reinforcement and consequences. A person who uses food as a reward or to temporarily attenuate stress will associate food with a more pleasurable state, which makes it more likely to to become a repeated behavior. Although behavior therapy results in lifestyle changes and weight loss in the short-term, there is no strong evidence of its long-term effectiveness.

More recently cognitive therapy and cognitive behavioral therapy (CBT) have become an important aspect of the treatment of obesity. Cognitions influence both feelings and behaviors, and they cannot be ignored when treating obesity. CBT is utilized in the treatment of obesity as a way to help individuals change their negative eating behaviors and incorporate healthy lifestyle changes.[9] These CBT interventions are self-monitoring techniques (e.g. food and exercise journals), stress management, stimulus control (e.g. eating only at the kitchen table), social support, problem solving, and cognitive restructuring (e.g. helping patients have more realistic weight loss goals, avoidance and challenging of self defeating beliefs).[10]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จิตใจ "ปัจจัยเสี่ยง" ของโรคอ้วนพื้นฐาน etiological eating โรคและโรคอ้วนมักจะอยู่ในแอตทริบิวต์ psychosocial สิ่งแวด ล้อม และพันธุกรรม หรือทางชีวภาพบาง บุคคลที่ทุกข์ทรมานจากโรคทางจิตใจ (เช่นภาวะซึมเศร้า วิตกกังวล และโรค eating) อาจมีปัญหาการควบคุมการบริโภคอาหาร ออกกำลังกายจำนวนเพียงพอ และการรักษาน้ำหนักสุขภาพอาหารมักใช้เป็นกลไกรับมือ โดยผู้ที่มีปัญหาน้ำหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขากำลังเศร้า กังวล เครียด โดดเดี่ยว และผิดหวัง ในคนที่อ้วนมาก ปรากฏ เป็นอารมณ์รบกวน overeating วงจรถาวร และน้ำหนัก เมื่อพวกเขารู้สึกเป็นทุกข์ จะเปลี่ยนอาหารเพื่อช่วยรับมือ และว่ากินดังกล่าวจึงอาจส่งผลอ่อนชั่วคราวของอารมณ์เป็นทุกข์ของพวกเขา น้ำหนักที่เป็นผลลัพธ์อาจทำให้เกิดอารมณ์ dysphoric เนื่องจากไม่สามารถควบคุมความเครียดของพวกเขา ความผิดที่เป็นผลลัพธ์อาจเปิดรอบ นำไปสู่รูปแบบอย่างต่อเนื่องของการใช้อาหารเพื่อรับมือกับอารมณ์ ลวดลายนี้เกี่ยวข้องโดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้ามี predisposition พันธุกรรมสำหรับโรคอ้วนหรือสภาพแวดล้อม "พิษ" ที่หนาแน่น calorically อาหารมีพร้อม และกิจกรรมทางกายภาพถูกจำกัดได้ อับ สถานการณ์เหล่านี้ใช้กันทั่วไปในอเมริกาภาวะซึมเศร้าและวิตกกังวล ปัจจัยเสี่ยงอื่น ๆ ได้แก่ปัญหากินพฤติกรรมเช่น "mindless กิน เป็นอาหารว่างบนอาหารที่แคลอรี่สูง overeating และกินดื่มสุรา [1] eating โรค (เตียง) อยู่ในขณะนี้ในภาคผนวกของการวินิจฉัยและสถิติด้วยตนเองของจิตผิดปกติ (DSM IV TR) [2] และโดย: ตอนเกิดซ้ำของกินช่วงไม่ต่อเนื่องของเวลา (อย่างน้อย 2 วันต่อสัปดาห์เป็นระยะเวลา 6 เดือน); รับประทานอาหารปริมาณของอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าคนส่วนใหญ่จะกินในระหว่างระยะเวลา ที่คล้ายกัน ความรู้สึกขาดการควบคุมในระหว่างตอน ความผิดหรือความทุกข์ขั้นตอนนั้น เตียงประมาณว่าเกิดประมาณ 2% ของประชากรทั่วไป และ ระหว่าง 10% และ 25% ของประชากร bariatric [3] การสร้างความแตกต่างสำคัญระหว่างเตียงและ bulimia/anorexia จะว่า ไม่เกี่ยวข้องกับใด ๆ ปกติชดเชยลักษณะการทำงาน เช่นล้าง อดอาหาร ออกกำลัง กายมากเกินไป, [2] เพื่อให้ภาวะของบุคคลที่มีเตียงนอนกินกลางคืนเป็นโรคอื่นที่อาจทำให้น้ำหนักที่สำคัญ แม้ว่าคืนที่กินอาการ (NES) ปัจจุบันรู้จักเป็นวินิจฉัยแตกต่างกันใน DSM-IV-TR ระบุครั้งแรก ใน 1955, NES เป็นลักษณะการใช้ค่ำคืนมากเกินไป (> 35% ของแคลอรี่ทุกวันหลังอาหารเย็น), รูปแบบการรับประทานอาหารที่ไม่แข็งแรง "เช้า anorexia นอนไม่หลับ และ distress.4 เปอร์เกิดประมาณ 1% ของประชากรทั่วไปและ 5-20% การประเมินประชากร bariatric [3] เมื่อเร็ว ๆ นี้ NES ได้ถูกแสดงเป็นความผิดปกติของจังหวะ circadian ที่มีความล่าช้าของอาหารในและต่อเนื่องของความอยากอาหารและ overeating คืนSequelae จิตวิทยาของโรคอ้วนสังคมมองโรคอ้วนมากในเชิงลบ และมีแนวโน้มที่จะ เชื่อว่า คนที่อ้วนอยู่ "จะอ่อนแอ" และ "unmotivated" [5] บุคคลอ้วนมักตระหนักถึงมุมมองเชิงลบเหล่านี้ และ internalize ให้ ทำให้ตัวเองเสี่ยงโรคอารมณ์ วิตกกังวล และละเมิดสิทธิสาร พวกเขาสังเกตมนุษยสัมพันธ์ และที่เกี่ยวข้องกับการทำงานแบ่งแยก, [6] มักจะทรมานจากค่าผล และรู้สึกอึดอัดกับร่างกาย (เช่นรูปร่างความไม่พอใจ) [3] ความรู้สึกเหล่านี้อาจทำให้ต้องใช้ความสัมพันธ์ที่อบอุ่น และโรแมนติก 20-70% ของคนอ้วนที่พิจารณาผ่าตัด bariatric ประสบจากการปัจจุบัน หรืออดีตจิตเวชโรค ที่ซึมเศร้าจะโดดเด่นมากที่สุดObese individuals have typically made multiple attempts to lose weight, with little or no success. Their failed attempts result in discouragement, frustration, hopelessness, and learned helplessness about the prospect of losing weight in the future on their own. For this reason, many turn to bariatric surgery as a last resort. Not surprisingly, significant weight loss confers psychological as well as medical benefits, with improved mood, self-esteem, motivation, and relationships. A meta-analysis of 40 studies focusing on psychosocial outcomes of bariatric surgery proposed that psychological health and psychosocial status including social relationships and employment opportunities improved; and psychiatric symptoms and comorbidity, predominantly affective disorders, decreased. These changes led to improved quality of life for the majority who had weight loss surgery.[7]Behavioral and Psychological Treatments for ObesityBehavioral and/or cognitive therapy can be used as part of a program of lifestyle modification with diet and exercise for individuals who do not meet criteria for or do not want bariatric surgery. Classical and operant conditioning are the two traditional behavioral therapy models, usually used in weekly sessions lasting 1-1.5 hours over a six-month period. Participants generally have lost an average of 10% of their initial weight.[8] In classical conditioning, eating behaviors are associated with other activities. The behaviors become conditioned to occur together, as when a person eats nachos while watching the evening news. If these two behaviors are paired repeatedly, they become so strongly associated with one another that turning on the news alone triggers a craving for nachos. Behavioral intervention involves identifying and extinguishing the inappropriate psychological or environmental triggers and cues.Operant conditioning uses reinforcement and consequences. A person who uses food as a reward or to temporarily attenuate stress will associate food with a more pleasurable state, which makes it more likely to to become a repeated behavior. Although behavior therapy results in lifestyle changes and weight loss in the short-term, there is no strong evidence of its long-term effectiveness.More recently cognitive therapy and cognitive behavioral therapy (CBT) have become an important aspect of the treatment of obesity. Cognitions influence both feelings and behaviors, and they cannot be ignored when treating obesity. CBT is utilized in the treatment of obesity as a way to help individuals change their negative eating behaviors and incorporate healthy lifestyle changes.[9] These CBT interventions are self-monitoring techniques (e.g. food and exercise journals), stress management, stimulus control (e.g. eating only at the kitchen table), social support, problem solving, and cognitive restructuring (e.g. helping patients have more realistic weight loss goals, avoidance and challenging of self defeating beliefs).[10]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จิตวิทยา "ปัจจัยเสี่ยง"
ของโรคอ้วนพื้นฐานสาเหตุของการกินผิดปกติและโรคอ้วนมักจะอยู่ในการรวมกันของจิตสังคมสิ่งแวดล้อมและคุณสมบัติทางพันธุกรรมหรือทางชีวภาพบาง บุคคลที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความผิดปกติทางด้านจิตใจ (เช่นภาวะซึมเศร้าความวิตกกังวลและความผิดปกติของการรับประทานอาหาร) อาจมีความยากลำบากมากขึ้นในการควบคุมการบริโภคของอาหาร, การออกกำลังกายในปริมาณที่เพียงพอและรักษาน้ำหนักเพื่อสุขภาพ. อาหารมักจะใช้เป็นกลไกในการรับมือโดยผู้ที่มีปัญหาน้ำหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาจะเศร้ากังวลเครียดเหงาและผิดหวัง ในบุคคลที่เป็นโรคอ้วนมีหลายที่ดูเหมือนจะเป็นวงจรตลอดกาลของการรบกวนอารมณ์การกินมากเกินไปและการเพิ่มน้ำหนัก เมื่อพวกเขารู้สึกมีความสุขที่พวกเขาหันไปหาอาหารที่จะช่วยรับมือและแม้ว่าการรับประทานอาหารที่สะดวกสบายดังกล่าวอาจส่งผลให้เกิดการลดทอนชั่วคราวของอารมณ์ที่มีความสุขของพวกเขาการเพิ่มของน้ำหนักที่อาจก่อให้เกิดผลอารมณ์ dysphoric เนื่องจากไม่สามารถในการควบคุมความเครียดของพวกเขา ความผิดที่เกิดขึ้นอาจจะเปิดวงจรที่นำไปสู่รูปแบบที่ต่อเนื่องของการใช้อาหารที่จะรับมือกับอารมณ์ การทำแบบนี้มีผลบังคับใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่มีความบกพร่องทางพันธุกรรมสำหรับโรคอ้วนหรือ "พิษ" สภาพแวดล้อมที่มีความหนาแน่นสูง calorically อาหารเป็นกิจกรรมที่ใช้ง่ายและมีข้อ จำกัด ทางกายภาพ แต่น่าเสียดายที่สถานการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาในอเมริกา. นอกจากภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวลปัจจัยเสี่ยงอื่น ๆ รวมถึงพฤติกรรมการรับประทานอาหารที่มีปัญหาเช่น "การรับประทานอาหารที่ไม่สนใจ" อาหารว่างบ่อยในอาหารแคลอรี่สูงการกินมากเกินไปและกลางคืนกิน [1] การดื่มสุราความผิดปกติของการรับประทานอาหาร (เตียง ) อยู่ในขณะนี้รวมอยู่ในภาคผนวกของคู่มือการวินิจฉัยและสถิติของการเกิดความผิดปกติทางจิต (DSM-IV-TR) แล้ว [2] และโดดเด่นโดย: เอพกำเริบของการรับประทานอาหารในช่วงระยะเวลาที่ไม่ต่อเนื่องของเวลา (อย่างน้อย 2 วันต่อสัปดาห์มากกว่า 6 เดือน); การรับประทานอาหารปริมาณของอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าคนส่วนใหญ่จะกินในช่วงเป็นจำนวนเงินที่คล้ายกันของเวลา ความรู้สึกของการขาดการควบคุมในช่วงตอนที่; และความรู้สึกผิดหรือความทุกข์ตอนดังต่อไปนี้ เตียงคาดว่าจะเกิดขึ้นในเวลาประมาณ 2% ของประชากรทั่วไปและระหว่าง 10% และ 25% ของประชากร bariatric. [3] เป็นความแตกต่างที่สำคัญระหว่างเตียงและ bulimia / อาการเบื่ออาหารคือนอนไม่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการชดเชยใด ๆ ปกติดังกล่าว เป็นกวาดล้างอดอาหารหรือออกกำลังกายมากเกินไป [2] ดังนั้นส่วนใหญ่ของบุคคลที่มีเตียงที่มีน้ำหนักเกิน. the กลางคืนการรับประทานอาหารที่เป็นโรคที่สามารถนำไปสู่อีกน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ แต่คืนการรับประทานอาหารที่ซินโดรม (NES) ไม่ได้รับการยอมรับในขณะนี้เป็นโรคที่แตกต่างกัน ใน DSM-IV-TR ระบุเป็นครั้งแรกในปี 1955 นินเทนที่โดดเด่นด้วยการบริโภคที่มากเกินไปในเวลากลางคืน (> 35% ของแคลอรี่ทุกวันหลังอาหารเย็น), การรับประทานอาหารที่ไม่แข็งแรงรูปแบบ "อาการเบื่ออาหารเช้า" นอนไม่หลับและ distress.4 NES เกิดขึ้นในประมาณ 1% ของประชากรทั่วไป และประมาณ 5-20% ของประชากรลดความอ้วน [3] เมื่อเร็ว ๆ นี้นินเทนได้รับการมองว่าเป็นความผิดปกติของ circadian จังหวะที่มีความล่าช้าของความอยากอาหารในตอนเช้าและความต่อเนื่องของความอยากอาหารและการกินมากเกินไปในเวลากลางคืนได้. จิตวิทยาผลที่ตามมาของโรคอ้วนสังคมมองโรคอ้วนมากในเชิงลบและมีแนวโน้มที่จะเชื่อว่าคนที่เป็นโรคอ้วนมีความ "อ่อนแอ" และ "ขาดแรงบันดาลใจ" [5] บุคคลที่อ้วนมักจะตระหนักถึงมุมมองเชิงลบเหล่านี้และ internalize พวกเขาใส่ตัวเองที่มีความเสี่ยงสำหรับความผิดปกติของอารมณ์ความวิตกกังวลและสารเสพติด พวกเขารับรู้และการเลือกปฏิบัติระหว่างบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน [6] มักจะประสบจากความนับถือตนเองต่ำเป็นผลและความรู้สึกไม่สบายใจกับร่างกายของพวกเขา (เช่นร่างกายไม่พอใจภาพ) [3] ความรู้สึกเหล่านี้อาจนำไปสู่ความเครียดในความสัมพันธ์ใกล้ชิดและโรแมนติกของพวกเขา 20-70% ของคนอ้วนพิจารณาการผ่าตัด bariatric ทุกข์ทรมานจากปัจจุบันและ / หรือที่ผ่านมาความผิดปกติทางจิตเวชซึ่งความผิดปกติซึมเศร้าเป็นที่โดดเด่นที่สุด. บุคคลที่อ้วนมักจะได้ทำให้ความพยายามหลายที่จะลดน้ำหนักกับความสำเร็จน้อยหรือไม่มีเลย พยายามที่ล้มเหลวของพวกเขาส่งผลให้เกิดกำลังใจแห้วสิ้นหวังและทำอะไรไม่ถูกได้เรียนรู้เกี่ยวกับโอกาสของการสูญเสียน้ำหนักในอนาคตด้วยตัวเอง ด้วยเหตุนี้หลายคนหันไปผ่าตัด bariatric เป็นทางเลือกสุดท้าย ไม่น่าแปลกใจการสูญเสียน้ำหนักอย่างมีนัยสำคัญทางจิตวิทยาฟาโรห์เช่นเดียวกับสิทธิประโยชน์ทางการแพทย์ที่มีอารมณ์ที่ดีขึ้น, ความนับถือตนเองแรงจูงใจและความสัมพันธ์ เมตาดาต้าวิเคราะห์ 40 การศึกษามุ่งเน้นไปที่ผลทางจิตสังคมของการผ่าตัด bariatric เสนอว่าสุขภาพจิตใจและสถานะทางจิตสังคมรวมถึงความสัมพันธ์ทางสังคมและการจ้างงานที่ดีขึ้นโอกาส; และอาการทางจิตเวชและโรคร่วมส่วนใหญ่ความผิดปกติของอารมณ์ลดลง การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้นำไปสู่การมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นส่วนใหญ่ที่ได้รับการผ่าตัดการสูญเสียน้ำหนัก. [7] เกี่ยวกับพฤติกรรมและการรักษาทางจิตวิทยาสำหรับโรคอ้วนพฤติกรรมและ / หรือการบำบัดทางปัญญาสามารถนำมาใช้เป็นส่วนหนึ่งของโปรแกรมของการปรับเปลี่ยนวิถีการดำเนินชีวิตกับการรับประทานอาหารและการออกกำลังกายสำหรับผู้ที่ ไม่ตรงตามเกณฑ์หรือไม่ต้องการผ่าตัดลดความอ้วน เครื่องคลาสสิกและได้รับการผ่าตัดทั้งสองรุ่นพฤติกรรมบำบัดแบบดั้งเดิมมักจะใช้ในการประชุมประจำสัปดาห์ที่ยั่งยืน 1-1.5 ชั่วโมงเป็นระยะเวลากว่าหกเดือน ผู้เข้าร่วมกิจกรรมโดยทั่วไปมีการสูญเสียเฉลี่ย 10% ของน้ำหนักแรกของพวกเขา. [8] ในเครื่องคลาสสิก, พฤติกรรมการรับประทานอาหารที่มีความเกี่ยวข้องกับกิจกรรมอื่น ๆ พฤติกรรมกลายเป็นเงื่อนไขที่จะเกิดขึ้นร่วมกันเช่นเมื่อคนกิน nachos ในขณะที่ดูข่าวภาคค่ำ หากทั้งสองมีพฤติกรรมซ้ำ ๆ จะจับคู่พวกเขากลายเป็นที่เกี่ยวข้องอย่างมากกับอีกคนหนึ่งที่เปิดข่าวเพียงอย่างเดียวก่อให้เกิดความอยาก nachos พฤติกรรมเกี่ยวข้องกับการระบุและการดับเพลิงที่ไม่เหมาะสมทางจิตวิทยาเรียกหรือด้านสิ่งแวดล้อมและความหมาย. ผ่าตัดเครื่องใช้เสริมแรงและผลกระทบ คนที่ใช้อาหารเป็นรางวัลหรือชั่วคราวผอมความเครียดจะเชื่อมโยงอาหารที่มีสภาพที่พึงพอใจมากขึ้นซึ่งจะทำให้มันมีแนวโน้มที่จะที่จะกลายเป็นพฤติกรรมซ้ำแล้วซ้ำอีก แม้ว่าผลการรักษาด้วยพฤติกรรมในการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตและการสูญเสียน้ำหนักในระยะสั้นจะไม่มีหลักฐานที่แข็งแกร่งของความมีประสิทธิภาพในระยะยาว. รักษาความรู้ความเข้าใจเมื่อเร็ว ๆ นี้และการรักษาความรู้ความเข้าใจพฤติกรรม (CBT) ได้กลายเป็นสิ่งสำคัญของการรักษาโรคอ้วน cognitions มีอิทธิพลต่อทั้งความรู้สึกและพฤติกรรมและพวกเขาไม่สามารถปฏิเสธการรักษาโรคอ้วนเมื่อ CBT ถูกนำมาใช้ในการรักษาโรคอ้วนเป็นวิธีที่จะช่วยให้บุคคลปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการรับประทานอาหารที่เป็นลบของพวกเขาและรวมการเปลี่ยนแปลงวิถีการดำเนินชีวิตที่มีสุขภาพดี. [9] เหล่านี้การแทรกแซง CBT เป็นเทคนิคการตรวจสอบตัวเอง (เช่นอาหารและการออกกำลังกายวารสาร), การจัดการความเครียด, การควบคุมการกระตุ้นเศรษฐกิจ ( เช่นการรับประทานอาหารเพียงอย่างเดียวที่โต๊ะในครัว) การสนับสนุนทางสังคมการแก้ปัญหาและการปรับโครงสร้างทางปัญญา (เช่นช่วยให้ผู้ป่วยมีเป้าหมายการลดน้ำหนักที่สมจริงมากขึ้นการหลีกเลี่ยงและความท้าทายของตัวเองเอาชนะความเชื่อ). [10]